ΤΡΙΣΔΑΙΜΟΝΑ – Η ΜΑΓΙΣΣΑ ΠΟΥ ΞΕΓΕΛΑΣΕ ΤΟΝ ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗ

1. ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑ

Παραμονές Πρωτοχρονιάς. Το κακόφημο μπαρ του «ΧΑΙΡΕΚΑΚΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΑ», στο λιμάνι του Ρίο Φρίο, ήταν φίσκα από ελεεινά αποβράσματα της κοινωνίας: χαρτοκλέφτες που έκλεβαν με σημαδεμένες τράπουλες λιποτάκτες του ρωσικού ιππικού, μαχαιροβγάλτες που ακόνιζαν τις λάμες των στιλέτων τους σε φεγγαρόπετρες, λαθρέμπορους εξωτικών πτηνών που πλασάριζαν δίκροκα αυγά κολιμπρί σε εκπαιδευτές γερακιών, νερονεράιδες που πουλούσαν απατηλές πεταλούδες σε πεταλουδοφάγους, βουρκωμένα βουβά βατράχια που μάταια αναζητούσαν τα ραγισμένα ρουμπίνια από τα αλλοτινά στέμματά τους και δραπέτες φυλακών με τατουάζ νυχτερίδων στο σβέρκο που λιμάριζαν τις βαριές σκουριασμένες αλυσίδες που κρατούσαν ογκώδεις σιδερένιες μπάλες δεμένες στα πόδια τους.

– Τι θα πάρετε, παρακαλώ; ρώτησε τον Αρπαχλούψ τον δράκο με τα τρία μάτια, δύο στο μέτωπο και ένα στην ουρά, η Τζέσικα Ιγκουαζού, η ηφαιστειακή ιγκουάνα από τα νησιά Γκαλαπάγκος που εργαζόταν ως σερβιτόρα στο μπαρ του «ΧΑΙΡΕΚΑΚΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΑ». Είχε χρώμα σκούρο πορτοκαλί και βυσσινί αγκάθια κατά μήκος της ράχης της.

Ο Αρπαχλούψ ο δράκος έβγαλε τη γλώσσα του που έμοιαζε με πλαδαρό μαύρο χέλι και έγλειψε τη μουσούδα του.

– Γρανίτα από γράσο, έχετε;

– Μόλις μας σώθηκε. Λυπάμαι.

– Πιάσε μου, τότε, ένα καμπιάρι από κάμπιες.

– Κι εσείς;

Η σερβιτόρα στράφηκε στον Αστραπασβούρ, τον μονόφθαλμο αρχιπειρατή με τη φουντωτή γενειάδα, μέσα στην οποία φώλιαζαν σφήκες.

– Μαύρο ρούμι τριών γαλέρων με αφρό ρουφήχτρας!

Η Τζέσικα Ιγκουαζού, η ηφαιστειακή ιγκουάνα, σημείωσε τις παραγγελίες σε ένα φθαρμένο τεφτέρι και απομακρύνθηκε.

– Λοιπόν… Για λέγε… Για ποιο λόγο ζήτησες να συναντηθούμε; ρώτησε ο Αστραπασβούρ.

Ο Αρπαχλούψ έγειρε προς τα μπροστά.

– Πλησιάζει Πρωτοχρονιά! ψιθύρισε. Πρέπει να αποφασίσουμε με ποιον τρόπο θα εκδικηθούμε!

– Καλά λες. Η τιμωρία του πρέπει να είναι ανατριχιαστική.

– Μόνο ανατριχιαστική; Ανατριχιαστική με φούντες, κρόσσια, γιρλάντες και περικοκλάδες! Ποτέ δεν θα ξεχάσω πόσο βάναυσα με απογοήτευσε πέρσι. Και να είχα ζητήσει κάτι παράλογο…

– Τι είχες ζητήσει;

– Τρεις! Μόνο τρεις!

– Τρεις τι;

– Πριγκίπισσες.

– Για να τις παντρευτείς;

– Για να τις φάω!

– Και δεν σου έφερε;

– Ούτε μία!

– Τι σου έφερε;

– Ένα γιογιό.

