Η ερευνήτρια {CR}που είναι… δείγμα προς μελέτη

«Μαθαίνω πώς να ζω με συνεχή πόνο στα πόδια μου. Ευτυχώς δεν είμαι μαραθωνοδρόμος»: Τα λόγια αυτά προέρχονται από μία ασθενή που νοσεί από Long – Covid. Η ιστορία της όμως γίνεται ακόμη πιο πολύπλοκη, καθώς η ίδια ως ερευνήτρια στο πεδίο της ανοσολογίας συμμετέχει ακατάπαυστα τα τελευταία έτη στον επιστημονικό… μαραθώνιο για να κοπεί το νήμα της πανδημίας και να αντιμετωπιστεί το συχνό σύνδρομο που ταλαιπωρεί έναν στους τρεις ασθενείς (και στη χώρα μας).  

Οπως αφηγείται στα «ΝΕΑ» η Στέφανι Λονγκέτ, το 2019 στην Υπηρεσία Ασφάλειας Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKHSA) είχε αφιερωθεί στους επιζώντες από τον ιό Εμπολα. H αιφνίδια έλευση του SARS-CoV-2 άλλαξε άρδην τα σχέδια της ίδιας και των συνεργατών της. Το εργαστήριό τους μεταφέρθηκε στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, συμμετέχοντας σε μία επιστημονική κοινοπραξία που μελετούσε την αντίδραση του ανοσοποιητικού έπειτα από τον εμβολιασμό έναντι του κορωνοϊού.  

Ερευνα. Ηταν η περίοδος που η ανθρωπότητα ανέμενε με αγωνία τα πολυπόθητα εμβόλια, μετρώντας καθημερινά νεκρούς και διασωληνωμένους ασθενείς. Η δρ Λονγκέτ εκείνες τις ημέρες τις περνούσε στη «γυάλα» του εργαστηρίου. Ανησυχούσε, όπως εξομολογείται, για τους φίλους της που νοσηλεύονταν σε ΜΕΘ στο εξωτερικό. Ανησυχούσε και για τους ηλικιωμένους γονείς της.  

«Δεν είχα δουλέψει ποτέ κάτω από τέτοιες συνθήκες πίεσης. Συνειδητοποίησα ότι οι επιστήμονες έπρεπε να βοηθήσουν τους ανθρώπους το συντομότερο δυνατό. Εκείνη την εποχή, καταβλήθηκαν πολλές προσπάθειες σε οικονομικούς και υλικούς πόρους. Αλλα ερευνητικά προγράμματα στον τομέα των λοιμωδών νοσημάτων σταμάτησαν. Ολόκληρη η κοινότητα επικεντρώθηκε στον SARS-CoV-2. Βοήθησε να επιταχυνθεί σημαντικά η έρευνα και οι ερευνητές είχαν τεράστια ευθύνη», περιγράφει η ίδια.  

Στα χρόνια που μεσολάβησαν αν και διασταυρώθηκε με τον ιό, δεν νόσησε. Ομως, ένα πρωινό τον Ιούνιο του 2022 διαπίστωσε πως έχει δυσκολία στη βάδιση. Βίωνε όμως και άλλα συμπτώματα. Το τεστ βγήκε θετικό αν και είχε εμβολιαστεί ήδη τρεις φορές. «Συνειδητοποίησα ότι ανέπτυξα Long – Covid μερικές εβδομάδες μετά την οξεία μόλυνσή μου. Καθώς δεν παρατηρούσα καμία βελτίωση στα πόδια μου, έπρεπε να δεχτώ ότι πιθανώς είχα χρόνια συμπτώματα που συνδέονται με αυτή τη μόλυνση».

Προκλήσεις. Το παράδοξο, όμως, είναι πως οι δυσκολίες που βιώνει αποτελούν για την ίδια και μία ερευνητική πρόκληση. Επί του παρόντος, τουλάχιστον 65 εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως εκτιμάται ότι έχουν Long – Covid. Οπως η ίδια εξηγεί αυτό συνδέεται με το υψηλό ποσοστό λοιμώξεων κατά τη διάρκεια των επαναλαμβανόμενων κυμάτων. «Για τους επιστήμονες είναι μια ευκαιρία να προσπαθήσουν να κατανοήσουν τους μηχανισμούς που κρύβονται πίσω από τα επίμονα συμπτώματα μετά από ιογενή μόλυνση. Ο τεράστιος αριθμός ασθενών μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργία μεγάλων κοορτών. Επιπλέον, οι επιστήμονες γνωρίζουν ποιο παθογόνο πυροδότησε τα επίμονα συμπτώματα σε αυτούς τους ασθενείς και ο χρόνος μόλυνσης είναι συχνά γνωστός ή μπορεί να εκτιμηθεί. Ολες αυτές οι παράμετροι μπορεί να συνδράμουν στον σχεδιασμό αξιόπιστων μελετών», συμπληρώνει η δρ Λονγκέτ.   

Η ελπίδα που εκφράζει είναι πως εφόσον ανακαλυφθούν οι μηχανισμοί που κρύβονται πίσω από τον Long – Covid και συνεπακόλουθα αποτελεσματικές θεραπείες, πιθανόν να βρεθεί η λύση και για άλλες χρόνιες παθήσεις όπως είναι το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης / μυαλγική εγκεφαλομυελίτιδα (CFS/ΜΕ).  

Στόχοι. Για την επίτευξη αυτών των στόχων, η δρ Λονγκέτ λειτουργεί καθημερινά ως ερευνήτρια αλλά και ως… δείγμα προς μελέτη στο πεδίο που ερευνά. Πώς; Συμμετέχει ως ασθενής στην έρευνα «Wilco» που διεξάγεται στο Imperial College του Λονδίνου για την κατανόηση των ανοσολογικών μηχανισμών που κρύβονται πίσω από το σύνδρομο, από το οποίο και η ίδια υποφέρει. Επιπλέον, στη νέα της θέση ως επίκουρη καθηγήτρια στο Διεθνές Κέντρο Λοιμωξιολογικής Ερευνας (CIRI) στη Γαλλία έχει επικεντρωθεί στα εμβόλια του βλεννογόνου (όπως τα εισπνεόμενα).   

«Ο ρόλος μου ως ερευνητής Covid είναι να συμμετέχω στις προσπάθειες της επιστημονικής κοινότητας για τη μείωση του ποσοστού μόλυνσης, την κατανόηση της αλληλεπίδρασης μεταξύ ιών και ξενιστών και την ανάπτυξη θεραπειών, για να βοηθήσω άτομα με επίμονα συμπτώματα μετά την ιογενή λοίμωξη. Ο ρόλος μου ως ασθενής είναι να βεβαιωθώ ότι αυτή η ασθένεια αναγνωρίζεται ως βιολογική ασθένεια και ότι γίνονται όλα για να βοηθηθούν άτομα που πάσχουν από μακροχρόνια Covid. Επί του παρόντος, πολλοί ασθενείς αισθάνονται αρκετά μόνοι», προσθέτει η ίδια στα «ΝΕΑ».  

Παραδέχεται πως ενόσω εργάζεται, κάποιες φορές νιώθει τα πόδια της «βαριά». «Αλλά πρέπει να τονίσω ότι ορισμένοι ασθενείς βιώνουν χειρότερες καταστάσεις από εμένα», λέει. Και συμπληρώνει: «Ευτυχώς, δεν έχω εγκεφαλική ομίχλη. Αυτή η εμπειρία μου δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσω το ερευνητικό μου έργο στον τομέα της Covid και να μην τα παρατάω ποτέ».