Αγαπάει την επίθεση πιο πολύ από το μπάσκετ

Μετά τους Γερμανούς που αποχαιρέτησαν τον Φραντς Μπεκενμπάουερ ήρθε και η σειρά των Ιταλών να πουν αντίο σε ένα δικό τους αστέρι: τον αντισυμβατικό, μοναδικό και λατρεμένο από όλους στα 70’ς Τζίτζι Ρίβα. Ο ιταλός φορ που φορούσε τη φανέλα με το 11 –είχε ένα αριστερό πόδι που τρόμαζε και οι Ιταλοί αποκαλούσαν «Rombo di tuono» (σε ελεύθερη απόδοση «πραγματική βροντή»)– έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών πληρώνοντας ένα οξύ καρδιακό επεισόδιο, αλλά κυρίως την κατάθλιψη με την οποία είχε πρόβλημα από μικρός. Ο Ρίβα έμεινε ορφανός από πατέρα στα εννιά του χρόνια κι από μητέρα στα δεκαπέντε του. Τον μεγάλωσε η αδελφή του Φάουστα.

Αν και βόρειος βρήκε τον παράδεισό του στη Σαρδηνία και στην Κάλιαρι από την οποία δεν έφυγε ποτέ παρά τις τεράστιες προτάσεις που του έκαναν οι πλούσιες ομάδες του ιταλικού ποδοσφαίρου. Εγινε πρωταθλητής Ευρώπης με την Ιταλία το 1968, ήταν μέλος της μεγάλης Σκουάντρα Ατζούρα που έπαιξε στον τελικό του Μουντιάλ του 1970, αλλά κυρίως κατέκτησε ένα ιστορικό πρωτάθλημα με την Κάλιαρι το 1970 – το πρώτο που κατέκτησε ομάδα από τη Νότια Ιταλία. Υπήρξε επίσης ο πιο επιτυχημένος γενικός αρχηγός της εθνικής ομάδας και κράτησε τη θέση αυτή για πάνω από είκοσι πέντε χρόνια.

Ρόλος

Η άρνηση των προτάσεων των μεγάλων ιταλικών ομάδων, οι συχνοί του τραυματισμοί, τα μυθικά του κατορθώματα και φυσικά τα πολλά του γκολ (ο Ρίβα παραμένει πρώτος σκόρερ της ιταλικής εθνικής ομάδας…) τον έκαναν ένα είδος μυθιστορηματικού προσώπου. Ο ιταλός σκηνοθέτης Φράνκο Τζεφιρέλι του είχε ζητήσει να παίξει ένα ρόλο σε δυο τουλάχιστον ταινίες του – και μάλιστα πρωταγωνιστικό. Ο Ρίβα αρνήθηκε. Στα χρόνια που οι Ιταλοί διχάζονταν και οι μισοί υποστήριζαν τον Ριβέρα και οι άλλοι μισοί τον Ματσόλα, ο Ρίβα γελούσε καλόβουλα με το σταριλίκι των δύο. Δεν το κατάλαβε ποτέ του.

Οπως έγραψε στη «Ρεπούμπλικα» ο Μαουρίτσιο Κροσέτι αποχαιρετώντας τον «προτιμούσε να πίνει ένα ουίσκι με τον ιταλό τραγουδοποιό Φαμπρίτσιο Ντε Αντρέ, παρά να παριστάνει τον αγαπημένο κομπάρσο των ιταλικών αθλητικών εκπομπών». Ο Ντε Αντρέ, που έφυγε από τη ζωή το 1999, τον περιμένει. Κι ο Τζεφιρέλι, που επίσης μας αποχαιρέτησε το 2019. Οπου βρεθούν ίσως τον πείσει να γυρίσει αυτή την ταινία μαζί του…

Παράσταση

Ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός έδωσαν μια ακόμα σπουδαία μπασκετική παράσταση τη Δευτέρα το βράδυ. Η νίκη του ΠΑΟ στις λεπτομέρειες στο ΟΑΚΑ μεγάλωσε απλά την απορία όλων για το τι θα γίνει στο τέλος της χρονιάς. Ο Παναθηναϊκός προηγήθηκε με 14 πόντους έξι λεπτά πριν απ’ το τέλος ενός αγώνα που έλεγχε από το πρώτο δευτερόλεπτο, αλλά ο μαχητικός Ολυμπιακός, παρόλο που βρέθηκε να παίζει χωρίς ψηλούς στο τέλος, γύρισε το ματς και θα μπορούσε και να προσπεράσει αν ο Γουίλιαμ Γκος ήταν πιο προσεκτικός δέκα δευτερόλεπτα πριν από το τέλος όταν κι έχασε ένα πολύ εύκολο για την κλάση του λέι απ.

Κι όμως, παρά το καταπληκτικό του πράγματος, οι δυο ομάδες δυσκολεύονται να χαρούν τα όσα κάνουν. Ο Παναθηναϊκός έδωσε στη δημοσιότητα βίντεο με έξι φάσεις στις οποίες ισχυρίζεται ότι αδικήθηκε από τους διαιτητές. Ο προπονητής του Ολυμπιακού Γιώργος Μπαρτζώκας μουρμούραγε για το γεγονός ότι παρόλο που και οι δύο άμυνες ήταν σκληρές η δική του ομάδα εκτέλεσε τις μισές βολές από τον ΠΑΟ.