Η Τζέσικα Ιγκουαζού η ιγκουάνα ακούμπησε στο τραπέζι τους ένα διπλό μαύρο ρούμι τριών γαλέρων με αφρό ρουφήχτρας, καθώς και μια γαβάθα με κρακεράκια από κοκαλάκια νυχτερίδας.

– Τι να πω κι εγώ που αγνόησε εντελώς την επιθυμία μου, συνέχισε ο Αστραπασβούρ την κουβέντα τους. Δεν μου έφερε ούτε ένα από τα πενήντα που είχα ζητήσει!

– Πενήντα τι;

– Βαρέλια με μπαρούτι!

– Και τι σου έφερε; Για θύμισέ μου…

– Ενα νεροπίστολο! Από αυτά που, όταν πιέζεις τη σκανδάλη, σε πιτσιλάνε!

– Ε, αυτό είναι για να ‘ναι! Πώς προτείνεις να τον εκδικηθούμε;

– Κάτσε να σκεφτώ…

Ο Αστραπασβούρ έπεσε σε βαθιά περισυλλογή.

– Χμμμ… Τι θα έλεγες να ξηλώναμε τη φούντα από τον κόκκινο σκούφο του και να τη βουτούσαμε σε χλωρίνη για να ξεβάψει;

– Μπα… Σίγουρα θα διαθέτει ανταλλακτική φούντα.

– Να πριονίζαμε, τότε, στα δύο το έλκηθρό του;

– Θα το επιδιόρθωνε!

– Να ανοίγαμε μια τρύπα στον σάκο με τα δώρα, ώστε να πέσουν και να βυθιστούν όλα στον ωκεανό, όπως θα περνάει πάνω από το Τρίγωνο των Βερμούδων;

– Μπα… Θα την μπάλωνε!

– Να… να… να… Ανάθεμα! Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Στέρεψα από ιδέες.

– Κι εγώ!

Τότε ήταν που η φρικιαστική εκείνη φωνή τούς ξάφνιασε. Μια φωνή που θύμιζε κροτάλισμα κροταλία που σέρνεται πάνω σε θρύψαλα από σπασμένα λαμπιόνια χριστουγεννιάτικων δέντρων. Και η ανατριχιαστική αυτή φωνή είπε:

– Θα σας πω εγώ ποιο είναι το χειρότερο κακό που μπορείτε να κάνετε στον Αϊ-Βασίλη!

2. ΤΟ ΚΛΟΥΒΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΚΡΙΔΕΣ

Ο Αστραπασβούρ και ο Αρπαχλούψ στράφηκαν αιφνιδιασμένοι για να δούνε ποιος είχε μιλήσει. Εκεί, δίπλα τους, στο μισοσκόταδο, σε ένα τραπέζι από πηδάλιο ναυαγισμένης σκούνας, η μάγισσα Τρισδαιμόνα τους παρατηρούσε με το διεισδυτικό της βλέμμα. Στα ερεβώδη μαύρα, σαν φτερό κορακιού βουτηγμένο σε κατράμι μάτια της, τρεμόπαιζαν πρασινωπές φλόγες και τα σουβλερά νύχια της είχαν το χρώμα της πυρωμένης λάβας. Μπροστά της άχνιζε μια γαβάθα γεμάτη πολτό από μωβ τσούχτρες.

– Εγώ θα σας πω πώς να βλάψετε ανεπανόρθωτα τον Αϊ-Βασίλη!

– Γιατί ενδιαφέρεσαι; Εσένα τι σου έκανε;

– Τίποτα δεν μου έκανε! Αρκεί που είναι καλός. Ολους τους καλούς τους βδελύσσομαι! έφτυσε τις λέξεις μία μία η Τρισδαιμόνα.

– Δεν ξέρω τι θα πει αυτή η λέξη, αλλά με το δίκιο σου τους βδελύσσεσαι! επικρότησε ο Αστραπασβούρ. Αν δεν υπήρχανε καλοί, δεν θα μπορούσανε να μας συγκρίνουνε μαζί τους και να μας στιγματίζουν. Τι προτείνεις να του κάνουμε;

– Να τον κακέψουμε! πρότεινε η Τρισδαιμόνα. Ολοι έχουνε να λένε πόσο καλός είναι. Πόσο καλόκαρδος! Πόσο καλόβολος! Πόσο καλοσυνάτος! Ενώ…

–Ενώ;

– Ενώ, αν γίνει κακός, μαύρες μέρες τον περιμένουν! Ολοι θα τον αποφεύγουν! Μπορεί ακόμα και να τον λιντσάρουν, αν είμαστε τυχεροί!

