Υπερηφάνεια, υγεία και μακροημέρευση…

Ακόμα κι όποιος μισεί τον κ. Βαγγέλη Μαρινάκη, γιατί δεν αντέχει να βλέπει τον Ολυμπιακό να πανηγυρίζει πρωταθλήματα ή για άλλους λόγους αυστηρά προσωπικούς ή ανεξήγητους, δεν μπορεί να μην παραδεχτεί πως αυτό που κατάφερε με τη Νότιγχαμ Φόρεστ είναι τεράστιο επίτευγμα. Ο έλληνας επιχειρηματίας απέκτησε τις μετοχές της αγγλικής ομάδας το 2017. Υστερα από μόλις πέντε χρόνια την καμαρώνει στην Πρέμιερ Λιγκ από την οποία απουσίαζε 23 ολόκληρα χρόνια. Πρόκειται για το μεγαλύτερο επίτευγμα του Μαρινάκη στο ποδόσφαιρο. Και μια αληθινή απόδειξη πως ο (και) πρόεδρος του Ολυμπιακού και οι συνεργάτες του τα καταφέρνουν γιατί γνωρίζουν από διοίκηση επιχειρήσεων – αλλά και από ποδόσφαιρο: το λέω γιατί συχνά στην Ελλάδα το να ξέρεις το πρώτο κι όχι το δεύτερο οδηγεί σε καταστάσεις χαώδεις.

Τίποτα

Τα πανηγύρια στο Νότιγχαμ κράτησαν δυο μέρες. Οι οπαδοί της ομάδας ζουν ένα όνειρο: το πιο δυναμικό κομμάτι του κοινού της δεν την έχει δει να αγωνίζεται στην Πρέμιερ Λιγκ. Σε όλους θα μείνει αξέχαστη η εφετινή σεζόν: το να ξεκινήσει μια ομάδα με μια ισοπαλία και έξι ήττες στα πρώτα επτά ματς και να ανεβεί στην κατηγορία είναι απίστευτο ακόμα και για τα μέτρα της βρετανικής Τσάμπιονσιπ – μιας κατηγορίας ονείρων και θαυμάτων. Αναρωτιέμαι τι από όλα αυτά καταλάβαμε στην Ελλάδα: νομίζω τίποτα.

Εξοδα

Πριν φύγω για το Παρίσι θυμάμαι μετά την πρόκριση της Φόρεστ επί της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ διάφορους να καταθέτουν την αγωνία τους μην τυχόν και ανέβει η ομάδα του Νότιγχαμ: έβλεπαν μια πιθανή επιτυχία της ως καταστροφή για τους ανταγωνιστές του Ολυμπιακού στην Ελλάδα. Μόλις γύρισα ακούω τους πάντες να μιλάνε για χρήματα – λες κι όλα γίνονται μόνο για αυτά: τους πληροφορώ ότι είναι το τελευταίο που μετράει στην ιστορία. Η ευτυχία του Μαρινάκη για το ιστορικό αυτό κατόρθωμα είναι τεράστια και σίγουρα θέλει να δει τη Νότιγχαμ να τα πηγαίνει καλά και στην Πρέμιερ Λιγκ. Οσο για τα χρήματα θέλω να ενημερώσω όσους τα σκέφτονται διαρκώς, ότι στο αγγλικό ποδόσφαιρο όταν μεγαλώνουν τα έσοδα, μεγαλώνουν και τα έξοδα. Ο,τι παραπάνω βάλει στο ταμείο της η Νότιγχαμ το χρειάζεται για να έχει του χρόνου μια καλύτερη ομάδα, δηλαδή μια ομάδα που θα στοιχίζει και πιο πολύ. Οσο για τον Ολυμπιακό καμία σχέση δεν έχει η δική του πρόοδος με τα χρήματα που θα εισπράξει η Φόρεστ. Για αυτόν ειδικά, ο Μαρινάκης γνωρίζει πως πρέπει πάντα να βάζει. Το κάνει άλλωστε από τότε που έγινε διοικητικός ηγέτης του…

Καβγάδες

Κατά τα άλλα, νέους καβγάδες βλέπω στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Σήμερα αναμένεται να περάσει από τη Βουλή με τροπολογία περί «επαγγελματικής διαιτησίας»: οι διαιτητές θα γίνουν επαγγελματίες σε όλα και δεν γνωρίζω αν θα έχουν και δικαίωμα να κάνουν άλλες δουλειές. Αν δεν το έχουν, θα δυσαρεστηθούν. Επίσης θα δυσαρεστηθεί η ΕΠΟ. Πιθανότατα και η FIFA. Ολα αυτά λίγο πριν εκλεγεί πρόεδρος της ΕΠΟ ο Τάκης Μπαλτάκος που άλλο που δεν θέλει από το να ξεκινήσει με καβγάδες, ρήξεις, πρωτοσέλιδα κ.λπ.

