«Το σώμα μας έχει μια αυτόνομη, δική του ζωή»

Ο αφηγητής στη «Μισή καρδιά», το νέο μυθιστόρημα του Δημήτρη Σωτάκη (εκδ. Κέδρος, αναμένεται τις επόμενες ημέρες) είναι, με δικά του λόγια, «ένας άνθρωπος μέσα στο πλήθος», που διασχίζει τους δρόμους της πόλης παρατηρώντας το σώμα του να γερνάει. Εργάζεται σε εταιρεία δημοσκοπήσεων, ενώ η σύζυγός του, Μαρία, είναι δασκάλα σε δημοτικό σχολείο. Ο 13χρονος γιος τους Διονύσης συστήνεται – και πάλι από τον αφηγητή – ως «ένα πολύ διακριτικό, ήσυχο αγόρι, σχεδόν αθόρυβο, που έχει αναπτύξει έντονη αίσθηση ενός πολύ ιδιαίτερου χιούμορ». Η σχεδόν τελετουργική διαδρομή ανάμεσα στην κανονικότητα της καθημερινότητας και τις ξεχασμένες προσδοκίες του παρελθόντος θα ανατραπεί πλήρως όταν ο φίλος του Γεράσιμος θα δείξει στον αφηγητή τις φωτογραφίες από ένα μπαρ, με μια ανθρώπινη φιγούρα που μοιάζει στον τελευταίο. Προσωπεία, δεύτερες ζωές, αντανακλάσεις και η σύγχυση της πραγματικότητας με την επιθυμία θα αποτελέσουν από το σημείο εκείνο κι έπειτα τη νέα «κανονικότητα» δύο ανθρώπων με μισή καρδιά. Από το μυθιστόρημα δημοσιεύουμε σήμερα ένα απόσπασμα.

Με τη Μυρτώ γυρίσαμε όλο τον κόσμο, πίναμε, τραγουδούσαμε, κάναμε καινούργιους φίλους και τα σώματά μας ενώνονταν κάτω από μια υπερκόσμια συγκυρία, ζούσαμε στον πυρήνα ενός κόσμου που είχαμε ηδονικά κατασκευάσει στα μέτρα μας. Ώσπου μια μέρα όλα τινάχτηκαν στον αέρα. Θυμάμαι ότι αισθανόμουν σαν να είχε σκάσει στα χέρια μου μια ωρολογιακή βόμβα, ήμουν βέβαιος ότι οι σάρκες και τα κόκαλά μου είχαν εκτοξευθεί στην άκρη του δρόμου, ότι όποιος με αντίκριζε έβλεπε στη θέση μου ένα κουφάρι, τα απομεινάρια ενός ανθρώπου που είχε δεχτεί ξαφνικά σφοδρή επίθεση από έναν αόρατο εχθρό. Αν με ρωτήσει κανείς, όσο και να προσπαθήσω, δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί χώρισαν οι δρόμοι μας, ειλικρινά δεν ξέρω, ήταν σαν να είχε προαποφασιστεί από μια μοίρα που μας πήγαινε πέρα δώθε σαν μαριονέτες – ήξερα ότι δεν είχα πλέον καμία επιλογή. Και μαζί με τη Μυρτώ εγκατέλειψα οριστικά και τη ζωγραφική, δεν ήθελα να βλέπω πια πινέλα και υλικά, εγκατέλειψα το εργαστήριο και έκοψα μαχαίρι κάθε επαφή με συναδέλφους, άλλους ζωγράφους, ακόμη και με φίλους που ασχολούνταν με παράπλευρες δραστηριότητες – εν ολίγοις, έκλεισα την πόρτα σε οτιδήποτε είχε να κάνει με την καλλιτεχνία.

Θρήνησα αυτές τις απώλειες – τη Μυρτώ και τη ζωγραφική – κλεισμένος στο τότε καταφύγιό μου, εκεί που κάποτε τρύπωνε ο ήλιος απ’ τα παράθυρα και αισθανόμουν δυνατός και έτοιμος να γραπώσω όση ευτυχία μού αναλογούσε πάνω σ’ αυτό τον κόσμο. Πέρασα εκεί μερόνυχτα, σκιά του εαυτού μου, μην τολμώντας να βγω στο φως. Όμως το σώμα μας έχει μια αυτόνομη, δική του ζωή και δεν μας δίνει λογαριασμό για τις προθέσεις του. Έτσι, μια μέρα, χωρίς να το καταλάβω, βγήκα απ’ αυτή τη σκοτεινή τρύπα και άρχισα να θυμάμαι τι σημαίνει να ζεις ανάμεσα σε ανθρώπους. Ξενοίκιασα το εργαστήριο, πούλησα καθετί που βρισκόταν εκεί και επέστρεψα στα εγκόσμια.

Δεν άργησε πολύ να έρθει η μέρα που γνώρισα τη Μαρία. Ήταν μια κλασική γνωριμία σε μια συγκέντρωση γενεθλίων ενός κοινού μας φίλου. Μου άρεσε πολύ η Μαρία. Η καρδιά μου δεν χτύπησε τόσο δυνατά όπως στο παρελθόν για τη Μυρτώ, όμως αμέσως ένιωσα μια μεγάλη οικειότητα, μια ζεστασιά που είχα ανάγκη εκείνη την εποχή. Τότε έπιασα δουλειά στην επιχείρηση του πατέρα ενός φίλου και, πολύ αργότερα, μέσω ενός γνωστού, βρήκα τη δουλειά που έχω έως σήμερα. Η Μαρία ήθελε αμέσως να επισημοποιήσουμε τη σχέση μας. Δεν είχε χρόνο – έλεγε – για χάσιμο. Δεν διαφώνησα. Απλώς έπρεπε να είχα κρατήσει το στόμα μου κλειστό. Ως ένας ηλίθιος που αναζητά μια παρηγορητική αγκαλιά, εξομολογήθηκα στη Μαρία ενδελεχώς την περιπέτειά μου με τη ζωγραφική, τον χωρισμό μου με τη Μυρτώ, και μάλιστα το έκανα με ζηλευτό πάθος. Όπως, λοιπόν, καταλαβαίνει κανείς, έμεινε μέσα της μια μόνιμη πληγή, την οποία εγώ φροντίζω να μην τροφοδοτώ· ωστόσο εκείνη, με την πρώτη ευκαιρία, σε κάθε δύσκολη στιγμή, εκσφενδονίζει σχόλια σχετικά με το παρελθόν μου, ότι έπρεπε να είχα γίνει ένας μεγάλος ζωγράφος και να ζούσα μοιραίους έρωτες, ότι από τέτοιο υλικό είμαι πλασμένος, και βέβαια όλα αυτά τα διατυπώνει με μια εκνευριστική ειρωνεία που διαλύει συχνά την οικογενειακή μας γαλήνη».

{1BSYG}Δημήτρης Σωτάκης{1BSYG}{CR}{2BTIT}Μισή καρδιά{2BTIT}{CR}{3BEKD}Εκδ. Κέδρος, σελ. 264{CR}Αναμένεται στι 10 Μαΐο{3BEKD}υ