«Χαίρεσαι να τους βλέπεις»

«Το δεύτερο». Η φωνή του Γιώργου Σιγάλα, όταν σήκωνε το τρόπαιο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στη Ρώμη το 1997 αν και είχε «σκεπαστεί» από τους χιλιάδες φίλους του Ολυμπιακού στο «Παλαέουρ», έδινε το σύνθημα.

Ο ίδιος είχε πει λίγες μέρες νωρίτερα στο ΟΑΚΑ: «Το πρώτο» όταν σήκωσε το Κύπελλο μετά την αγχώδη νίκη στον τελικό κόντρα στον τρομερό Απόλλωνα Πάτρας, που κρίθηκε με καλάθι του Δημήτρη Παπανικολάου στην εκπνοή.

«Το τρίτο» το είπε στο πρωτάθλημα με τον Ολυμπιακό να πετυχαίνει το ιστορικό τριπλ κράουν, για πρώτη φορά στο ελληνικό μπάσκετ.

Πλέον από τον πάγκο, όχι ως παίκτης αλλά ως μέλος ενός εξαιρετικού προπονητικού τιμ, συνεργάτης του Ηλία Καντζούρη στον εκπληκτικό Κολοσσό Ρόδου (3ος στο πρωτάθλημα πίσω μόνο από τους Αιώνιους) βλέπει τους Ερυθρόλευκους και τους απολαμβάνει.

«Αψογη διαχείριση»
«Θεωρώ ότι εφέτος Γιώργος Μπαρτζώκας έβαλε την ταυτότητά του στον Ολυμπιακό και έχει χτίσει πάνω σ’ αυτό. Είναι πάρα πολύ σημαντικό και μια μεγάλη νίκη για εκείνον ο τρόπος διαχείρισης των παικτών του. Την επόμενη χρονιά, όποιος παίκτης πάει στον Ολυμπιακό, θα πρέπει να γνωρίζει ότι υπάρχει μία βάση παιχνιδιού. Μία φιλοσοφία, όπως είχαν παλαιότερα ο Ιωαννίδης, ο Ομπράντοβιτς ή ο Ιβκοβιτς, η οποία είναι ότι πρέπει να ενσωματωθείς σ’ αυτό που θα βρεις.

Αυτή είναι μια πρώτη μεγάλη νίκη για τον κόουτς Μπαρτζώκα. Μ’ αρέσει όλο αυτό. Μ’ αρέσει όταν η ομάδα είναι σκληρή και παίζει την άμυνα που πρέπει. Εννοείται ότι έχει τα σκαμπανεβάσματά της, αλλά βλέπουμε ότι υπάρχει ψυχή σ’ αυτήν την ομάδα. Ενα δέσιμο ενώ υπάρχουν και στόχοι.

Από εκεί και πέρα, αυτό το σύνολο με τον τρόπο αυτό, μπορεί να φέρει οποιοδήποτε αποτέλεσμα. Αυτό έχει αποδείξει ο Ολυμπιακός φέτος και γι’ αυτόν τον λόγο δεν θεωρώ ότι στο φάιναλ φορ είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης. Οποιος τον υποτιμήσει θα το πληρώσει» λέει ο «Ράμπο» του Ολυμπιακού (ίσως ο Γουόκαπ είναι ο σύγχρονος… Σιγάλας της  ομάδας).

Τα συναισθήματα
Οπως λέει η στιγμή που σηκώνει ένας παίκτης το Ευρωπαϊκό είναι

«μοναδική, αξέχαστη και το ζεις με όλο σου το είναι. Θα έλεγα ότι επειδή η χαρά είναι μεγάλη το καταλαβαίνεις περισσότερο αργότερα όταν είσαι πλέον εκτός αγώνων. Οπως επίσης επειδή τη χαρά τη μοιράζεσαι πιο εύκολα με όλους, σου μένουν και οι χαμένες προσπάθειες και εμάς αυτό είχε συμβεί με το Τελ Αβίβ. Πολλοί ύστερα από χρόνια πρώτα μας έλεγαν για το θρίλερ του 1994 και μετά για τον θρίαμβο της Ρώμης», λέει ο Γιώργος Σιγάλας που θυμάται και την προσμονή πριν από ένα τέτοιο μεγάλο ραντεβού:

«Το πιο ενθουσιώδες ήταν η συμμετοχή σε μια μεγάλη γιορτή. Οπως ένας διεθνής παίκτης πάει σε ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ή σ’ ένα Ευρωπαϊκό, ή σε Ολυμπιακούς Αγώνες, έτσι και σ’ αυτήν την περίπτωση είναι μία γιορτή σε επίπεδο συλλόγων. Είναι μεγάλο το κατόρθωμα και μεγάλη τιμή για όποιον συμμετέχει. Θεωρώ, λοιπόν, ότι στον Ολυμπιακό, ασχέτως με το γεγονός ότι στην ομάδα υπάρχουν παιδιά που έχουν συμμετάσχει σε φάιναλ φορ ή έχουν κατακτήσει την Ευρωλίγκα, υπάρχει ένας ενθουσιασμός για τη συμμετοχή τους σ’ αυτήν τη γιορτή. Το κακό είναι ότι, δυστυχώς, βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου τα πράγματα είναι άσχημα γενικά στην Ευρώπη και δεν μπορείς να χαρείς, όπως πιθανόν θα χαιρόμασταν, αν η γενικότερη κατάσταση ήταν διαφορετική. Ένας πόλεμος στη γειτονιά σου δεν είναι εύκολο πράγμα. Υποθέτω ότι η ψυχολογία όλων είναι «ΟΚ χαιρόμαστε, αλλά υπάρχει και μια πραγματικότητα». Και δεν το λέω μόνο για τους Ελληνες. Αυτό αφορά όλους τους Ευρωπαίους και όλες τις διεθνείς αθλητικές διοργανώσεις. Είτε λέγεται Ευρωλίγκα, είτε λέγεται Τσάμπιονς Λιγκ».