Η ήττα σε έναν τελικό και η απώλεια ενός τίτλου αναμφίβολα γεννούν απογοήτευση. Αυτή, δηλαδή, που ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων των ανθρώπων του Άρη μετά την απώλεια του Κυπέλλου στο Αγρίνιο.
Ένας τελικός δεν έχει να κάνει με τις ηλικίες. Ένα κλάσικο της Θεσσαλονίκης δεν επηρεάζεται από την ηλικιακή κλίμακα των ομάδων. Και προφανώς η δίψα για έναν τίτλο υπάρχει σε κάθε αθλητή που σέβεται τον εαυτό του. Σε κάθε προπονητή.
Ο Άρης άξιζε κάτι περισσότερο στον χθεσινό αγώνα ο οποίος έγινε στο Αγρίνιο. Παρουσιάστηκε ανώτερος σε αρκετά διαστήματα του ματς, δημιούργησε πιο κλασσικές ευκαιρίες και τελικά «πληγώθηκε» από μία στιγμή αδράνειας λίγο πριν τη λήξη της αναμέτρησης. Σε ένα διάστημα βέβαια όπου για πρώτη φορά φάνηκε μία διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες. Και αυτή ήταν στη φυσική κατάσταση, αφού το… ντεπόζιτο του Άρη άδειασε μετά το 70′.
Η απώλεια του τροπαίου επηρέασε έντονα τον εγωισμό αυτών των παιδιών, που περίμεναν με μεγάλη ανυπομονησία αυτή την ευκαιρία. Παρ’ όλα αυτά, η συνολική τους πορεία στη διοργάνωση και εμφανίσεις όπως η χθεσινή αξίζουν ένα αυθόρμητο «μπράβο». Και δίνει το ερέθισμα για να πάει η κουβέντα σε ένα γενικότερο πλαίσιο που… πονάει το κλαμπ για αρκετά χρόνια. Και εκεί βρίσκεται η ουσία του χθεσινού αγώνα. Η μεγαλύτερη εικόνα, χάσεις-κερδίσεις.
Ο Άρης δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε, ούτε επενδύει όσο θα μπορούσε στα τμήματα υποδομής και στις ακαδημίες. Παρόλα αυτά, μετά από καιρό δημιουργείται μία αισιοδοξία πως κάποιοι από αυτούς τους παίκτες διαθέτουν τις προοπτικές να στελεχώσουν στο μέλλον την πρώτη ομάδα.
Ναι μεν υπάρχει μία βελτίωση των καθημερινών συνθηκών λειτουργίας της σε σχέση με προηγούμενα χρόνια. Μπορεί να μην έχουν σημειωθεί θεαματικά βήματα προόδου, ωστόσο την τελευταία διετία υπάρχει σαφής αναβάθμιση, όπως πχ η μετακόμιση της ομάδας στο Ρύσιο.
Παρ’ όλα αυτά, το τμήμα αξίζει ακόμη μεγαλύτερη στήριξη, επένδυση και οργάνωση, ειδικά όταν με τα υπάρχοντα δεδομένα καταφέρνει να παρουσιάζει μια τόσο αξιόλογη εικόνα στο γήπεδο, διαφορετική από εκείνη των προηγούμενων ετών. Το αξίζει, ώστε ο Άρης να επανέλθει σε αυτό που υπήρξε κάποτε. Δηλαδή μια σταθερή πηγή ανάδειξης Ελλήνων ποδοσφαιριστών. Κάποτε έβγαινε σχεδόν κάθε χρόνο και ένας.
Τώρα, η τελευταία καλή… φουρνιά είναι του 2011 με Γιαννιώτα, Διούδη, Κατίδη και Αγγελούδη μεταξύ άλλων.
Το χθεσινό παιχνίδι από μόνο του θα πρέπει να αποτελέσει ένα επιπλέον κίνητρο για τη διοίκηση, προκειμένου να στρέψει ακόμη περισσότερο το ενδιαφέρον της στα τμήματα υποδομής. Η Κ-19 απέδειξε ότι διαθέτει ποδοσφαιριστές με προοπτική να προσφέρουν σταδιακά και στην πρώτη ομάδα. Ανάμεσά τους υπάρχουν τόσο παίκτες που ήδη έχουν επαγγελματικό συμβόλαιο, όσο και άλλοι που δεν έχουν ακόμη κάνει αυτό το βήμα.
Ωστόσο, δεν αποκλείεται κάποιοι να το πετύχουν μέσα στο καλοκαίρι, στο πλαίσιο της αξιολόγησης του υπάρχοντος υλικού και της πιθανής συμμετοχής τους στην προετοιμασία της πρώτης ομάδας.
Πολλοί είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται ότι ο Άρης δεν έχει την οικονομική δυνατότητα των υπολοίπων «μεγάλων» για να ρίξει εκατομμύρια κάθε χρόνο στα τμήματα υποδομής. Ας κάνει έστω μία μεταγραφή λιγότερη. Μία μεταγραφή των 600-700 χιλιάδων λιγότερη και να επενδύει αυτά τα χρήματα κάθε χρόνο στους «μικρούς».
Αν το έκανε εξαρχής, τότε θα είχε σπείρει αρκετούς καρπούς. Οπως επίσης δεν έχει κάνει πολλά αλλά. Ποτέ δεν είναι αργά όμως για να ελπίζεις. Το ερέθισμα, υπάρχει. Αρκεί να… αγγίξει τη διοίκηση.
