Αισιοδοξία

Πάνω στα συντρίμμια, μερικές φορές, συμβαίνουν και πολιτικά θαύματα. Η θερμή αγκαλιά του Νίκου Δένδια και του Μεβλούτ Τσαβούσογλου ήταν η συμβολική επικύρωση ενός μικρού τέτοιου θαύματος, που ξεκίνησε όταν οι έλληνες διασώστες πάτησαν για πρώτη φορά στη ρημαγμένη Αντιόχεια. Η παρακαταθήκη του 1999 αφήνει αρκετά περιθώρια αισιοδοξίας για τη συνέχεια, για μια νέα φάση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, βασισμένη σε συνθήκες καλής θέλησης και καλής γειτονίας. Αυτή, υπό μία έννοια, είναι η δύναμη της αλληλεγγύης δύο λαών που μοιράζονται μια κοινή μοίρα.

Την προηγούμενη φορά που μας δόθηκε η ευκαιρία για μια νέα αρχή, ωστόσο, η προσπάθεια έμεινε στη μέση. Οι βαλτωμένες σχέσεις ανάμεσα σε Αθήνα και Αγκυρα μπήκαν σε νέα τροχιά, βήματα μπροστά έγιναν και μάλιστα σημαντικά, όμως στο τέλος επιστρέψαμε στο σημείο εκκίνησης, με εκατέρωθεν λάθη και κακές εκτιμήσεις, αλλά και μικροκομματική εκμετάλλευση των εθνικών θεμάτων τόσο στη μια όσο και στην άλλη πλευρά του Αιγαίου.

Το 2023 βασίζεται στο 1999, αλίμονο όμως αν η προσπάθεια μείνει ξανά στη μέση. Αυτή τη φορά, η λεγόμενη διπλωματία των σεισμών πρέπει να αξιοποιηθεί πάση θυσία, να αποτελέσει μια νέα κληρονομιά για το μέλλον της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Οι συμβολισμοί έχουν τη σημασία τους, αλλά δεν πρέπει και πάλι να μείνουν κενοί περιεχομένου, όπως πολλοί φοβούνται. Οταν τα φώτα σβήσουν και το σοκ της τραγωδίας κοπάσει, τότε ξεκινάει η πραγματική δουλειά.