Οι «Ταλιμπάν» και το φιάσκο των Ρεπουμπλικανών

Επρεπε κανονικά να είναι μια απλή διαδικασία: η τελευταία φορά που η Βουλή των Αντιπροσώπων δεν είχε εκλέξει τον νέο πρόεδρό της από τον πρώτο γύρο ψηφοφορίας ήταν το 1923. Επρεπε επίσης κανονικά να είναι μια στιγμή θριάμβου για τους Ρεπουμπλικανούς: μπορεί οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου να μην έφεραν τελικά το «κόκκινο κύμα» στο οποίο ήλπιζαν, κατάφεραν ωστόσο να ανακτήσουν τον έλεγχο της Βουλής, έστω και με μικρή πλειοψηφία, 222-213 εδρών. Ο Κέβιν ΜακΚάρθι είναι επικεφαλής των Ρεπουμπλικανών στη Βουλή από το 2019. Ως φαβορί για το τρίτο υψηλότερο πολιτικό αξίωμα στις ΗΠΑ, έπρεπε κανονικά να είχε εκλεγεί από το μεσημέρι της Τρίτης, ώστε να μπορέσουν κατόπιν να ορκιστούν οι βουλευτές, να διοριστούν οι επικεφαλής των κοινοβουλευτικών επιτροπών και να συνεχίσει κανονικά η Βουλή τις εργασίες της. Δεν υπάρχει όμως πια τίποτα το «κανονικό» στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Μία «απλή διαδικασία» εξελίχθηκε λοιπόν σε χάος, με απανωτές ψηφοφορίες χωρίς αποτέλεσμα, και τον Τύπο να ανατρέχει στο μακρινό 1859 προκειμένου να βρει αντίστοιχο προηγούμενο.

Γιατί το 1923, το πρόβλημα είχε λυθεί έπειτα από εννέα γύρους ψηφοφορίας – και ο αριθμός αυτός ήδη ξεπεράστηκε την Πέμπτη. Το 1859, πάλι, είχαν χρειαστεί συνολικά 44 γύροι ψηφοφορίας προκειμένου να εκλεγεί πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων. «Δεν χρειάζεται να μάθουμε το τελικό αποτέλεσμα προκειμένου να καταλάβουμε τι προοιωνίζεται αυτό το χάος», σχολίαζε χθες στο «New Yorker» η Σούζαν Γκλάσερ: «Μία Βουλή σε αδιέξοδο, δέσμια μιας μειοψηφίας φανατικών που τους έχει θολώσει το μυαλό η δημοσιότητα, με τις πλάτες μιας πλειοψηφίας Ρεπουμπλικανών συμβιβασμένων οι οποίοι, όπως και ο ίδιος ο ΜακΚάρθι, κάνουν τη μία συμφωνία μετά την άλλη με τους εξτρεμιστές χωρίς ποτέ να τους ικανοποιήσουν. Το αποτέλεσμα είναι μία Βουλή όπου ακόμα και οι πιο βασικές λειτουργίες της κυβέρνησης, όπως είναι η ψήφιση των ετήσιων νομοσχεδίων δαπανών, ή η αύξηση του ανώτατου ορίου του χρέους, θα είναι δύσκολες. Αυτό το φιάσκο έδειξε για μία ακόμα φορά πως οι Ρεπουμπλικανοί είναι σήμερα ένα κατακερματισμένο και ακέφαλο κόμμα, το οποίο διαθέτει εξουσία, στο δικομματικό μας σύστημα, που είναι ανίκανο να ασκήσει υπεύθυνα. “Δεν μπορούμε να αφήσουμε τους τρομοκράτες να κερδίσουν”, διακήρυξε ο Νταν Κρένσοου, ένας ηχηρός υποστηρικτής του ΜακΚάρθι από το Τέξας, ενώ συνεχιζόταν η μάχη. Αλλά η αλήθεια είναι πως έχουν ήδη κερδίσει».

Οι «τρομοκράτες», ή «Ταλιμπάν» όπως τους αποκάλεσε ο Ντον Μπέικον, ένας Ρεπουμπλικανός εκλεγμένος βουλευτής από τη Νεμπράσκα, είναι οι περίπου 20 συνάδελφοί του, μέλη της υπερσυντηρητικής, ακροδεξιάς ουσιαστικά ομάδας Freedom Caucus, που κατηγορούν το Κογκρέσο συνολικά ότι εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λόμπι και του κατεστημένου της Ουάσιγκτον και θεωρούν ότι αποστολή τους είναι να αλλάξουν ριζικά τον τρόπο λειτουργίας του σώματος. Οπως λέει χαρακτηριστικά στην «Guardian» ο ιστορικός Αντριου Γκόθορπ, «δεν πήγαν στην Ουάσιγκτον προκειμένου να χτίσουν αλλά προκειμένου να καταστρέψουν. Και ο εξευτελισμός του ΜακΚάρθι είναι μόνο η αρχή». Ο τελευταίος υποχώρησε σε αρκετά αιτήματά τους: παραχώρηση θέσεων σε κρίσιμες επιτροπές, αποδοχή μιας διαδικασίας που θα διευκολύνει την καθαίρεση του προέδρου της Βουλής… Ακόμα και το ίνδαλμά τους, ο Ντόναλντ Τραμπ, παρενέβη την Τετάρτη, καλώντας τους να ψηφίσουν τον ΜακΚάρθι, γράφοντας στην πλατφόρμα του, το Truth Social: «Κλείστε το ντιλ, πάρτε τη νίκη. Ρεπουμπλικανοί, μη μετατρέψετε έναν μεγάλο θρίαμβο σε μία γιγάντια και ντροπιαστική ήττα».

Οπως έχει πια αποδειχθεί, ωστόσο, τα προβλήματα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος με τον εξτρεμισμό ξεπερνούν και υπερβαίνουν το πρόσωπο του Τραμπ.

Ακόμα και αν αυτός εγκατέλειπε αύριο την πολιτική, σημειώνει ο Αντριου Γκόθορπ, «οι Ρεπουμπλικανοί βουλευτές θα περνούσαν και πάλι τα επόμενα δύο χρόνια καθηλωμένοι σε αδυσώπητες ιδεολογικές μάχες και στριγκές κομματικές έρευνες, με τα πλέον σκληροπυρηνικά και γελοία μέλη τους να απολαμβάνουν τους μιντιακούς προβολείς. Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα κατευθυνθεί στο 2024 με τη φήμη εξτρεμισμού και ανικανότητας που έχει αποκτήσει μεγεθυμένη. Οι Αμερικανοί μπορούν απλώς να ελπίζουν ότι η χώρα δεν θα υποστεί, στο μεταξύ, ανεπανόρθωτη ζημιά».