ΠολιτισμόςΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Πρόβες στην Τάιμς Σκουέαρ

Η ελληνίδα σκηνοθέτρια μεταφέρει τις εντυπώσεις της από την προετοιμασία μιας παράστασης στην καρδιά του Μανχάταν με θέμα την οικολογική δυστοπία

Πρόβες στην Τάιμς Σκουέαρ
4 λεπτά

Στρατιές από ντόνατς στριφογυρίζουν σε βιντεολωρίδες, ανθρωπάκια-καραμελάκια χοροπηδάνε σε γιγαντοοθόνες, η τσίκνα από τα ψητά λουκάνικα της καντίνας εμποδίζει ακόμα περισσότερο την ήδη θολωμένη από την αφόρητη ζέστη και την υγρασία όραση, κι ενώ προσεύχομαι να μη λιποθυμήσω καθώς περιμένω να διασχίσω το τελευταίο φανάρι που θα με οδηγήσει στην 48η Οδό και Μπρόντγουεϊ, αναρωτιέμαι για πολλοστή φορά γιατί αυγουστιάτικα καταμεσήμερο βρίσκομαι στην Τάιμς Σκουέαρ και όχι στις Κυκλάδες. Η απάντηση δεν είναι απλώς «επειδή οι συνεργάτες μου κι εγώ έχουμε πρόβα»· είναι «επειδή οι συνεργάτες μου κι εγώ έχουμε να κάνουμε πρόβα στη Νέα Υόρκη από το 2019!».

Κατά κανόνα οι Νεοϋορκέζοι αποφεύγουν τη χαοτική πλατεία-αποθέωση του επιφανειακού καταναλωτισμού όπως ο διάβολος το λιβάνι, παραχωρώντας τη συγκαταβατικά στις ορδές των τουριστών. Ομως τα περισσότερα στούντιο για θεατρικές (και κάθε είδους) πρόβες βρίσκονται εκεί γύρω, άρα όποιος έχει πρόβα είναι σχεδόν αδύνατο να αποφύγει τη συμβολή Εβδομης Λεωφόρου και Μπρόντγουεϊ, και το λεφούσι που περιφέρεται, χαζεύει, τρώει, ψωνίζει, ενώ οι ολοένα πολλαπλασιαζόμενες διαφημιστικές οθόνες ξεχύνονται σαν καταρράκτες από τις τριγύρω «οροσειρές», λούζοντας τους πεζούς με πολύχρωμα φώτα μέρα-νύχτα.

Ελίσσομαι επιδέξια αποφεύγοντας τον Σπάιντερμαν, τον Μίκι και τη Μίνι (και άλλους ήρωες καρτούν που θέλουν να φωτογραφηθούν μαζί σου και τους οποίους δεν αναγνωρίζω καν – είναι σαφές ότι δεν είμαι στο τάργκετ γκρουπ), όμως σχεδόν συγκινούμαι όταν πέφτω πάνω στον Naked Cowboy! Ο μπρατσαράς κιθαρωδός με την ξανθή χαίτη, ο οποίος βρέξει-χιονίσει φοράει μόνο το καουμπόικο καπέλο, τις μπότες και το άσπρο σλιπ του, μου φαίνεται απαράλλαχτος από το 2005 που τον πρωτοείδα (αφού αναρωτιέμαι αν πρόκειται για τον ίδιο άνθρωπο ή για διάδοχο, όπως οι ηθοποιοί στα μιούζικαλ διαδέχονται ο ένας τον άλλον στον ίδιο ρόλο). Η μόνη διαφορά είναι ότι τώρα έχει προστεθεί παραδίπλα και μια άλλη ατραξιόν: η Naked Cowgirl.

