Ο Σλούκας και το παράδειγμα του Γιαννάκη

Η συμμετοχή στην εθνική ομάδα μοιάζει με αυτή στις εκλογές. Είναι υποχρέωση, αλλά όχι… υποχρεωτική. Δημιουργεί μια αίσθηση υποχρεωτικότητας στο όνομα της δημοκρατίας, στην περίπτωση των εκλογών, ή του ελληνικού μπάσκετ και ό,τι αυτό αντιπροσωπεύει, αλλά τελικά αν θέλει, πάει κανείς. Αν δεν θέλει, δεν μπορεί κανείς να του πει τίποτα.

Ο Κώστας Σλούκας ενημέρωσε την ΕΟΚ ότι δεν θα παίξει με την Εθνική στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Απω Ανατολής. Δικαίωμά του. Υπάρχουν αυτοί που διαφωνούν με τον Σλούκα. ‘Η όσοι τον δικαιολογούν. Κάποιοι, μάλιστα, ανατρέχουν στην πρόσφατη ιστορία του μπάσκετ και το παράδειγμα που έδωσε ο Παναγιώτης Γιαννάκης.

Ας δεχθούμε, λοιπόν, ότι ο Σλούκας είναι κουρασμένος από μια εξαντλητική χρονιά και, τέλος πάντων, δικαιούται να ξεκουραστεί κι αυτός ένα καλοκαίρι. Μπορείς να δεις και την άλλη όψη: κι ο Γιαννάκης έπαιζε δύο παιχνίδια την εβδομάδα όλη τη χρονιά με τον Αρη, σε μια εποχή μάλιστα που οι βασικοί έπαιζαν 40 λεπτά κι έβγαιναν από την πεντάδα μόνο αν έκαναν φάουλ, αλλά δεν ξεκουράστηκε ποτέ.

Λένε, αυτοί, ότι ο Σλούκας είναι καταπονημένος από τραυματισμούς που είχε στη διάρκεια της χρονιάς. Ο Γιαννάκης έκανε καριέρα στο μπάσκετ παίζοντας με κομμένο χιαστό στο ένα γόνατο από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν είχε πάει στη Βοστώνη για να δοκιμαστεί από τους Σέλτικς. Εδώ τελειώνει κάθε σχετική συζήτηση. Λένε, ακόμη ακόμη, ότι ο Σλούκας δεν μπορεί να ταιριάξει αγωνιστικά με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και ως εκ τούτου δεν απολαμβάνει την παρουσία του στην Εθνική. Ο Γιαννάκης δεν δίστασε να αλλάξει θέση για να μπορέσει να παίξει μαζί με τον Γκάλη. Κι από σούτινγκ γκαρντ που μπορούσε να σκοράρει 70 πόντους σε έναν αγώνα, έγινε πλέι μέικερ για να πασάρει στον Γκάλη και να παίζει και γι’ αυτόν στην άμυνα θυσιάζοντας το εγώ του για το καλό της ομάδας.

Από το 1976, οπότε έκανε το ντεμπούτο του σε ηλικία 17 ετών, ως το 1996, όταν αποχώρησε από την ενεργό δράση, ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν έλειψε από κανένα ραντεβού με την εθνική ομάδα. Ο τελευταίος αγώνας της καριέρας του, μάλιστα, ήταν αυτός με τη Βραζιλία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα, με το εθνόσημο στο στήθος (1996). Ο Παναγιώτης Γιαννάκης όρισε το μέτρο της αγάπης και της αφοσίωσης στην Εθνική. Και με τον τρόπο του ίσως και να κατέρριψε κάθε πιθανή και απίθανη δικαιολογία για την αποχή από αυτή.