Τούρκοι στρατηλάτες του γλυκού νερού

Τελικά, όντως πήγαν νύχτα. Δεν ήρθαν εδώ, όπως διαρκώς απειλούν. Πήγαν στη Συρία. Για την ακρίβεια πέταξαν εκεί, όπου τα αεροσκάφη τους δεν θα έβρισκαν αντίσταση. Οπου ήξεραν ότι δεν υπήρχε αντίπαλος. Βομβάρδισαν θέσεις Κούρδων, ως αντίποινα για τη φρικτή τρομοκρατική επίθεση στην Κωνσταντινούπολη, που η Αγκυρα θεωρεί ότι την ευθύνη της έχουν οι Κούρδοι. Ηταν μία αντίδραση εκ του ασφαλούς. Οπως κάνουν πάντα οι Τούρκοι, ως στρατηλάτες του γλυκού νερού. Εχουν οι Κούρδοι F-16 να τους αναχαιτίσουν; Εχουν συστήματα προειδοποίησης; Εχουν επαρκή αεράμυνα; Τίποτα δεν έχουν. Και με Τσέσνα τους βομβαρδίζεις. Είναι αυτό σοβαρή στρατιωτική επιχείρηση; Αστεία πράγματα. Οι Τούρκοι όλο κομπάζουν αλλά ουδέποτε τόλμησαν να κινηθούν εναντίον χώρας που λειτουργεί κανονικά, που δεν έχει διαλυθεί, που δεν είναι σχεδόν 100% βέβαιοι ότι δεν θα κινδυνεύσουν με ουσιαστική απάντηση. Είτε στο Βόρειο Ιράκ, είτε στη Συρία, είτε στη Λιβύη, οι Τούρκοι κάνουν επιχειρήσεις εκεί που πολυετείς εξαντλητικοί πόλεμοι έχουν ήδη διαλύσει τα πάντα. Δυστυχώς, αυτό έγινε και το ’74 στην Κύπρο, ελέω χούντας: ήξεραν πολύ καλά την απόλυτη διάλυση που θα έβρισκαν, που ξεκινούσε ήδη από την εντελώς αφύλακτη ακτογραμμή της απόβασης. Και οι δυνάμεις που μπορεί να αντισταθούν, όπου υπάρχουν, είναι περιορισμένες. Φυσικά, οι ακόλουθες χερσαίες επιχειρήσεις στη Συρία ασφαλώς έχουν κινδύνους. Αλλά και αυτοί συγκριτικά περιορισμένοι, αφού αντιμετωπίζουν κατ’ ουσίαν κυρίως αντάρτικα σώματα. Είναι μία… μικρή λεπτομέρεια που οι Τούρκοι πάντοτε «ξεχνούν» όταν διαφημίζουν τα δήθεν τρομερά στρατιωτικά τους επιτεύγματα. Με τέτοιες κούφιες απειλές φαντασιώνονται ότι θα χτίσουν… αυτοκρατορία. Γι’ αυτό και οι φανφάρες τους, ιδίως κατά της Ελλάδας, είναι κενές περιεχομένου.

Η Ελλάδα δεν είναι ούτε Συρία, ούτε Ιράκ, ούτε Λιβύη. Είναι μία χώρα με τέτοια αμυντική επάρκεια, που αν επιτεθούν όχι απλώς μπορεί να γίνει ο τάφος τους, αλλά μπορεί εξίσου να τους επιφέρει καταστροφές στο ίδιο το έδαφός τους που θα χρειαστούν δεκαετίες μέχρι να αποκατασταθούν. Οι Τούρκοι έχουν διακριθεί στη στρατιωτική τέχνη να χτυπούν χώρες φαντάσματα. Δεν έχουν όμως ιδέα τι σημαίνει να χτυπάς χώρες με το ελληνικό αμυντικό σύστημα, υπό την προϋπόθεση πάντοτε, ότι η πολιτική ηγεσία θα επιτρέψει στη στρατιωτική να αναλάβει εγκαίρως τον ρόλο της χωρίς χρονοτριβές και σε πλήρη ανάπτυξη. Κάτι που, λ.χ. δεν συνέβη το 1996 στα Ιμια. Ο χρόνος θα είναι ασφαλώς κύριος καθοριστικός παράγοντας για την έκβαση μιας τέτοιας σύγκρουσης αν αυτή απαιτηθεί. Παρ’ όλα αυτά, τώρα οι συνθήκες είναι εντελώς ιδιαίτερες: έχει αναλυθεί επαρκώς για ποιους λόγους το πρώτο εξάμηνο του 2023 θα είναι πολύ κρίσιμο για τα ελληνοτουρκικά, παρά τη δεδομένη παραδοσιακή και διαρκώς επιβεβαιούμενη τουρκική στρατιωτική θρασυδειλία, αλλά και γιατί οι Τούρκοι θα εντείνουν έτσι κι αλλιώς τον ψυχολογικό πόλεμο μετά τη Συρία προκαλώντας ήδη συγκρίσεις στην παγίδα των οποίων η Ελλάδα δεν πρέπει να πέσει. Δεν θα πέσουν εκείνοι που ξέρουν, είναι όμως σημαντικό να μην πέσει και η κοινή γνώμη. Που εύκολα μπορεί να σχηματίσει εντελώς λανθασμένη εικόνα, ακούγοντας από το πρωί μέχρι το βράδυ τους τούρκους πολιτικούς και στρατιωτικούς να προπαγανδίζουν ό,τι τους κατέβει, χωρίς απάντηση.

Οι νεκροί Κούρδοι και οι καταστροφές υποδομών από το τουρκικό «Γαμψό ξίφος» δεν ήταν αποτέλεσμα μιας «πολύ καλά σχεδιασμένης επιχείρησης», όπως τη διαφήμισε ο υπουργός Αμυνας και πρώην αρχηγός των ΕΔ Ακάρ με φωτογραφίες, αναρτήσεις, συγχαρητήρια από την αίθουσα επιχειρήσεων, ή με τον Ερντογάν να κάνει γελοιότητες δίνοντας διαταγή επίθεσης στην… κάμερα. Τέτοιες «νίκες» είναι επιχειρησιακά φαιδρές. Γιατί είναι περήφανοι; Για ασφαλείς πτήσεις ρουτίνας και για εκτόξευση πυραύλων χωρίς αντίπαλο; Γιατί αυτό ήταν το «επίτευγμά» τους. Και τίποτε περισσότερο.