Η αντι-ΣΥΡΙΖΑ επικράτηση εντός του ΣΥΡΙΖΑ

Σε πολύ λίγο καιρό κανείς δεν θα υπερασπίζεται ακόμη και τις θετικές τομές της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Θα γίνεται αναφορά σε σωστούς νόμους ή αλλαγές που επέφερε η πενταετία Τσίπρα και πολλοί λίγοι θα παίρνουν πάνω τους την κληρονομιά αυτή. Οταν ακόμη και ο πρώην πρόεδρος του κόμματος αποδομεί με τον τρόπο του βασικές στρατηγικές των ημερών του, είτε με το σκάνδαλο της Novartis, είτε με τις τηλεοπτικές άδειες (για τον νόμο για τα ΜΜΕ μιλούσε θετικά στον πρόλογο του βιβλίου του πρώην υπουργού Νίκου Παππά για το θέμα), είναι σαφές πως οι υπερασπιστές θα είναι λίγοι και σκόρπιοι.

Γιατί όμως όλοι ξορκίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ στο σημερινό τοπίο; Γιατί ήδη τέσσερις σχηματισμοί (Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας, ΜέΡΑ25, ΛΑΕ) προέρχονται από αυτόν μέσα σε μία πενταετία και μάλιστα όλο και περισσότερο απομακρύνονται από την αρχική καταβολή τους; Το ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι πως συχνά μέρος της κριτικής γίνεται από τους ίδιους με δάνεια από το πάλαι αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα. Ακόμη και ο λαϊκισμός σήμερα χρησιμοποιείται από πρώην συντρόφους ως όρος για να ασκείται πολεμική στον ΣΥΡΙΖΑ του Στέφανου Κασσελάκη.

Τι συνέβη όμως; Μια πρώτη εξήγηση είναι κατ’ αρχάς πως ποτέ δεν έγινε σοβαρή αυτοκριτική στην Κουμουνδούρου για τη διακυβέρνηση. Ακόμη και το σπουδαίο και τολμηρό κείμενο (που συνέταξαν ο Αριστείδης Μπαλτάς, ο Γιάννης Δραγασάκης και ο Θοδωρής Δρίτσας) φαίνεται πως ποτέ δεν κοινωνήθηκε στις οργανώσεις του κόμματος, στα απλά μέλη, δεν συνοδεύθηκε ήδη από το 2019 με δημόσιες εκδηλώσεις με βαθύ πολιτικό περιεχόμενο.

Μια δεύτερη εξήγηση είναι πως επειδή ακριβώς ο αναστοχασμός ήταν μετέωρος, υπαγόταν σε τακτικούς στόχους αλλά και συναρτήθηκε με τη ναρκισσιστική και ρηχή διαπίστωση πολλών στελεχών του 2019 πως «θα είμαστε πάντα στο 30 τα εκατό και άρα ο ένας εκ των βασικών πόλων του δικομματισμού εν Ελλάδι», οδήγησε και σε μια είδους απώθηση. Από το 2015 και μετά ηγεμονία κοινωνικά και πολιτικά άρχισε να έχει το αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο. Αυτό προφανώς είχε επίδραση και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ ενώ δάνεια των επιχειρημάτων των αντιπάλων του σήμερα τα βλέπουμε κυρίαρχα. Πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έμοιαζαν να έχουν ενοχή για τις πολιτικές τους αλλά και μια αγωνία να αναγνωριστούν στην τρέχουσα συνθήκη. Είμαι βέβαιος πως υπήρχαν και στελέχη που δεν πίστευαν αυτά που έλεγαν.

Και σήμερα ζούμε την παράξενη πραγματικότητα όπου ο ΣΥΡΙΖΑ, εν κινήσει προφανώς για τη νέα του λεοντή, μοιάζει ήδη εντελώς άλλος από τον προγενέστερο. Το τελευταίο ως χαρακτηριστικό δεν έχει απλώς να κάνει με τις μετατοπίσεις που εκ των πραγμάτων η ομάδα Κασσελάκη θα επιταχύνει. Εχει να κάνει και με το γεγονός πως οι ίδιοι άνθρωποι δεν θέλουν να μιλάνε για όσα έπραξαν.