Σανίδες {LF}από μαόνι

«Η μέρα στήνει πάλι το σκηνικό της / με πρόχειρους πασσάλους και σανίδες», λένε δυο εκπληκτικοί στίχοι της Κατερίνας Αγγελάκη – Ρουκ. Πώς τους θυμηθήκαμε; Στη διασταύρωση της Παπανικολή με την Αριστοτέλους, στο Χαλάνδρι, ο Πακιστανός που καθαρίζει τα τζάμια όποιου διερχόμενου ΙΧ συμβεί να το ζητήσει ο οδηγός του, ευγνώμων προς ένα ταξί που έπονταν αλλά δεν κορνάρισε, αν και είχε ανάψει το πράσινο, προκειμένου να προλάβει να ολοκληρώσει ο Πακιστανός το καθάρισμα των τζαμιών του ΙΧ που προηγούνταν, έστρεψε το πρόσωπό του και, φέρνοντας το χέρι στο στήθος του, ευχαρίστησε τόσο τον οδηγό όσο και τον επιβάτη του ταξί. Χάρη στην έλλειψη της ανυπομονησίας τους, είχε κερδίσει τα πενήντα λεπτά, στην καλύτερη περίπτωση το ένα ευρώ, που θα αντιπροσώπευε οπωσδήποτε κάτι το υπολογίσιμο στην τελική οικονομική «συγκομιδή» για όσες ώρες θα δούλευε στη διασταύρωση δύο δρόμων καθαρίζοντας τζάμια. Ταυτόχρονα υψώνοντας τα μάτια του προς τον ουρανό ευχαρίστησε τον Θεό για το ανέλπιστο δώρο μιας ευγένειας – όπως αυτή του οδηγού και του επιβάτη του ταξί – που καθώς φαίνεται, τι φαίνεται, είναι απολύτως βέβαιο, με αυτήν ή με μίαν άλλη μορφή που κάνει την ανάγκη της ευγένειας αυτής ακόμα πιο επιτακτική, δεν συνηθίζεται στους δρόμους.

Εκεί ακριβώς που θα αποκαλυπτόταν εντονότερα και ευεργετικότερα παρά οπουδήποτε αλλού πως η μέρα κάθε άλλο παρά έχει στήσει «το σκηνικό της με πρόχειρους πασσάλους και σανίδες». Κάποιο κεφαλαιώδες λάθος θα πρέπει να έχει γίνει, ενώ η ανθρωπότητα προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της ώστε να φτάσουμε σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια αργότερα ένας «ανώνυμος» Πακιστανός στη διασταύρωση δύο δρόμων μιας μεγαλούπολης, που κανονικά δεν θα έπρεπε να γνωρίζει κατά πού πέφτει, να «καθιερώνει» με τη συμπεριφορά του αξίες, μια ευρωβουλευτής όμως, ακόμη και αν αποδειχτεί αθώα, με τη γενικότερη πολιτεία της τις αξίες αυτές να τις υπονομεύει και να τις συκοφαντεί. (Και αν το άλμα των τριών χιλιάδων χρόνων φαίνεται κάπως αφύσικο για να υπογραμμίσουμε τη σημασία ενός μεμονωμένου – όσο συγκινητικό και αν είναι – περιστατικού, δεν έχουμε παρά να θυμηθούμε έναν άλλο πολύ σημαντικό ποιητή, τον Τάκη Σινόπουλο, που είχε γράψει «”Εν αρχή ην ο λόγος” και μετά, για να ξεμπερδεύουμε, ο Ζαν Πωλ Σαρτρ»).

Φαίνεται αδιανόητο, συμβαίνει όμως, ενώ η μεγάλη εικόνα του κόσμου χάρη στις δημόσιες συμπεριφορές μάς κάνει να αναρωτιόμαστε πώς είναι δυνατόν ο κόσμος να μην έχει γκρεμοτσακιστεί, ένα περιστατικό σχεδόν ανύπαρκτο που θα το γνωρίσουν σχεδόν ελάχιστοι να κρατάει τον κόσμο όρθιο. Ενας Πακιστανός δηλαδή που θα μείνει για πάντα άγνωστος να ισορροπεί για τη συνείδησή μας, τις ατασθαλίες ή τις καταχρήσεις ενός πολιτικού, όπως για παράδειγμα ο Τραμπ, που τον γνωρίζει όλος ο πλανήτης. Αν η πολιτική εξουσία οπουδήποτε στον κόσμο είναι καταδικαστέα, είναι γιατί συνέτεινε, αν δεν διαμόρφωσε εξαρχής τις προϋποθέσεις και τους όρους της ζωής των ανθρώπων με τέτοιο τρόπο ώστε η ελπίδα μας για μια «πληροφορία» που να παρηγορεί να οφείλεται μόνο σε ανθρώπους που δυστυχούν. Και ενώ τρέφονται με ψίχουλα να νιώθουν ευγνώμονες προς τη ζωή απεράντως περισσότερο σε σχέση με εκείνους που τα έχουν όλα.