Ολα από την αρχή {CR}

Από την αρχή η κυβέρνηση αυτή είχε κάτι το οποίο με έκανε επιφυλακτικό. Ηταν η διάσταση στόχων και φιλοδοξιών με το προσωπικό που είχε επιλεγεί για να τις πραγματοποιήσει. Με απλά λόγια, πώς κάνεις «πολυδιάστατο εκσυγχρονισμό» με Κικίλια, Σταϊκούρα και Σκρέκα; Οχι ότι απουσίαζαν τα ικανά στελέχη σε κρίσιμους τομείς. Η αναβάθμιση του Χατζηδάκη στο οικονομικό επιτελείο, η ανάθεση στον Φλωρίδη της μεταρρύθμισης στη Δικαιοσύνη καθώς και η υπουργοποίηση του διδύμου Χρυσοχοΐδη και Αγαπηδάκη στο Υγείας μετρούσαν στα θετικά της κυβέρνησης, σε εκείνα δηλαδή που συντηρούσαν την ελπίδα των πολυπόθητων αλλαγών κατά τις επιταγές της κοινής λογικής.

Από την άλλη πλευρά, όμως, σε εξίσου κρίσιμους και πάσχοντες τομείς του κυβερνητικού έργου, τομείς από τους οποίους εξαρτάται το αίσθημα ασφάλειας του κόσμου, η κυβέρνηση ήταν στελεχωμένη με πρόσωπα των οποίων η συμμετοχή ήταν προϊόν τήρησης εσωκομματικών ισορροπιών και όχι διοικητικής ικανότητας. Για ορισμένους εξ αυτών μάλιστα θα έλεγες ότι ανήκουν στην κατηγορία που δημιούργησε η ιστορική ατάκα της Καθλίν Τέρνερ προς τον Γουίλιαμ Χερτ από την ταινία «Body Heat» του Λόρενς Κάσνταν ― την οποία περιττεύει να υπενθυμίσω, αφού είναι ιστορική και την ξέρουν όλοι.

Τα προβλήματα επάρκειας ορισμένων στελεχών προέκυψαν αμέσως. Ο Νότης Μηταράκης αντικαταστάθηκε όταν το ιππικό των ονείρων του συγκρούστηκε μετωπικά με τις διακοπές του στην Πάτμο. Αυτό έστειλε μεν το μήνυμα της αυστηρότητας, την ίδια ώρα όμως έθεσε και κάποια όρια στον αποστολέα του μηνύματος. Εναν τον διώχνεις στην αρχή, όχι μόνο είναι εύκολο να το κάνεις, αλλά είναι και εποικοδομητικό: σφίγγουν τα λουριά. Διώχνεις, όμως, δεύτερο και τρίτο μέσα σε δύο μήνες; Μάλλον όχι, διότι αυτό συνιστά παραδοχή αποτυχίας του κυβερνητικού σχήματος. Θυμίζω, επίσης, την υπόθεση Πατούλη, διότι μολονότι ο περιφερειάρχης Αττικής τυπικά δεν ήταν μέλος της κυβέρνησης, δεν έπαυε να θεωρείται «κυβερνητικός» και να χρεώνεται στην κυβέρνηση. Συνεπώς και αυτή η απομάκρυνση περιόρισε ακόμη περισσότερο τα ψυχολογικό περιθώριο του Πρωθυπουργού για επιμέρους αλλαγές.

Παρουσιάστηκαν συν τω χρόνω και άλλες δυσλειτουργίες, δομικής φύσεως, στη κυβέρνηση. Κατ’ αρχάς, μια σύγχυση στο γραφείο του Πρωθυπουργού, καθώς δεν είναι σαφής στους τρίτους η ιεραρχία. Αφού λοιπόν δεν γνωρίζουν ποιος είναι ο Νο 2, κάποιοι υπουργοί απευθύνονται αναγκαστικά και στα τρία ισχυρά πρόσωπα του γραφείου, δηλαδή τους Ακη Σκέρτσο, Σταύρο Παπασταύρου και Γιάννη Μπρατάκο, με αποτέλεσμα να χάνεται πολύτιμος χρόνος. Το δεύτερο δομικό στοιχείο στο οποίο πάσχει η κυβέρνηση είναι ότι όλα πια συγκεντρώνονται στον Πρωθυπουργό προσωπικά. Χρειάζονται τέσσερις Μητσοτάκηδες για να βγει η δουλειά, αλλά διαθέτουμε έναν. Αυτή η υπερβολή θυμίζει ύβρη, διότι υπονοεί την υπέρβαση των ορίων της ανθρώπινης φύσης. Κανένας άνθρωπος, ανεξαρτήτως ικανότητας και ευφυΐας, δεν μπορεί να ανταποκριθεί σωστά σε τέτοιες προκλήσεις. Τετραετής διακυβέρνηση με τέτοιο πλάνο δεν βγαίνει.

Πάνω που όλα αυτά είχαν αρχίσει να ωριμάζουν στη σκέψη, έρχονται οι δύο απανωτές (περιβαλλοντικές) κρίσεις του καλοκαιριού, η φωτιά που αφάνισε τη Δαδιά και ως επιστέγασμα οι πλημμύρες που έπνιξαν τη Θεσσαλία. Χειρότερα δεν γίνεται και για καμία κυβέρνηση στον κόσμο. Οταν η Μαγνησία δέχεται σε δύο ημέρες τις ποσότητες του νερού που δέχεται η Γερμανία ολόκληρη μέσα σ’ έναν χρόνο, για ποια κυβέρνηση να μιλήσουμε; Η καλύτερη δεν θα τα έβγαζε πέρα, μια εξαρχής ελαττωματική θα κλατάρει. Το ευτυχές παράδοξο για τον Πρωθυπουργό, από μια τόσο δεινή κατάσταση, είναι ότι το μέγεθος της καταστροφής και των αναγκών που αυτή προκαλεί υπερβαίνουν σε σημασία το σχήμα της κυβέρνησης. Περνά σε δεύτερη και τρίτη μοίρα αν έκανε λάθη ή όχι ο Πρωθυπουργός. Υστερα από τέτοιου μεγέθους όλεθρο, που μόνο με πόλεμο συγκρίνεται, τα πάντα σχεδιάζονται εξαρχής! Ο Πρωθυπουργός οφείλει να δώσει τον καλύτερο εαυτό του σε αυτή την προσπάθεια. Γι’ αυτό και θα χρειαστεί τους καλύτερους για συνεργάτες.