Ανοιξη της ψυχής

Κραυγή μέσα στον ύπνο· από μαύρα σοκάκια χιμάει ο άνεμος,

Το κυανό της άνοιξης γνέφει πίσω από σύγκλαδο που τσακίζεται,

Πορφυρή νυχτερινή δροσιά κι ολόγυρα σβήνουν τ’ άστρα.

Πρασινωπός λυκοφέγγει ο ποταμός, ασημένιες οι παλιές αλέες

Κι οι πύργοι της πόλης. Ω απαλή μέθη

Μέσα σε λέμβο που γλιστρά, και τα σκοτεινά καλέσματα του κότσυφα

Σε παιδικούς κήπους. Αραίωσε κιόλας η ρόδινη άνθηση.

Εορταστικά παφλάζουν τα νερά. Ω οι νοτισμένοι ίσκιοι του λιβαδιού,

Των ζώων το βάδισμα· κάποιο πρασινίζοντας, ανθών σύγκλαδο

Αγγίζει το κρυστάλλινο μέτωπο· ιριδίζουσα λικνιστική λέμβος.

Ανάλαφρα ηχεί ο ήλιος μέσα στα τριανταφυλλιά σύννεφα στο λόφο.

Μεγάλη είναι η γαλήνη στο ελατόδασος, οι σοβαροί ίσκιοι στον ποταμό.

Καθάριο! Καθάριο! Πού είναι τα φοβερά μονοπάτια του θανάτου,

Της γκρίζας πέτρινης σιωπής, οι βράχοι της νύχτας

Και οι ανήμεροι ίσκιοι; Αστραφτερή άβυσσος του ήλιου.

Αδελφή, όταν σε βρήκα σε μοναχικό ξέφωτο

Του δάσους και μεσημέρι ήταν και μεγάλη η σιωπή των ζώων·

Λευκή κάτω από άγρια βελανιδιά, κι άνθιζε ασημένιο το αγκάθι.

Πελώριος θάνατος και η ωδική φλόγα στην καρδιά.

Σκοτεινότερα κυλάν τα νερά γύρω από τα ωραία παιχνίδια των ψαριών,

Ώρα του πένθους, σιωπηλό θέαμα του ήλιου·

Είναι η ψυχή ένα ξένο επί γης. Πνευματικά λυκοφέγγει

Κυανότητα επάνω από το ακρωτηριασμένο δάσος κι αντηχεί

Μακρόσυρτα μια σκοτεινή καμπάνα στο χωριό· ειρηνικό προβόδισμα.

Γαλήνια ανθίζει η μυρτιά επάνω από τα λευκά βλέφαρα του νεκρού.

Ανάλαφρα ηχούν τα νερά μες στ’ απόγευμα που βυθίζεται

Και πρασινίζει σκοτεινότερη η αγριάδα στην όχθη, χαρά σε ρόδινο άνεμο·

Το απαλό άσμα του αδελφού στο βραδινό λόφο.