Προσδεθείτε

Στις 10 του περασμένου Μαΐου, στο συνέδριο της ΝΔ, είχε μιλήσει ο αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μαργαρίτης Σχοινάς, ο οποίος στρεφόμενος προς τον Αβέρωφ Νεοφύτου (τον αποτυχόντα υποψήφιο του ΔΗΣΥ στις προεδρικές της Κύπρου), είπε τα εξής, εκτός γραπτού κειμένου: «Φίλε Αβέρωφ, θέλω να ξέρεις ότι αυτούς (σ. σ.: τους Ρώσους, για τους οποίους μιλούσε προηγουμένως) δεν θα τους αφήσουμε να παίξουν παιχνίδια στην προεδρική εκλογή της Κύπρου. Η Κύπρος θα μείνει ευρωπαϊκή και δυτική. Εσύ θα είσαι ο φορέας αυτής της προσπάθειας κι εμείς θα είμαστε δίπλα σου». Σημειωτέον, δε, ότι αυτό το ξέσπασμα κατά της υποψηφιότητας Χριστοδουλίδη έγινε από έναν πολιτικό, ο οποίος επιδιώκει να τα έχει καλά με όλους.

Με αυτό παραπάνω ως υπόβαθρο της κρίσης σας, σας παρακαλώ να σκεφτείτε πόσο εφικτή μπορεί να είναι η πολιτική του νέου Προέδρου, Νίκου Χριστοδουλίδη, για λύση του Κυπριακού με ενεργοποίηση της Ευρώπης. Το λιγότερο που μπορεί να πεις είναι να θαυμάσεις τη φιλοδοξία του νέου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, που τον ωθεί να καταπιάνεται με τα πολύ δύσκολα, τα πάρα πολύ δύσκολα, όχι τα απλώς δύσκολα. Υποθέτω, λοιπόν, ότι γι’ αυτό υπέσκαψε τις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, το 2017 στο Κραν Μοντανά: για να μην του πάρει άλλος τη δόξα και να μπορεί να το τακτοποιήσει εκείνος μόνος του. Αξιοθαύμαστος, πράγματι!

Φυσικά, ξέρει πολύ καλά ο νέος Πρόεδρος ότι ο δρόμος που διάλεξε για τη λύση του Κυπριακού θα είναι δύσβατος και δεν έχει ελπίδες να τον καλύψει. Αλλά γι’ αυτό ακριβώς τον διάλεξε. Επειδή χρειάζεται να υπάρχει ένα πρόσχημα για την ακινησία, αλλά και κάποιος για να του φορτώνει την ευθύνη: «Εγώ τι φταίω; Είναι η Ευρώπη που δεν κάνει τίποτα». Η πραγματική επιλογή του νέου Προέδρου, όπως άλλωστε και του κυπριακού λαού που τον ανέδειξε στο ύπατο αξίωμα με την ψήφο του, είναι η στασιμότητα.

Ομοσπονδιακή λύση, όπως συνειδητοποίησαν ξαφνικά οι Κύπριοι το 2004 με το σχέδιο Ανάν, σημαίνει μοιρασιά. Μετά από σχεδόν πενήντα χρόνια διχασμού της νήσου και του κράτους, οι ελίτ της Κύπρου και η πλειοψηφία του εκλογικού σώματος έχουν βολευτεί θαυμάσια και δεν έχουν καμία διάθεση να μοιράσουν οτιδήποτε με τους Τουρκοκύπριους, οι οποίοι επίσης μετά από 50 χρόνια έχουν πάψει να είναι αμιγώς Τουρκοκύπριοι. Αυτό δεν λέγεται ποτέ ευθέως – στις ιδιωτικές συζητήσεις, όμως, είναι η κρατούσα άποψη. Και δεν λέγεται, επειδή αν ειπωθεί δημοσίως, θα προκαλέσει εξελίξεις που θα οδηγούν σε επισημοποίηση της διχοτόμησης. Επομένως, βάσει της λογικής αυτής, η μόνη συμφέρουσα στάση είναι η ακινησία. Παριστάνεις ότι επιδιώκεις λύση, διατυπώνοντας αιτήματα που δεν ικανοποιούνται εύκολα και όλα μένουν όπως ήταν.

Μπορεί όμως να υπάρξει ακινησία σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία; Αν η τουρκοκυπριακή πλευρά, γνωρίζοντας ότι απέναντί της έχει έναν μαξιμαλιστή, προτείνει ιδέες συμβατές με το πλαίσιο Γκουτέρες, που θα έχουν την υποστήριξη της διεθνούς κοινότητας, η Λευκωσία τι θα κάνει και πώς θα βγει από τη δύσκολη θέση; Και έστω ότι βρίσκεται ο εύσχημος τρόπος, τι εμποδίζει την άλλη πλευρά να κάνει άλλο ένα βήμα ή και περισσότερα προς τη διχοτόμηση; Συμπεραίνω, λοιπόν, ότι η εκλογή Χριστοδουλίδη προοιωνίζεται μπελάδες και για την Αθήνα. Διότι κανένας μας εδώ δεν τολμά να θίξει ή, έστω, να αμφισβητήσει την αυταπάτη των Ελληνοκυπρίων, εφόσον οι ίδιοι πρώτα δεν αποφασίζουν να την εγκαταλείψουν. Το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών επιβεβαιώνει ότι καμία τέτοια διάθεση δεν υπάρχει. Οπότε, ας δέσουμε τις ζώνες μας, γιατί μας περιμένουμε αναταράξεις.

ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Παρατηρώντας τις φωτογραφίες από την εντυπωσιακή ως προς την προσέλευση κόσμου συγκέντρωση του Αδωνη Γεωργιάδη, για την κοπή της πίτας, εντόπισα τον Γιάννη Σμαραγδή, τον διακεκριμένο σκηνοθέτη που ειδικεύεται στους βίους των Μεγάλων Ελλήνων, αλλά και ποιητή («Ηλθες σαν ήλιος φωτεινός» κ.λπ.), μεταξύ των προσελθόντων φίλων του υπουργού.
Ισως να έχει στα σκαριά μια κινηματογραφική βιογραφία του Αδωνη (φαντάζομαι τίτλο: «Ο θεός λιγουρεύεται τα βιβλία») και μαζεύει υλικό…