«Σήκωσε τα χέρια, ζήτησε συγχώρεση και… εξέπνευσε»

Τον μαρτυρικό και άδικο τρόπο με τον οποίο απανθρακώθηκαν ή πνίγηκαν οι δικοί τους άνθρωποι στη φονική πυρκαγιά στο Μάτι, γιατί όλος ο κρατικός μηχανισμός τους άφησε εγκαταλειμμένους στη μοίρα τους μέσα σε μία κόλαση φωτιάς, περιέγραψαν μάρτυρες-συγγενείς θυμάτων, συγκλονίζοντας όλους τους παράγοντες της δίκης. Ο ένας μετά τον άλλον και χθες οι μάρτυρες φτάνοντας στο βήμα ξεσπούσαν σε λυγμούς, με τα δικά τους  αναπάντητα «γιατί» να αιωρούνται στη σιωπηρή ατμόσφαιρα της δικαστικής αίθουσας και να δηλώνουν την εμπιστοσύνη τους στην κρίση της δικαιοσύνης για την εθνική τραγωδία, που έχει σημαδέψει τις οικογένειές τους και το υπόλοιπο του βίου τους.

Η περιγραφή της σκηνής του πνιγμού του πατέρα της Ελένης Παπαποστόλου, του μοναδικού ιερέα-θύματος της φωτιάς στο Μάτι, η αγωνία της να σώσει τη μητέρα της, που της ζητούσε να την αφήσει δίπλα στο νεκρό σώμα του άντρα της, η έγνοια της να βγάλει στη στεριά το άψυχο σώμα του πατέρα της, αποδίδοντάς του τον οφειλόμενο σεβασμό καθήλωσαν όλους τους παράγοντες της δίκης.

Πεδίο μάχης
«Ο πατέρας μου ήταν ψύχραιμος, ήταν πάντα ένας βράχος. Λέγαμε δίπλα είναι το λιμάνι της Ραφήνας, δεν πανικοβληθήκαμε. Λέγαμε κάποιος θα έρθει. Φωνάζαμε για βοήθεια αλλά τίποτα. Κάποια στιγμή άρχισαν να ακούγονται εκρήξεις, λες και ήσουν σε πεδίο μάχης. Η θάλασσα αγρίεψε, μεγάλη θαλασσοταραχή. Φωνάζαμε βοήθεια, η μάνα μου ήταν με τον πατέρα μου γαντζωμένη. Ημασταν στο έλεος. Δεν χωριστήκαμε, καταφέραμε και μείναμε εκεί και οι τρεις μας. Οι γονείς μου προσεύχονταν. Καθίσαμε περίπου μια ώρα από τότε που μπήκαμε στο νερό να παλεύουμε. Είδα τον πατέρα μου να κάνει εμετούς. Σήκωσε τα χέρια και ζήτησε συγχώρεση από τον Θεό, κατάλαβε… Ενας ρόγχος και μετά εξέπνευσε. Εκανα την κίνηση να του κλείσω τα μάτια. Τον γυρίζω ανάποδα. Φορούσε το ράσο. Δένω το ράσο με τη μάνα μου και της λέω να κρατηθεί από εμένα, θα πηγαίναμε κόντρα στα κύματα. Πώς βρήκε τη δύναμη; Μου είπε “συνέχισε”. Δεν θα τον αφήναμε…» κατέθεσε η Ελένη Παπαποστόλου.

«Φτάσαμε στο λιμάνι της Ραφήνας, μας πήραν τα ονόματά μας. Ο πατέρας μου ήταν τυλιγμένος σε μια κουβέρτα. Ενας Αιγύπτιος έκανε την προσευχή του, σεβάστηκε τον νεκρό. Δεν υπήρχε όμως κανείς να τον παραλάβει. Το κράτος πού ήταν, δεν ξέρω», είπε η μάρτυρας στηλιτεύοντας την εκκωφαντική απουσία του κράτους σε όλα τα στάδια.

Είδα μια γυναίκανα καίγεται
Για τον πόλεμο που έζησε στην προσπάθειά του να σώσει τους ηλικιωμένους γονείς του, που τελικά τους βρήκαν απανθρακωμένους, την ώρα που ο πατέρας του άνοιγε ένα χαντάκι για να σωθεί, μίλησε ο Μιχάλης Σκαραμαγκάς, ο οποίος πληρώνει και ο ίδιος βαρύ το ψυχολογικό τίμημα από την απώλεια αυτή που τον έχει σημαδέψει.

«Εχασα τους γονείς μου, το σκυλί μου, το σπίτι μου και καταστράφηκε όλη η περιοχή. Και έχω μια αίσθηση μήπως φταίω κιόλας. Το δικό μας σπίτι δεν ήταν σε κανένα ρέμα, σε στενάκι. Μέχρι και το τελευταίο κεραμιδάκι είχε φωνάξει μηχανικό και το είχε δηλώσει για να είναι σωστός πολίτης. Βρήκα τον πατέρα μου να σκάβει το χώμα, να κάνει λαγούμι να κρυφτεί. 200 μέτρα από τη Μαραθώνος ήταν το σπίτι μας. Δυο ημέρες μετά τους βρήκανε με τη μητέρα μου. …Οταν πήγα στο σπίτι να τους βρω είδα μια άλλη γυναίκα να καίγεται. Επαθα σοκ. Είδα μετά τη γυναίκα να την έχουν σκεπάσει με τα σεντόνια. Ενα ύφασμα δεν είχε καεί και είχε μείνει στην άκρη. Κάτι τέτοια φόραγε και η μάνα μου σκέφτηκα. Κρύψανε πολλά, έμαθα ότι τους σβήνανε με πυροσβεστήρα και όταν τους ανασύρανε μετά μένανε κόκκαλα. Μέσα σε μια σακούλα χώρεσαν και οι δύο…».