Βίτσιο

Είναι βίτσιο στην Ελλάδα να γκρινιάζουν όλοι πάντα και σε όλα τα σπορ για τη διαιτησία; Είναι. Η γκρίνια αρέσει πρώτα από όλα στους φανατικούς οπαδούς, στους οποίους όλοι οι υπεύθυνοι των ομάδων κατά κανόνα απευθύνονται. Φυσικά και υπάρχουν και δίκαιες διαμαρτυρίες και φυσικά και κατά καιρούς έχουμε δει σκανδαλώδεις αποφάσεις διαιτητών να κρίνουν παιχνίδια. Αλλά αυτή τη στιγμή στο μπάσκετ δεν μοιάζει να υπάρχει τίποτα προσχεδιασμένο: ένα – δυο σφυρίγματα υπέρ της έδρας ή μια απόφαση που χωρά συζήτηση έστω και προς το τέλος ενός ματς, δεν δικαιολογούν τέτοιες διαμαρτυρίες.

Πολύ φοβάμαι πως με αυτή την πρακτική ο ΠΑΟ και ο Ολυμπιακός απλά μεγαλώνουν διάφορα σύννεφα αρνητικής ενέργειας και μαυρίλας, που εμφανίζονται και τους καταδιώκουν. Και έτσι έρχονται τραυματισμοί, όπως αυτοί του Μιλουτίνοφ και του Σλούκα που θα λείψουν τη στιγμή που οι ομάδες τους τους χρειάζονται. Είναι μεταφυσικό και ανεξήγητο αυτό που γράφω, αλλά το πιστεύω.

Επέστρεψε

Στο μεταξύ στο ντέρμπι του μπάσκετ εμφανίστηκε και ο τούρκος προπονητής της ποδοσφαιρικής ομάδας του ΠΑΟ, ο Φατίχ Τερίμ. Αυτό ήταν το δεύτερο πέρασμά του από το ΟΑΚΑ. Στο πρώτο μια μερίδα οπαδών του ΠΑΟ τον αποδοκίμασε: χρειάστηκαν οι περίφημοι ψυχραιμότεροι για να ησυχάσουν τα πράγματα – αλλά αυτό είχε συμβεί μόλις ο Τερίμ είχε υπογράψει στον ΠΑΟ κι όσοι τον αποδοκίμασαν έδειξαν απλά την αντίθεσή τους στην απόλυση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Τη Δευτέρα ο Τερίμ δεν αποθεώθηκε, αλλά κάποιο χειροκρότημα το πήρε. Η πρόκριση επί του Ολυμπιακού άλλαξε το κλίμα. Είναι αλήθεια πως στο ελληνικό ποδόσφαιρο αρκούν ένα – δυο αποτελέσματα για να αλλάξει και η στάση του κόσμου απέναντι σε προπονητές, ποδοσφαιριστές, παράγοντες κ.λπ. Αυτό ο Τερίμ πρέπει να το κατάλαβε.

Αλλά δεν αρκεί κάποιος να το καταλάβει: πρέπει και να προσέξει τη συνέχεια. Σήμερα π.χ. ο ΠΑΟ υποδέχεται τον Ατρόμητο για το Κύπελλο Ελλάδος. Χρειάζεται νίκη για να πάει με το καλύτερο δυνατό ηθικό στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ την Κυριακή. Αν δεν την πάρει θα υπάρχει μουρμούρα. Κανείς δεν θα αναγνωρίσει στον Τούρκο ως ελαφρυντικό το ότι απόψε ο ΠΑΟ δεν έχει σέντερ φορ, αφού ο Σπόραρ και ο Γερεμέγεφ είναι τραυματίες και ο Ιωαννίδης μόλις επέστρεψε και δεν ξέρω αν θα χρησιμοποιηθεί.

Πιο πολύ

Αυτό που ξέρω είναι ότι στην ανάλυση για τις μεταγραφικές ανάγκες του ΠΑΟ ο Τερίμ έβγαλε άλλο πόρισμα από τον Γιοβάνοβιτς. Ο πρώην προπονητής του ΠΑΟ ήθελε μόνο έναν κεντρικό αμυντικό. Ο Τερίμ πήρε δυο κεντρικούς αμυντικούς (χθες υπέγραψε και ο Βίτορ Ούγκο) αλλά κυρίως ζήτησε ενισχύσεις στην επίθεση. Κι έτσι προέκυψαν ο Μπακασέτας και ο Λημνιός, ενώ κατά πως λέγεται ο ΠΑΟ προσπαθεί να πάρει δανεικό από τη Γαλατά και τον Σεντρίκ Μπακαμπού, πρώτο σκόρερ πέρυσι στη Σουπερλίγκα μας με τη φανέλα του Ολυμπιακού. Ο Τούρκος αγαπάει στο ποδόσφαιρο την επίθεση. Αν κρίνω από τις ήπιες αντιδράσεις του στο ΟΑΚΑ ίσως πιο πολύ από το μπάσκετ.