Η πρόταση που ποτέ δεν αρνηθήκαμε

^«I believe in America». Με αυτές τις πρώτες τέσσερις λέξεις του «Νονού», ο νεκροθάφτης Μπονασέρα (Σαλβατόρε Κορσίτο) δίνει το στίγμα της σπουδαιότερης, ίσως, εισαγωγής ταινίας στην Ιστορία του κινηματογράφου. Ο Μπονασέρα βρίσκεται στο σκοτεινό γραφείο του Ντον Βίτο Κορλεόνε (Μάρλον Μπράντο), ηγέτη της οικογένειας Κορλεόνε, κυρίαρχης του οργανωμένου εγκλήματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι η ημέρα του γάμου της κόρης του (Τάλια Σάιρ) και η παράδοση λέει ότι ο Ντον Βίτο, προς τιμήν αυτής της ημέρας, μπορεί αν θέλει να κάνει όποια χάρη του ζητήσουν οι φίλοι του που παρευρίσκονται στην τελετή. Ο Μπονασέρα δεν υπήρξε ποτέ φίλος του αλλά τώρα θα γίνει, θα αναγκαστεί να του φιλήσει το χέρι γιατί μόνον αυτός, ο Ντον Βίτο, μπορεί να του προσφέρει τη χάρη που θέλει. Την εκδίκηση για τον βιασμό και την παραμόρφωση του προσώπου της κόρης του…

Οικογενειακό δράμα. Μισόν αιώνα ζωής κλείνει φέτος ο «Νονός», η έβδομη μεγάλου μήκους ταινία στην οποία ο Φράνσις Φορντ Κόπολα αναφέρεται στους τίτλους ως σκηνοθέτης μόνο με το δικό του όνομα. Η λαμπρή πρεμιέρα της έγινε σαν σήμερα, 14 Μαρτίου 1972 στη Νέα Υόρκη, και την κατέταξε αμέσως στις κορυφαίες δημιουργίες του κινηματογράφου, όπου και παραμένει. Ο «Νονός», που απέκτησε μια εξίσου θριαμβευτική συνέχεια το 1974, ενώ μια λιγότερο εντυπωσιακή τρίτη ταινία ακολούθησε το 1990, παραμένει η επιτομή της γκανγκστερικής ταινίας, αν και στη ρίζα του είναι ένα οικογενειακό δράμα: μετανάστης από μικρό παιδί στις ΗΠΑ από τη Σικελία (Κορλεόνε είναι το χωριό όπου γεννήθηκε), ο Ντον Βίτο οδεύει προς την απόσυρση και θέλει να αναθέσει το μέλλον των επιχειρήσεων της οικογένειας στον μικρότερό του γιο, τον Μάικλ (Αλ Πατσίνο). Αντίθετος ως τότε προς την οικογένεια και τις μεθόδους της, ο Μάικλ θα γίνει ο απόλυτος φύλακας των συμφερόντων της (στο εξαιρετικό καστ θα βρούμε επίσης τους Τζέιμς Κάαν, Τζον Καζάλ και Ρόμπερτ Ντιβάλ στους ρόλους των άλλων γιων του Ντον Βίτο, με τον τελευταίο να είναι υιοθετημένος και καθότι δικηγόρος να λειτουργεί ως σύμβουλος/consiglieri.

Ομως όσο φιλόδοξη και αν ήταν αυτή η επική αναφορά στο οργανωμένο έγκλημα της Αμερικής, μια ταινία που τόσοι πολλοί αργότερα μιμήθηκαν αλλά ουδείς μπόρεσε να φτάσει, τόσο δύσκολα και υπό τρομακτική πίεση γυρίστηκε κυρίως επειδή η Paramount δεν ήθελε για τον κεντρικό ρόλο τον Μάρλον Μπράντο και για τον ρόλο του Μάικλ Κορλεόνε τον Αλ Πατσίνο. Πίστευαν περισσότερο σε πρόσωπα όπως ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ και ο Τζακ Νίκολσον. Βεβαίως, ο θρίαμβος του «Νονού» τόσο στα ταμεία των αιθουσών όλου του κόσμου όσο και στα βραβεία (προτάθηκε για 11 Οσκαρ και κέρδισε τα καλύτερης ταινίας, Α’ ανδρικού ρόλου – Μπράντο και διασκευασμένου σεναρίου -Κόπολα / Πούτσο) την τοποθέτησαν στο πάνθεον των αξεπέραστων αριστουργημάτων της 7ης Τέχνης αποδεικνύοντας ότι ακόμα και οι «ειδικοί» του σινεμά μπορούν να κάνουν λάθος.