Οχι, δεν πρέπει να συναντηθούμε

Πρώτα άκουσα τη φωνή του. Μια φωνή μέσα στη ζέστη που ήξερε τι ήθελε. Κοφτή. Σίγουρη. Διόλου παρακαλετή. Δεν θα ήταν πάνω από πέντε – έξι ετών. «Θέλω να μου αγοράσεις κάτι». Ενας μικρός ρομά. Ενα τσιγγανάκι. Ενας κούκλος. Με τράβηξε προς το καραγκιόζ μπερντέ περίπτερο της γειτονιάς μου, ταράχτηκα, ενοχοποιήθηκα, όλα

τα ‘παθα. Ναι βεβαίως, του λέω. Τι θέλεις; Παγωτό; Χυμό; Κόκα κόλα; Κρουασάν; «Θέλω αυτό για να παίζω», μου είπε και μου έδειξε με το χεράκι του ένα πλαστικό πιστόλι που κρεμόταν σε μια αρμαθιά μαζί με άλλα οπλικά συστήματα. Οχι, είπα σταθερά και ξεκίνησα να φύγω, όμως αυτό το «να παίζω» έβαλε μέσα μου τα κλάματα. Με μούσκεψε από την κορυφή ως τα νύχια. Γύρισα, του το αγόρασα, είδα την επιθυμία να σπιθίζει στα ματάκια του κι έτσι καθώς το ξετύλιγε μεθοδικά από το πλαστικό του περίβλημα, βρήκα χρόνο να ξελαμπικάρω και να πω το ποίημα: «Να ξέρεις πάντως ότι τα παιδάκια δεν είναι σωστό να παίζουν με όπλα. Ενα όπλο μπορεί να σκοτώσει τη μαμά σου, τον μπαμπά σου, τα αδέλφια σου ή εσένα τον ίδιο». Οπως φαίνεται, δεν ήμουν η μόνη που ήξερε να λέει ποιήματα: «Θα ρίχνω μόνο κάτω» είπε, κι άρχισε να πυροβολεί τις πλάκες του πεζοδρομίου. Και κάπως έτσι αλληλοεξαπατηθήκαμε και προχωρήσαμε ο καθένας προς αντίθετη κατεύθυνση.

Η ιστορία μου έχει ήδη τελειώσει, μου μένουν ωστόσο λίγες αράδες να σταθώ σε ορισμένα πραγματάκια. Αν δεν ήταν τσιγγανάκι θα του το έπαιρνα; Οχι, σίγουρα όχι. Και γιατί όχι; Συμμετέχω λοιπόν κι εγώ στα κακά του διαχωρισμού και της περιθωριοποίησης; Φταίω; Και πόσο φταίω; Το θέμα είναι ότι ο μικρός είχε αποκωδικοποιήσει όλα μου τα διλήμματα κι είχε βρει τρόπο να με τουμπάρει πριν καν μου απευθυνθεί. Με έπαιξε στα δάχτυλα με την αυθάδικη, σταθερή, την εκτυφλωτική επιθυμία πάνω στην όμορφη μουρίτσα του. «Να παίζω». Δεν υπάρχει ισχυρότερο επιχείρημα απ΄αυτό.

Ταράχτηκα, ενοχοποιήθηκα, ζήλεψα, όλα τα ‘παθα. Τράβηξα την κουρτίνα των ενοχών να μη με στραβώνουν άλλο με την αντηλιά τους και συνέχισα προς το σπίτι.