Βασιλειάδης

Η στήλη πανηγυρίζει γιατί ένα δικό της παιδί, ο Γιώργος ο Βασιλειάδης, ο πρώην υφυπουργός Αθλητισμού (αλλά πάντα υπουργός στην καρδιά μου…), έγινε αναπληρωτής γενικός γραμματέας (ή κάτι τέτοιο) στον ΣΥΡΙΖΑ. Συμπαθώ τον Βασιλειάδη, όχι γιατί άφησε μεγάλο έργο στο υφυπουργείο Αθλητισμού (η μεγάλη του προσφορά ήταν διάφορες διακοπές του πρωταθλήματος για να μην υπάρχουν τιμωρίες), όσο γιατί διεκδικεί το δικαίωμα μιας κάποιας διαφοροποίησης. Για παράδειγμα  ως μέλος μιας κυβέρνησης που το να δηλώνεις Ολυμπιακός ήταν  λόγος να περάσεις από ειδικό δικαστήριο, αυτός έλεγε ότι είναι οπαδός του Ολυμπιακού (κι ας άφησε την ομάδα μπάσκετ στο έλεος διαφόρων που την ανάγκασαν να φύγει από την Α1…). Διαφοροποιείται κι εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν δει τόσο πολύ τον Αλέξη Τσίπρα να μιμείται τον Ανδρέα Παπανδρέου που από ένα σημείο κι έπειτα άρχισαν όλοι να μιμούνται ιστορικούς πασόκους. Ο Τζανακόπουλος μιμείται τον Λαλιώτη. Ο Φίλης τον Πάγκαλο. Η Σβίγκου τη Βάσω Παπανδρέου. Η Κονιόρδου τη Μελίνα. Ο Πολάκης τον Βαγγέλη τον Γιαννόπουλο και τον Κουτσόγιωργα. Ο Σκουρλέτης τον Σκανδαλίδη. Ο Βασιλειάδης είναι ο Βασιλειάδης και κανένας άλλος. Είναι ο Γιώργος που θα μπορούσε να τραγουδάει «ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου». Χαιρετίζω την εσωκομματική προαγωγή. Υγεία και μακροημέρευση.

Τσιτσιπάς

Δεν μακροημέρευσε αντιθέτως φέτος ο Στέφανος Τσιτσιπάς στο Ρολάν Γκαρός. Είναι κρίμα αλλά το πράγμα φαινόταν και σας είχα προειδοποιήσει ότι ο έλληνας πρωταθλητής θα βρίσκεται φέτος στο Παρίσι για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων. Πήγε στο μεγάλο τουρνουά χωρίς να αφήσει κανένα από τα προηγούμενα στο χώμα και την πρώτη εβδομάδα εκεί αποκόμισε ακόμα περισσότερη κούραση καθώς πριν κερδίσει εύκολα τον Ιμερ, χρειάστηκε να παίξει πέντε ώρες με τον Ιταλό Λορέντσο Μουσέτι και άλλες τέσσερις με τον Τσέχο Ζντένεκ Κόρτνα – παίκτες που αν θα ‘θελε να διακριθεί θα έπρεπε να έχει κερδίσει 3-0 σε δυο ώρες. Κουβαλώντας την κόπωση των προκρίσεων έχασε χθες από έναν 19χρονο από την Κοπεγχάγη πρωτάρη στο Ρολάν Γκαρός: ο Χόλγκερ Ρούνε τον κέρδισε με 3-1 σε τρεις ώρες – ο Τσιτσιπάς είχε στο τέταρτο σετ μια σοβαρή αντίδραση μετατρέποντας το σε βάρος του 2-5 σε 4-5, είχε πέντε ευκαιρίες για να ισοφαρίσει, αλλά δεν τα κατάφερε εξαιτίας δικών του λαθών.

Ονειρο

Ο Ρούνε έζησε το όνειρό του. Κέρδισε το νούμερο 4 του κόσμου. Αλλά δεν μου γέμισε το μάτι: ο Τσιτσιπάς έχασε μόνος του. Η εντύπωσή μου είναι ότι έχει πρόβλημα όταν αντιμετωπίζει παίκτες με τους οποίους δεν έχει αγωνιστεί ξανά και δεν τον φοβούνται – ο Τσιτσιπάς δουλεύει πολύ στο μυαλό του τα προηγούμενα ματς με τον οποιοδήποτε αντίπαλό του κι όταν προηγούμενα δεν υπάρχουν μοιάζει να χάνεται. Εχασε μια σπάνια ευκαιρία να παίξει σε έναν ακόμα ημιτελικό – νομίζω χάρισε έναν τελικό στον Μεντβέντεφ, αλλά ας περιμένουμε να το δούμε. Βέβαια ο κόσμος του τένις περιμένει να δει απόψε στο Παρίσι το ματς του Ναδάλ με τον Τζόκοβιτς – που δεν αποκλείεται να είναι και το τελευταίο μεταξύ τους: ο Ισπανός υποφέρει πάλι από τραυματισμούς και χθες δήλωσε ότι κάθε παιχνίδι μπορεί να είναι το τελευταίο του. Τώρα που βρήκε διάδοχο η πιθανότητα της αποχώρησης μεγαλώνει: ο 19χρονος Κάρλος Αλκαράθ μπορεί ακόμα να έχει ακμή, αλλά ενθουσιάζει φέτος το Παρίσι. Σήμερα αγωνίζεται με τον έμπειρο Ζβέρεφ: να δούμε τι θα κάνει ο σταθερός Γερμανός απέναντί του. Την τελευταία φορά που έπαιξαν ο Καρλίτος τον διέλυσε…