Το οδοιπορικό της Ελαφράς Ταξιαρχίας Μέρος 2ο

Πρωταθλήτρια Αθηνών το 1938 με τον θρυλικό επιθετικό Βασίλη Γρηγοριάδη και τον αργότερα πρωτοπαλαιστή Χάρη Καρπόζηλο, η ομάδα του Απόλλωνα παίζοντας ποδόσφαιρο Κεντρικής Ευρώπης πήρε το προσωνύμιο «Ελαφρά Ταξιαρχία», που τη συνοδεύει ακόμα.

Το 1946, η Εταιρεία Σιδηροδρόμων απαλλοτρίωσε το γήπεδο του Ρουφ και ο Απόλλωνας αναγκάστηκε να μετακομίσει στη Ριζούπολη, δίπλα στο εργοστάσιο δίσκων της Columbia, όπου έκτισε νέο γήπεδο. Το γήπεδο εγκαινιάστηκε επίσημα στις 17 Οκτωβρίου 1948, παρουσία 10.000 φιλάθλων, με τιμητικό αγώνα ανάμεσα σε μικτή ομάδα των προσφυγικών σωματείων (Απόλλων, Πανιώνιος ΑΕΚ) και μικτή ομάδα των «γηγενών» Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού.

Η µετακόµιση στη Ριζούπολη συνδέθηκε με τη δημιουργία μιας ομάδας που απέδωσε εντυπωσιακό ποδόσφαιρο, αλλά δεν κατάφερε να κατακτήσει τίτλους, πλην αυτού του πρωταθλήματος Αθηνών, το ’48 και το ’58. Την περίοδο αυτή, ο Απόλλωνας απέκτησε χιλιάδες νέους οπαδούς καθώς το κοινό του δεν ήταν πια μόνο μικρασιάτες πρόσφυγες, αλλά και εσωτερικοί μετανάστες από κάθε μεριά της Ελλάδας, που θαύμαζαν το στυλ παιχνιδιού του υπό την καθοδήγηση σπουδαίων ξένων προπονητών, όπως οι Κίριλ «Τζίνα» Σιμονόφσκι, Μπούζακ, Ντόλκος, Ζόνλαϊ. Τη φανέλα του Απόλλωνα εκείνων των δεκαετιών φόρεσαν παίκτες όπως oι αδελφοί Γιώργος και Αριστείδης Καμάρας, Σάββας Παπάζογλου, Στάθης Τσανακτσής, Κώστας Βερτσώνης, Λάμπης Σεραφείδης, Αντώνης Δερμάτης, Χαράλαμπος Ταουξής, Βαγγέλης Μαυρόπουλος.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα έγινε επαγγελματικό και οι ισχυρές και πλούσιες ομάδες του λεκανοπεδίου (Ολυμπιακός Παναθηναϊκός, ΑΕΚ) κυριάρχησαν πλήρως με αποτέλεσμα ο Απόλλωνας να περιοριστεί σε δευτερεύοντα ρόλο, αναδεικνύοντας ωστόσο πολλά ταλέντα. Το 1987 υποβιβάστηκε στη Β’ Εθνική, αλλά επέστρεψε την αμέσως επόμενη χρονιά.

Εξαίρεση αποτέλεσε η τριετία 1994-96, όταν υπό την καθοδήγηση του Γιάννη Παθιακάκη ο Απόλλωνας δημιούργησε ένα νεανικό σύνολο με εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές που απέδωσε ποιοτικότατο ποδόσφαιρο. Το 1995 εξασφάλισε τη συμμετοχή του στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, για πρώτη και μοναδική φορά στην ιστορία του, αντιμετωπίζοντας την Ολύμπια Λιουμπλιάνας στην Αθήνα στις 8 Αυγούστου 1995. Εκεί στο στάδιο «Νίκος Γκούμας», έδρα της ΑΕΚ, ο Απόλλων με γκολ του Μπλένταρ Κόλα στο 41′ κερδίζει με 1-0. Στο «Μπέζιγκραντ», όμως η Ολύμπια ανταποδίδει με 3-1 και προκρίνεται, παρότι ο Κόλα έβαλε μπροστά τον Απόλλωνα μόλις στο 2ο λεπτό! Ο Μπόζγκο με δύο γκολ (9′, 67′) και ο Ζούλιτς (81′) έφραξαν τον δρόμο του Απόλλωνα προς την επόμενη φάση.

Την επόµενη χρονιά οι επιτυχίες συνεχίστηκαν με την πρόκριση στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας όπου ηττήθηκε από την ΑΕΚ.