– Πολύ θα απολάμβανα ένα τέτοιο θέαμα. Πώς, όμως, να τον κακέψουμε; αναρωτήθηκε ο Αρπαχλούψ, μασουλώντας ένα κρακεράκι από κοκαλάκι νυχτερίδας.

– Μήπως να κάνουμε παρέα μαζί του; πρότεινε ο Αστραπασβούρ. Έχω ακουστά ότι οι κακές παρέες επηρεάζουν, λέει, τους καλούς που αποκτάνε κι αυτοί σιγά σιγά κακές συνήθειες!

– Ναι, αλλά τι θα γίνει αν, αντί να κακέψουμε εμείς αυτόν, καλέψει εκείνος εμάς; Έχω ακουστά ότι οι καλές παρέες επηρεάζουν τους κακούς, που αποκτάνε κι αυτοί σιγά σιγά καλές συνήθειες! αντέτεινε ο Αρπαχλούψ. Το φαντάζεστε να γινόμασταν καλοί; Εγώ, μόνο που σκέφτομαι ότι μπορεί να γίνω καλός, μαδάνε τα λέπια από την ουρά μου.

– Σε καταλαβαίνω. Κι εγώ θα προτιμούσα εκατό φορές να καταπιώ το σκουπόξυλό μου αμάσητο, παρά να γίνω καλή, συμφώνησε η Τρισδαιμόνα.

Εχω, όμως, κατά νου ένα σχέδιο!

– Τι σχέδιο;

Αντί για απάντηση, η μάγισσα Τρισδαιμόνα τέντωσε τον δείκτη του χεριού της. Το δάχτυλο με το σουβλερό νύχι στο χρώμα της πυρωμένης λάβας έδειξε ένα κλουβί γεμάτο καφετιές ακρίδες με κίτρινες ρίγες που βρισκόταν ακουμπισμένο δίπλα της.

– Γιατί μας δείχνεις τις ακρίδες; απόρησε ο Αστραπασβούρ.

– Επειδή δεν είναι ακριβώς ακρίδες!

– Τι είναι αν δεν είναι ακριβώς ακρίδες;

– Κάτι που θα μας βοηθήσει να πετύχουμε τον κακόβουλο σκοπό μας! ρέκαξε η Τρισδαιμόνα. Ακούστε το σχέδιό μου!

– Ακούμε!

Ο δράκος και ο αρχιπειρατής έσκυψαν συνωμοτικά κοντά της. Η μάγισσα Τρισδαιμόνα χαμήλωσε τη φωνή της που έμοιαζε τώρα με σφύριγμα κακιασμένης οχιάς που κάνει τούμπες πάνω της σκαντζόχοιρος και άρχισε να εξηγεί το σχέδιό της. Ένα σχέδιο τόσο υποκριτικά ύπουλο, τόσο υπονομευτικά καταχθόνιο, τόσο ανατριχιαστικά πανούργο, που μόνο το μυαλό μιας αδίστακτης μάγισσας χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό θα μπορούσε ποτέ να έχει επινοήσει.

3. ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ

Πάλλευκες χιονονιφάδες χόρευαν νεραϊδένιους χορούς στο δάσος με τα ασπρογάλαζα έλατα στη Λαπωνία. Κοντά στο τζάκι που τα κούτσουρά του τριζοβολούσαν και σπινθήριζαν, ο Αϊ-Βασίλης, αναπαυτικά βυθισμένος στην κουνιστή του πολυθρόνα, διάβαζε την αλληλογραφία του. Δίπλα του περίμενε ένας ταχυδρομικός σάκος στο χρώμα του κυπαρισσόμηλου, ξέχειλος με την αλληλογραφία του. Ο Αϊ-Βασίλης έβγαλε τα γυαλιά του και τα σκούπισε με ένα μαντιλάκι. Μετά, πήρε από τον ταχυδρομικό σάκο έναν φάκελο, τον άνοιξε και διάβασε το γράμμα που περιείχε: