Από το Μπομπλάν στο Πριγκιπάτο

«Ζάρκο, πατάς γραμμή»!

Η φωνή από τον πάγκο του Ολυμπιακού (και όχι μόνο) ήταν δύσκολο να ακουστεί εκείνο το βράδυ της 17ης Μαρτίου του 1993, στην «κολασμένη» έδρα του Μπομπλάν, στον τρίτο και καθοριστικότερο προημιτελικό στα πλέι οφ της περιόδου 1992-93, με έπαθλο μια θέση στο φάιναλ φορ του ΣΕΦ.

Ηταν η πρώτη – και ίσως η πιο οδυνηρή μέχρι σήμερα – περιπέτεια του Ολυμπιακού σε πλέι οφ Ευρωλίγκας και ο πρώτος του αντίπαλος σε αυτά ήταν μια ομάδα από τη Γαλλία.

Οπως και τώρα που καλείται να βγάλει τη Μονακό από τη μέση για να κάνει το όνειρο – της συμμετοχής – και πάλι σε ένα φάιναλ φορ, αυτό του Βελιγραδίου, πραγματικότητα.

Τότε οι Πειραιώτες είχαν ανοίξει το σκορ (με ντεζαβαντάζ έδρας) στην Πάτρα που έπαιζαν τιμωρημένοι με τρίποντο του Πάσπαλι στα τελευταία δευτερόλεπτα (70-67) και ενώ ο Φρεντερίκ Φορτέ αστόχησε στο δικό του στο φινάλε του αγώνα.

Ο ίδιος παίκτης (και ενώ ενδιάμεσα η Λιμόζ είχε ισοφαρίσει τη σειρά 59-53) αστόχησε και πάλι στα 30” του τρίτου και καθοριστικότερου αγώνα. Ο Τάρλατς πήρε το ριμπάουντ και έδωσε στον Τόμιτς με το χρονόμετρο να πέφτει από τα 30” και το σκορ να βρίσκεται στο 58-58.

Μια επίθεση, μια πρόκριση και (ίσως) μετέπειτα ένας τίτλος στο ΣΕΦ, που θα άλλαζε όλη την ιστορία του συλλόγου.

Ο Τόμιτς βρίσκει τον Πάσπαλι με τον σέρβο άσο (εκ των κορυφαίων ξένων παικτών στην ιστορία των Ερυθρολεύκων) όμως να πατάει οριακά την πλάγια γραμμή την ώρα που υποδέχτηκε την μπάλα.

Ο διαιτητής Ζανόν, ακριβώς στην ευθεία δίνει την παράβαση και ο Γιάννης Ιωαννίδης τρελαμένος  παίρνει τάιμ άουτ, γνωρίζοντας ότι έχει χαθεί μια μεγάλη ευκαιρία.

Ολος ο χρόνος πλέον είναι για τη Λιμόζ (η επίθεση στα 30” τότε σε σχέση με τα 24” που καθιερώθηκαν κάποια χρόνια αργότερα) με τον «Ξανθό» να ζητάει καθαρή άμυνα για την παράταση και πριν ξεκινήσει ξανά το παιχνίδι σκύβει και τοποθετεί με ευλάβεια το γούρικο σημειωματάριό του, όπως πάντα όρθιο στη βάση της καρέκλας του και ζει με αγωνία τα τελευταία δευτερόλεπτα.

Ο – τέως πλέον τεχνικός της Ζαλγκίρις Κάουνας – Γιούρι Ζντοβτς, το «ξανθό σκυλί» του πολέμου, που δύο χρόνια πριν με δάκρυα στα μάτια ανακοίνωνε στον Ντούσαν Ιβκοβιτς ότι η πατρίδα του η Σλοβενία δεν τον αφήνει να συμμετέχει με την κορυφαία Γιουγκοσλαβία όλων των εποχών στο Ευρωμπάσκετ τη Ρώμης (1991) κατεβάζει την μπάλα.

Δεν εκβιάζει το σουτ και εκμεταλλευόμενος ένα εκατοστό ελεύθερου χώρου «εκτελεί» για το (τελικό) 60-58 στα 2.8” πριν από το φινάλε. Ηταν το πρώτο καλάθι που δεν έβαζε στα τελευταία λεπτά ο Γιανγκ που είχε σημειώσει τους 14/16 τελευταίους πόντους της ομάδας τους!

Εκεί, πάνω σε αυτή τη νίκη-πρόκριση, οι Λιμουζό έβαλαν τις βάσεις για το Κύπελλο Πρωταθλητριών που κατέκτησαν λίγες μέρες αργότερα στο φαληρικό στάδιο, σε μια από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις στην ιστορία της διοργάνωσης.

Η Ρώμη
Ο Ολυμπιακός όχι απλά συνήλθε και ξεπέρασε το μεγάλο σοκ, αλλά στη συνέχεια πήρε συνεχόμενες προκρίσεις τόσο στο Τελ Αβίβ το 1994 (2-1 την Κίντερ Μπολόνια), όσο και στη Σαραγόσα το 1995 (2-1 την ΤΣΣΚΑ Μόσχας).

Ακολούθησε ο αποκλεισμός από το Παρίσι το 1996 (1-2 από τη Ρεάλ Μαδρίτης που είχε το πλεονέκτημα της έδρας) και ο θρίαμβος στον άθλο της Ρώμης με τον εμφατικό τρόπο του 1997 που είχε ξεκινήσει με τη μεγαλειώδη πρόκριση (με 2-0 νίκες μάλιστα παρά το ντεζαβαντάζ έδρας) επί του πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκού τον οποίο και θα διαδεχόταν.

Το 1999 πήγε άνετα στο Μόναχο (2-0 τη Βιλερμπάν), ενώ από εκεί και πέρα διεκδίκησε και πάλι φάιναλ φόρ στη νέα εποχή (με τους αδελφούς Αγγελόπουλους) αλλά η Μακάμπι εκμεταλλεύτηκε το πλεονέκτημα έδρας και πέρασε στις λεπτομέρειες με 2-1 νίκες στο φάιναλ φορ της Πράγας το 2006.

Ακολούθησαν δύο ακόμα αποκλεισμοί το 2007 (2-1 από την Ταού Κεράμικα) και το 2008 (2-1 από τη ΤΣΣΚΑ Μόσχας) πριν αρχίσει το σύστημα του best of five, δηλαδή της πρόκρισης στις τρεις νίκες. Ο Ολυμπιακός στις τρεις πρώτες βερσιόν είχε το πλεονέκτημα έδρας και το αξιοποίησε το 2009 στον δρόμο προς το Βερολίνο (3-1 τη Ρεάλ Μαδρίτης) και το 2010 προς το Παρίσι (3-1 την Πρόκομ) αλλά η τρίτη φορά ήταν… φαρμακερή. Η Σιένα παρά τη συντριβή της με 89-41 στον πρώτο αγώνα της σειράς στο ΣΕΦ έκανε το μπρέικ και με 3-1 νίκες απέκλεισε τους Περαιώτες.

Με το ίδιο νόμισμα
Η αρμάδα του Ντούσαν Ιβκοβιτς πλήρωσε έναν χρόνο αργότερα με το ίδιο νόμισμα τη Σιένα και την απέκλεισε στον δρόμο προς το έπος της Πόλης και μάλιστα με 3-1.

Το 2013 στον θρίαμβο του Λονδίνου για την τρίτη Ευρωλίγκα ο Ολυμπιακός είχε αποκλείσει πολύ δύσκολα την Εφές Αναντολού παρά το πλεονέκτημα (με 3-2 νίκες) έδρας.

Η Ρεάλ απέκλεισε την ελληνική ομάδα ένα χρόνο αργότερα (με 3-2 νίκες) το 2014 ενώ η επιστροφή σε φάιναλ φορ ήρθε το 2015 στη Μαδρίτη με την επική ανατροπή με ντεζαβαντάζ έδρας επί της Μπαρτσελόνα (3-1).

Μετά από αποχή ενός χρόνου που δεν μπήκε καν στα πλέι οφ, ο Ολυμπιακός επέστρεψε δριμύτερος με πρόκριση στο φάιναλ φορ της Πόλης (2017) με 3-2 νίκες σε μία ακόμα επική σειρά με την Εφές με την τουρκική ομάδα να κάνει πρώτη μπρέικ και οι Ερυθρόλευκοι να το ανταποδίδουν. Τέλος το 2018 ήρθε το σοκ του αποκλεισμού από τη Ζαλγκίρις με πολλούς τραυματισμούς και ατυχίες, αλλά και χαμένο πλεονέκτημα έδρας.

Απομένει να δούμε σε λίγες μέρες εάν ο Ολυμπιακός πετύχει την πρόκρισή του για το Βελιγράδι σε ένα ακόμα φάιναλ φορ, που αν τα καταφέρει θα είναι το 11ο της ιστορίας του.