Αµέσως µετά την εξαιρετική διετία, ξεκίνησε η παρακμή της ομάδας, καθώς οι κορυφαίοι νέοι παίκτες της πωλήθηκαν σε άλλες ομάδες (Ντέμης Νικολαΐδης, Λευτέρης Βελέντζας, Θεόφιλος Καρασαββίδης, Μπλένταρ Κόλα), ενώ άλλοι μεγαλύτεροι (Αντώνης Μήνου, Φρανκ Κλόπας, Τάσος Μητρόπουλος) αποχώρησαν και δεν αναπληρώθηκαν με ισάξιους. Τα επόμενα τέσσερα χρόνια, ο Απόλλωνας παρέμεινε στην A’ Εθνική, εξασφαλίζοντας την παραμονή του στους τελευταίους αγώνες.

Το προσωνύµιο «Ελαφρά Ταξιαρχία» οφείλεται στην πολεμική ταινία «Η επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας» με τον Ερολ Φλιν, η οποία προβαλλόταν την εποχή που η ομάδα του ’38 δέσποζε στα γήπεδα. Ιδιοκτήτης και πρόεδρος της επαγγελματικής ομάδας μέχρι το 2005 ήταν ο κερκυραίος επιχειρηματίας Κώστας Αλαμάνας. Σε αυτόν πιστώνεται η δημιουργία της ομάδας – μοντέλο του 1994-96, αλλά έγινε «persona non grata» για τους οπαδούς αμέσως μετά, όταν σε μια διετία πούλησε όσους παίκτες μπορούσε και δεν ανανέωσε τα συμβόλαια των υπολοίπων, με το αιτιολογικό ότι ζητούσαν πολλά χρήματα.

Στη δεκαετία του ’80, οι Απολλωνιστές αποκαλούνταν από τους αντιπάλους με το ψευδώνυμο «Ιεχωβάδες», διότι το γήπεδο της Ριζούπολης ενοικιαζόταν τα καλοκαίρια από την Εκκλησία των Μαρτύρων του Ιεχωβά, για να διεξάγει τελετές βάπτισης νέων πιστών.

Τελευταία φορά που εν ενεργεία παίκτης του Απόλλωνα αγωνίστηκε στην εθνική ομάδα, ήταν στις 8 Μαΐου 1996 (Ντέμης Νικολαΐδης. Ελλάδα – Γεωργία 2-1 στα Ιωάννινα).

Στα τέλη της δεκαετίας του ’90 το γήπεδο της Ριζούπολης ήταν σε άθλια κατάσταση. Σώθηκε χάρη στην επιλογή του ως προπονητηρίου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 και την ανάγκη του Ολυμπιακού Πειραιώς να βρει προσωρινή έδρα. Πιο συγκεκριμένα, ο Ολυμπιακός το ανακαίνισε και το εκσυγχρόνισε (προβολείς – σκέπαστρο), ώστε να το χρησιμοποιήσει κατά το διάστημα που ανεγειρόταν το δικό του γήπεδο, και ακολούθως η Επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων του επέστρεψε όλες τις δαπάνες, όταν ολοκληρώθηκε το νέο Στάδιο Καραϊσκάκη.

Τέλος, το εθνόσηµο φόρεσαν πολλοί παίκτες του Απόλλωνα. Από τους Ολυμπιακούς του 1920, όπου ο Δημήτρης Γιώτης, ο Βασίλης Σάμιος, μαζί με τους Πανιώνιους Αντώνη Φωτιάδη, Αγαμέμνονα Γκίλη, Θεόδωρο Δημητρίου ή Μπίμπο, Σωτήρη Δεσποτόπουλο αποτέλεσαν την σπονδυλική στήλη του εθνικού συγκροτήματος. Στις εθνικές ομάδες την εικοσαετία του 1950-70 τη φανέλα με το εθνόσημο φόρεσαν οι Αντώνης Δερμάτης με 7 συμμετοχές, Μπάμπης Ταουξής με 3, Σάββας Παπάζογλου 5, Λάμπης Σεραφείδης 12, Στάθης Τσανακτσής 4, Γιώργος Καμάρας 4, Αριστείδης Καμάρας 30, Γιάννης Χολέβας 7, Τάσος Βασιλείου 10, Βασίλης Κυριακού 4, Χρήστος Αρδίζογλου 43, Βασίλης Μαστρακούλης 2.

Αυτά τα ελάχιστα για τον ολοζώντανο πρεσβευτή της μάνας Σμύρνης, που τη μνήμη της κρατάει άσβεστη λαμπάδα ο Απόλλων. Και κάποτε ο Αλαμάνας, ο ιστορικός του πρόεδρος, έλεγε: «Είμαστε η λαμπάδα που κάποτε θα ανάψει το καντήλι της Αγίας Φωτεινής».