Τα σονέτα προς τον Ορφέα ΙΙΙ

Ένας Θεός μπορεί, Πώς όμως,

πες μου, πώς ενας άνθρωπος μπορεί να τον ακολουθήσει μέσα από τις χορδές της λύρας;

Διχασμένος ο νους. Στον τόπο που συναντιούνται οι δρόμοι της καρδιας, ναός του Απόλλωνα δεν υπάρχει.

Τραγούδι, όπως εσύ το δίδαξες,

δεν είναι ο πόθος και η λαχτάρα, ούτε όλα σου τα επιτεύγματα να προβάλεις είναι.

Τραγούδι είναι η ίδια η ύπαρξη.

Για τον Θεό, κάτι εύκολο.

Όμως εμείς,

πότε υ π ά ρ χ ο υ μ ε ;

Και πότε η γη και τ’αστέρια στο είναι μας στρέφονται;

Δεν είναι αυτό, νέε, εσύ που αγαπάς και που η φωνή σου από το στόμα σαν χείμαρος ξεσπάει, – μάθε να ξεχνάς πως έτσι τραγούδησες.

Γιατί θα χαθεί.

Να τραγουδάς αληθινά, είναι μια άλλη ανάσα.

Μια ανάσα για το τίποτα.

Μια πνοή μέσα στον Θεό

Ένας άνεμος

(απόδοση: του ίδιου του Δ. Τηλιακού)