Και μετά το πένθος τι;

Είναι στιγμές, σπάνιες ευτυχώς, αλλά τόσο έντονες που σε στιγματίζουν μια ζωή. Είμαι, και δεν είμαι ο μόνος, που οι λέξεις ανήμπορες να καταγραφούν αντιστέκονται σαν ζωντανές που όσο κι αν χτυπάει ο πόνος τα πλήκτρα, η οθόνη παραμένει λευκή και άγραφη, σαν το άφατο του εγκλήματος. Γιατί πρόκειται για έγκλημα. Εγκλημα με πολλούς ενόχους. Χρόνια ετοιμαζόταν όλο αυτό. Εβραζε υπόγεια κι όλο και φούσκωνε, πίεζε τα τοιχώματα μέχρι που τα τίναξε όλα στον αέρα. Τόσες ζωές, τόσα παιδιά απάνω στην αλκή της νιότης και να χαθούν σε μια αστραπή.

Είναι μια λέξη που δεν μπορώ να την ακούω, κι όμως είναι συνέχεια στ’ αφτιά μου. Δεν λένε πέθαναν, δεν λένε σκοτώθηκαν, λένε «εξαϋλώθηκαν». Εγιναν καυτός αέρας, σύννεφο, καπνός. Εγιναν ανύπαρκτοι. Οι δικοί τους δεν έχουν τι να θάψουν τι να θρηνήσουν, τι να αποχαιρετήσουν.

Πρώτη φορά το πένθος ήταν τόσο ζωντανό, το έβλεπες στα βλέμματα του κόσμου, στον ήχο της φωνής, στη μουδιασμένη κίνηση στον δρόμο.

Δύσκολες μέρες. Δύσκολοι καιροί. Και από πουθενά ένα φως. Γιατί όλοι ξέρουμε τη φρικτή συνέχεια. Πού θα καταλήξει όλο αυτό. Πριν στεγνώσουν τα δάκρυα θα αρχίσει η βεβήλωση και το σκύλεμα. Θα γίνουν οι νεκροί πιόνια στην προεκλογική σκακιέρα. Τόσους εμείς, τόσους εσείς, κι εμείς κάναμε το ένα, κι εσείς το άλλο. Μύλος. Μύλος που αλέθει τις ψυχές και τις ζωές μας. Και δεν βλέπω να γίνεται και τίποτα με την καινούργια κυβέρνηση, όποια και να είναι.

Φαντάζεστε τι θα ακούσει ο οποιοσδήποτε μέλλων πρωθυπουργός έτσι και τολμήσει να λύσει γρήγορα, τάχιστα όπως πρέπει, το θέμα. Εεεεε έχει να ακούσει… θα βρει μπροστά του τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες. Η αντιπολίτευση λάβρα θα αρχίσει, σε ποιους δώσατε το έργο, και με τι αντίτιμο, οι συνδικαλιστές θα βγουν στους δρόμους, θα ανακατευτούν υπουργεία, μίζες, επιχειρηματίες, σωματεία, μπαχαλάκηδες (τι άκομψη λέξη και τι καίρια), εμπειρογνώμονες, χρυσαυγίτες, αναρχικοί, θα χρονίζει το έργο κι αυτοί θα συνεχίζουν μέχρι να περάσουν χρόνια κι ένα άλλο τρένο σε μια άλλη διάβαση, χειροκίνητη πάντα και για πάντα θα γίνει παρανάλωμα. Οσο για τα θύματα που επέζησαν και τους συγγενείς των νεκρών ούτε που θέλω να το σκέφτομαι τι τους περιμένει. Πέρα από το βάρος το ασήκωτο της απουσίας για τους μεν, και το τραυματικό σοκ για τους άλλους, χρόνια θα σέρνονται στα δικαστήρια για μια τυπική αποζημίωση, όχι ψυχική, γι’ αυτήν δεν αποζημιώνεται κανείς και με τίποτα, έστω τη χρηματική, σαν ελάχιστο γι’ αυτό που έζησαν ή ζούνε, και μετά στα εφετεία και στον Αρειο Πάγο και… και… και… δεν έχει σύνορα η κόλαση, δεν τελειώνει πουθενά. Κι εμείς με τον καιρό θα το έχουμε ξεχάσει και η είδηση θα μπαίνει στις πίσω σελίδες, όπως μπαίνει τώρα και η δίκη για το Μάτι. Κάποιος άλλος Πούτιν, κάποιος άλλος Πολάκης, μια άλλη Πισπιρίγκου θα φιγουράρει φάτσα κάρτα στα εξώφυλλα. Για σήμερα τουλάχιστον όμως η σκέψη ας είναι κοντά σε αυτούς που έφυγαν και λίγα λουλούδια για τα παιδιά που δεν πέθαναν, δεν σκοτώθηκαν.

Εξαϋλώθηκαν. Ζωή σε μας. Αλλά είναι ζωή αυτή;