«Καταργήσαμε τις λέξεις, δώσαμε χώρο στον άνεμο»

Μία από τις ταινίες που άρεσαν σε πολύ κόσμο και προκάλεσαν συζητήσεις στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών τον περασμένο Μάιο ήταν η ιταλοβελγική συμπαραγωγή «Τα οκτώ βουνά» («Le otto montagne»), η οποία συμμετείχε στο επίσημο διαγωνιστικό πρόγραμμα της διοργάνωσης και τελικά βραβεύτηκε με το βραβείο της επιτροπής. Ισως τελικά να ήταν πολύ δύσκολο να συμβεί το αντίθετο, να μην αρέσει η ταινία. Διότι πρώτον καταπιάνεται με ένα πάρα πολύ ευαίσθητο, ανθρώπινο ζήτημα, εκείνο της φιλίας και των πολλών αποχρώσεων που μπορεί να έχει μέσα στον χρόνο, και δεύτερον επειδή προβάλλει με έξοχο κινηματογραφικό τρόπο τη σπάνια ομορφιά ενός βουνίσιου τοπίου της Ιταλίας, το οποίο μάλιστα της πρόσφερε τον τίτλο της.

Κινηματογραφικό «παιδί» ενός ντουέτου βέλγων σκηνοθετών, των Φέλιξ βαν Γκρόνινγκεν και Σαρλότ Βάντερμιρς, η ταινία «Τα οκτώ βουνά» στηρίζεται στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Πάολο Κονιέτι, το οποίο στην πρώτη έκδοσή του έκανε μεγάλη αίσθηση στην Ιταλία (στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη). Στο 63ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (ολοκληρώνεται την Κυριακή) προβλήθηκε με επιτυχία και με τη Σαρλότ Βάντερμιρς παρούσα. Μέσα στο πρόγραμμά της, η σκηνοθέτρια, η οποία είναι επίσης σεναριογράφος και ηθοποιός, βρήκε τον χρόνο να μιλήσει τηλεφωνικά στα «ΝΕΑ» σχετικά με την ταινία και τη δημιουργία της.

«Η αρχική ιδέα των παραγωγών, όταν η ιταλική εταιρεία παραγωγής Wildside είχε αποφασίσει τη δρομολόγησή της και διαπραγματευόταν με άλλους παραγωγούς του εξωτερικού, ήταν “Τα οκτώ βουνά” να γίνουν με ένα πιο διεθνές “χρώμα”», είπε η Σαρλότ Βάντερμιρς. «Σε διαφορετικό χώρο και αγγλόφωνη· στα Βραχώδη Ορη, αν θυμάμαι καλά, ή κάτι τέτοιο. Ομως αυτό που εκτίμησα στον Φέλιξ ήταν ότι δεν υπέκυψε στη δελεαστική αυτή προσφορά. Αυτή η ταινία ή θα γυριζόταν στις περιοχές που αναφέρονται στο μυθιστόρημα, στο οποίο βασίστηκε, και στην ιταλική γλώσσα ή δεν θα γυριζόταν καθόλου. Και ήταν τέτοιο το πάθος του Φέλιξ, που τελικά κατάφερε να πείσει για αυτό που ήθελε και να τη γυρίσουμε έτσι όπως ακριβώς την ήθελε».

Ειδικά για τον χώρο (σ.σ. Μπρουσόν, στη Βάλε ντ’ Αόστα), «έχει όντως τεράστια σημασία γιατί παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των δύο κεντρικών ηρώων», είπε εμφατικά η Βάντερμιρς. Στην ταινία παρακολουθούμε την εξέλιξη στον χρόνο δύο αγοριών που γνωρίζονται ως έφηβοι στο ξεχασμένο ορεινό χωριό, στο οποίο ο ένας, ο Μπρούνο, ζει και ο άλλος, ο Πιέτρο, επισκέπτεται για διακοπές με την οικογένειά του. Ο πρωτευουσιάνος είναι το ακριβώς αντίθετο του χωριάτη, όμως αυτό δεν θα τους επηρεάσει. Μεταξύ τους θα δημιουργηθεί μια παράξενη, πολύ ισχυρή φιλία που, παρά τα πολλά σκαμπανεβάσματα και τις δοκιμασίες, θα έχει εξέλιξη στον χρόνο. Με τη βοήθεια των εξαιρετικών ιταλών ηθοποιών Λούκα Μαρινέλι (Πιέτρο) και Αλεσάντρο Μπόργκι (Μπρούνο) που δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας, η ταινία «κάθεται» μέσα σου σαν το παλιό καλό κρασί όταν πραγματικά το χρειάζεσαι για να ηρεμήσεις.

Υμνος στη φιλία

«Πολλές φορές αναρωτιόμαστε γιατί δεν βλέπουμε τους φίλους μας λίγο πιο συχνά από όσο τους βλέπουμε, λίγο περισσότερο απ’ όσο βλέπουμε κάποιους άλλους ανθρώπους στη ζωή μας», είπε η Βάντερμιρς. «Νομίζω ότι αυτό είναι ένα ζήτημα πολύ ανθρώπινο και αφορά όλους μας», συνέχισε επισημαίνοντας ταυτόχρονα τη σημασία της σιωπής που ενώνει τους δύο ήρωες των «Οκτώ βουνών» (και που επίσης έχει μια οικουμενικότητα): «Οπως συμβαίνει με αρκετούς ανθρώπους, ο Πιέτρο και ο Μπρούνο, αν και δεν βρίσκουν πάντα τις κατάλληλες λέξεις για να μιλήσουν μεταξύ τους, έχουν μεγάλη κατανόηση ο ένας για τον άλλον. Γι’ αυτό καταργήσαμε τις λέξεις εκεί που κρίναμε ότι δεν ήταν απαραίτητες, όπως καταργήσαμε τη μουσική που επίσης δεν φαινόταν απαραίτητη. Θέλαμε να δώσουμε χώρο στον άνεμο, στα πουλιά, στην αναπνοή, στην ύπαρξη».