Μέσο

Οι πρώτοι αναρωτήθηκαν για ποιον λόγο οι δεύτεροι συμφωνούν με την επιστολική ψήφο στη μια ψηφοφορία αλλά διαφωνούν στην άλλη. Εκείνοι απάντησαν πως η πλειοψηφία εμφανίζεται να αγνοεί τη Βουλή ως χώρο διαβούλευσης, αφού καταθέτει τροπολογία για ένα θέμα για το οποίο το Σύνταγμα απαιτεί πλειοψηφία 2/3, άρα εξαντλητική συζήτηση και αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Οι γαλάζιες κακές γλώσσες επιμένουν ότι οι συριζαϊκές και κεντροαριστερές αντιδράσεις πηγάζουν από την αχαρτογράφητη εκλογική δεξαμενή των ομογενών – από τον φόβο, δηλαδή, των πολιτικών τους αντιπάλων πως θα μπορούσε να κυριαρχήσει εκεί το κυβερνών κόμμα εξαιτίας της θεσμοθέτησης ενός πάγιου αιτήματός τους.

Ο τρόπος που ερμηνεύουν οι μεν τους δε, πάντως, αποκαλύπτει κάτι για το πολιτικό συλλογικό ασυνείδητο: κανείς τους δεν είναι ειλικρινά υπέρ της συναίνεσης, όλοι τη βλέπουν – παραδόξως – σαν ένα μέσο πολιτικής αντιπαράθεσης. Την επικαλούνται για να μουντζουρώσουν την εικόνα των απέναντι, όχι για να τους πλησιάσουν προκειμένου να επιτευχθεί ένας κοινός, εθνικός στόχος.

Γιατί ακόμη κι όσοι δηλώνουν πως την επιθυμούν δουλεύουν με υπόθεση εργασίας την άρνηση των άλλων – το τι θα πει ο συριζαίος πρόεδρος στους πρώην συμπολίτες του στην Αμερική όταν θα περιοδεύσει στο εξωτερικό, για παράδειγμα.