Μπαίνοντας στο δροσερό, αψεγάδιαστο μινιμαλιστικό στούντιο, νιώθεις σαν να μεταφέρεσαι σε μια νησίδα που ίπταται, και ο χρόνος σαν να σταματάει. Κοιτώντας από τα μεγάλα παράθυρα του 12ου ορόφου – και από την ασφάλεια, την ησυχία και την απόσταση από τα επίγεια που χαρίζει ο χώρος της πρόβας -, τώρα βλέπεις με άλλο μάτι το ανθρώπινο ποτάμι να κυλάει κάτω στη γη. «Φανταστείτε ότι ένα κορδονάκι στην κορυφή του κεφαλιού σας σάς τραβάει προς τα πάνω…» λέει μια γνώριμη θεατρική άσκηση. Σε αυτό το τοπίο, όπου οι τριγύρω θεόρατοι «κορμοί» από γυαλί και μέταλλο χάνονται όλο και πιο ψηλά στα ουράνια (η αρχιτεκτονική μόδα στο Μανχάταν έχει ξεφύγει, με τους νεόκτιστους υπερ-ουρανοξύστες να ορθώνονται στα ασύλληπτα ύψη των 400 και βάλε μέτρων, και των 70, 80 ή 90 και βάλε ορόφων), κάθε εικόνα που αφορά το ύψος αποκτά άλλη διάσταση.

 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ. Το θέμα του έργου μας είναι το τέλος της φύσης και οι συνειρμοί ρέουν όπως η θέα απλώνεται από γυάλινη επιφάνεια σε γυάλινη επιφάνεια, κι όπως οι ουρανοξύστες καθρεφτίζονται ο ένας στα παράθυρα του άλλου. Το τέλος της φύσης είναι ορατό και προφανές, νομίζεις· και όμως, η φύση (ή έστω μια εκδοχή της) μοιάζει να ζει και να βασιλεύει, ακόμη κι εδώ, στο «γυάλινο δάσος», αφού διάφορα είδη πουλιών πετούν από μπροστά μας, ενώ τα πανταχού παρόντα περιστέρια έχουν φυσικά χτίσει φωλιές στις πιο απίθανες αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες. Και κάποιες ταράτσες είναι πράσινες – αληθινά δέντρα ξεπροβάλλουν ανάμεσα σε δεξαμενές και τσιμεντένιες φέτες!

Ενα απόγευμα μετά την πρόβα αποφασίζω να προχωρήσω βαθύτερα στην καρδιά του… «αντιδραστήρα» – να περπατήσω στο κέντρο της πλατείας. Μέσα στον γνωστό πανζουρλισμό, διακρίνω προς μεγάλη μου έκπληξη μια εικαστική εγκατάσταση που αρχικά φαίνεται σαν καμένο δάσος. Πλησιάζοντας, διαπιστώνω ότι πρόκειται για αντεστραμμένους κορμούς δέντρων – οι εκτεθειμένες ανάποδα ρίζες μοιάζουν με ξερά κλαδιά. Με το έργο «Roots», o καλλιτέχνης Charles Gaines αναδεικνύει το εντυπωσιακό ριζικό σύστημα της Αμερικανικής sweetgum («Υγράμβαρη η στυρακοφόρος», κατά Wikipedia), ιθαγενούς δέντρου των Ανατολικών ΗΠΑ (άρα που κάποτε ίσως θα κυριαρχούσε στην Τάιμς Σκουέαρ…). Τόσες μέρες, εκεί, στο απέναντι κτίριο, ψηλά στο γυάλινο δάσος, ήμασταν λοιπόν σε απευθείας σύνδεση με αυτό το «αδελφό πνεύμα», εδώ κάτω στη γη. Είχα πει «ποτέ ξανά καλοκαίρι στη Νέα Υόρκη». Ποτέ μη λες «ποτέ ξανά».

 

Η Νάντια Φώσκολου (www.nadiafoskolou.nyc) είναι θεατρική σκηνοθέτρια με έδρα τη Νέα Υόρκη

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Τα Νεότερα

  1. Ατύχημα με μαθητές στην Φλώρινα:«Ευτυχώς δεν καθόταν κάποιο παιδί σε εκείνα τα καθίσματα» λέει ο οδηγός
  2. Από το Star Wars στη λίστα Forbes και στην φιλανθρωπία – Ο θρύλος Τζορτζ Λούκας θέλει να δωρίσει πάνω από τη μισή του περιουσία 
  3. Χουάν Μάτα: Από τα γήπεδα στα γραφεία των αρχιτεκτόνων

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies