Η αποθέωση της ομαδικότητας

Οταν το 2012 και 2013 ο Ολυμπιακός κόντρα σε όλα τα προγνωστικά κατακτούσε back to back την Ευρωλίγκα σε Κωνσταντινούπολη και Λονδίνο αντίστοιχα, το ευρωπαϊκό μπάσκετ υποκλίθηκε.

Οχι μόνο στις αγωνιστικές αρετές των ομάδων του αείμνηστου Ντούσαν Ιβκοβιτς και του Γιώργου Μπαρτζώκα, αλλά και στο πλάνο των αδελφών Αγγελόπουλων που είχαν βάλει από το 2011, όταν είχαν φτάσει στα πρόθυρα ακόμα και να αποχωρήσουν σε μια δύσκολη καμπή.

Και όμως όχι απλά δεν το έβαλαν κάτω, αλλά καθιέρωσαν ένα νέο status στο ευρωπαϊκό μπάσκετ που βρήκε πολλούς μιμητές και δεν ήταν τυχαίο ότι οι περισσότερες ομάδες έδιναν μια ουσιαστική εντολή σε προπονητές και general manager.

«Do it like Olympiacos»!

Αποκτώντας παίκτες λαβράκια  (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτό του Κάιλ Χάινς) που μέσω του Ολυμπιακού εκτόξευσαν την αγοραστική τους αξία (μετέπειτα έγινε και με τους Μπράιαν Ντάνστον, Ματ Λοτζέσκι, Κεμ Μπιρτς) έστησε ένα ορθολογικό και οικονομικό ρόστερ που άφησε άφωνη την Ευρώπη κατακτώντας δύο σερί Ευρωλίγκες.

Ο κορμός
Με τη μεγαλύτερη ανατροπή που έχει γίνει ποτέ σε τελικό το 2012 (επιστρέφοντας από το -19 απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας) και νικώντας δύο μεγάλους αντιπάλους στο δικό τους στυλ το 2013, με αμυντικό ρεσιτάλ την ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό και με 100 πόντους στον τελικό τη Ρεάλ!

Και όλα αυτά με βάση έναν εξαιρετικό ελληνικό κορμό με παίκτες που ανδρώθηκαν μέσα από αυτή τη διαδικασία, όπως ο Κώστας Σλούκας και ο Κώστας Παπανικολάου που βρίσκονται και τώρα στην ομάδα (μαζί ήταν και ο Μάντζαρης τότε).

Ολα αυτά γύρω από την ηγετική φυσιογνωμία των Βασίλη Σπανούλη και Γιώργο Πρίντεζη με τον τελευταίο να διάγει τα τελευταία χιλιόμετρα της σπουδαίας καριέρας του στην ομάδα της καρδιάς του.

Και με τον κόουτς Σφαιρόπουλο, οι Ερυθρόλευκοι συνέχισαν τις ευρωπαϊκές διακρίσεις φτάνοντας όχι απλά σε φάιναλ φορ αλλά και στον τελικό αυτών (2015 Μαδρίτη και 2017 Κωνσταντινούπολη) έχοντας όμως την ατυχία να πέσουν πάνω στους γηπεδούχους Ρεάλ και Φενερμπαχτσέ αντίστοιχα.

Εφέτος ο Ολυμπιακός κατάφερε να επιστρέψει σε φάιναλ φορ με τον δικό του (και πάλι) τρόπο, σε ένα ρεσιτάλ ομαδικότητας και δεν είναι τυχαίο ότι μαζί με την Μπαρτσελόνα ήταν και βάσει αριθμών (και το εξαργύρωσαν και στη βαθμολογία παίρνοντας τις δύο πρώτες θέσεις στην κανονική διάρκεια) οι πιο ισορροπημένες ομάδες της διοργάνωσης καλές και στην επίθεση και στην άμυνα.

Οταν για παράδειγμα η Εφές είχε τρομερό ταλέντο, αλλά υστερούσε στην αμυντική λειτουργία και τερμάτισε στην 6η θέση.

Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα που δείχνει το γιατί πέτυχε ο Ολυμπιακός ήταν το γεγονός ότι ενώ ήταν προτελευταίος (μεταξύ των 15 ομάδων καθώς αφαιρέθηκαν οι αγώνες των τριών εκπροσώπων από τη Ρωσία) σε προσπάθειες για δίποντο (μέσο όρο μόλις 34 ανά αγώνα) την ίδια στιγμή ήταν η πιο εύστοχη ομάδα σε αυτό τον τομέα πιάνοντας το εξαιρετικό ποσοστό του 57,6%!

Το τέλος εποχής
Στη μετά εποχή Σπανούλη, ο κόουτς Μπαρτζώκας επέλεξε καθαρά να μην έχει έναν ηγέτη, αλλά μια ηγετική ομάδα.

Ο Κώστας Σλούκας για παράδειγμα που είναι ουσιαστικά ο πιο κοντινός αντικαταστάτης του Βασίλη Σπανούλη έμπαινε όλη τη χρονιά ως αλλαγή του Τόμας Γουόκαπ. Μάλιστα όταν χρειάστηκε ο κόουτς άφησε τον πιο μπαρουροκαπνισμένο παίκτη του (μαζί με τον Πρίντεζη) εκτός όλου του τελευταίου δεκαλέπτου του  τελικού Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό και οι Ερυθρόλευκοι όχι μόνο επέστρεψαν από το -13 και πήραν το Κύπελλο αλλά ο μεγάλος τους αντίπαλος δεν βρήκε ούτε ένα καλάθι εντός παιδιάς σε όλη την τελευταία περίοδο σκοράροντας μόνο με βολές.

Στον 5ο «τελικό» πρόκρισης με τη Μονακό ο Σλούκας είχε 2 πόντους στο 30′, αλλά στην τελευταία περίοδο συμμετείχε στους 17 από τους 28 της ομάδας του κρίνοντας το παιχνίδι με το μεγάλο τρίποντο στα 2 λεπτά, όμως πριν είχαν βάλει τις βάσεις ο ΜακΚίσικ (στο πρώτο μέρος) και ο Γουόκαπ (στις αρχές του δευτέρου).

Ο Ολυμπιακός ήταν 13ος στην Ευρωλίγκα σε κατοχές (με 69 μέσο όρο) αλλά 4ος σε σκοράρισμα με βάση αυτές (καθώς σκόραρε 115 πόντους σε κάθε 100 κατοχές) δείχνοντας την αποτελεσματικότητά του.

Η άμυνα
Παράλληλα την ίδια ώρα που επέτρεπε στους αντιπάλους του, μόλις 69,3 κατοχές ανά ματς (12ος), ήταν ψηλά στο αμυντικό κομμάτι εκεί καθώς ανά 100 κατοχές δεχόταν 106,7 πόντους έχοντας την 5η καλύτερη ομάδα σε αυτόν τον τομέα.

Επίσης ήταν 4ος σε εκτελεσμένα τρίποντα και 9ος σε ευστοχία με 35,4%. Χαρακτηριστικό είναι πως το 43% των σουτ που επιχείρησε ήταν πίσω από τα 6,75, κάτι που τον κατατάσσει τρίτο στη σχετική κατηγορία.

Είχε τουλάχιστον μια τετράδα που μπορούσε να δημιουργήσει και να απειλήσει ταυτόχρονα (Σλούκας, Βεζένκοφ, Ντόρσεϊ και ΜακΚίσικ) και αυτό αποτυπώνεται στο πιο αντιπροσωπευτικό στατιστικό το True Shooting (αυτό που μετράει ρεαλιστικά και με μεγαλύτερη ακρίβεια την αποτελεσματικότητα  κάθε ομάδας στο σκοράρισμα, με όλους τους τρόπους, δίποντο, τρίποντο και βολές).

Ο Ολυμπιακός είχε το τρίτο καλύτερο στη διοργάνωση με το ποσοστό του να φτάνει στο 59,7%.

Ο Βεζένκοφ (13,8 πόντοι μέσο όρο) και ο Ντόρσεϊ (13,4 π.) με τον Σλούκα (11,4 π.) ήταν οι πρώτοι του σκόρερ, αλλά ποιος μπορούσε να αγνοήσει χωρίς να το πληρώσει παίκτες όπως ο Φαλ και ο  ΜακΚίσικ.

Αυτό το ρεσιτάλ ομαδικότητας, στη θεωρία και στην πράξη πήγε τον Ολυμπιακό στο φάιναλ φορ.