Δέσμιοι της επιτυχίας τους

Δόξα ή χρήμα. Και δόξα και χρήμα. Σε κάθε περίπτωση ο αθλητισμός απαιτεί θυσίες.

Η επιτυχία έχει το τίμημά της. Η διαχείρισή της μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι.

Δεν είναι μόνο η απεριόριστη δίψα για φήμη και δόξα που κάνει (και) τους αθλητές να θυσιάσουν την προσωπική τους ζωή, το μέλλον τους, την οικογένειά τους και την ηρεμία τους. Είναι η κοινή γνώμη, η κοινωνία, που διψούν για ήρωες. Στο τέλος τούς τρώνε τα σωθικά. Κανείς δεν είναι ρομπότ. Δεν είναι λίγοι που καταλήγουν στην άκρη του γραφείου του ψυχοθεραπευτή τους, ενώ άλλοι κατευθύνονται στην πλησιέστερη παμπ και το ρίχνουν στο ποτό.

Ο Τζορτζ Μπεστ, ο πρώτος ποδοσφαιριστής – celebrity στην ιστορία του αθλήματος, ξόδεψε με γοργό ρυθμό τα χρήματά του και έγινε σύντομα αλκοολικός. Το ποτό ήταν αυτό που του πήρε την ίδια τη ζωή πολύ μετά το τέλος μιας αμφιλεγόμενης καριέρας. Πολ Γκασκόιν, Τζίμι Γκριβς, Τόνι Ανταμς πάλεψαν, συνήθως χωρίς επιτυχία, με τον ίδιο εχθρό. Ο Βραζιλιάνος μύθος της μπάλας, Γκαρίντσα, έχασε την ίδια μάχη.

Οι εµµονές των οπαδών

Αλλοι γίνονται θύματα της φήμης που κατακτούν μέσα στα γήπεδα. Ο θεατής γίνεται οπαδός. Ο οπαδός έχει εμμονές. Θεοποιεί τον μεγάλο αθλητή και μπορεί ακόμα και να φτάσει στο έσχατο σημείο από αυτή την εμμονή για το ίνδαλμά του.

Στις 30 Απριλίου του 1993, ένας γερμανός φανατικός οπαδός της Στέφι Γκραφ επιτέθηκε στη Μόνικα Σέλες κατά τη διάρκεια αγώνα τένις στο Αμβούργο και της κάρφωσε λεπίδα στην πλάτη. Η Σέλες σώθηκε, αλλά η ζωή της εντός και εκτός των κορτ είχε αλλάξει για πάντα.

Η μεγάλος αντίπαλος της αγαπημένης τενίστριας του παρανοϊκού οπαδού είχε μείνει εκτός μάχης για πάντα. Πολλοί λένε ότι τα καταφέρνουν. Μπορούν να διαχειριστούν την πίεση, την ίδια την επιτυχία. Ομορφη ζωή, διασκέδαση, κοσμικές εκδηλώσεις, τηλεόραση, social media. Ολος ο κόσμος είναι στα πόδια τους και εκείνοι το απολαμβάνουν.

Ούτε ο Ντιέγκο

Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και ο Μαραντόνα που γινόταν ένα με τον κόσμο δεν μπορούσε σχεδόν ποτέ να βγει έξω να φάει ήρεμα με την οικογένειά του. Ο Μέσι ζει ουσιαστικά φυλακισμένος στο χρυσοποίκιλτο παλάτι του με την οικογένειά του. Λέει πως του αρέσει. Είναι θέμα χαρακτήρα. Μόνο ο ίδιος ξέρει το πώς μπορεί να μη ζει όπως ο υπόλοιπος κόσμος.

Ο Κριστιάνο Ρονάλντο ζει για αυτή τη φήμη, τη δόξα, την προβολή. Η αλήθεια είναι ότι κανείς τους δεν έχει πραγματικούς φίλους. Στο φινάλε δεν είναι λίγοι οι αθλητές που καταλήγουν να κονταροχτυπιούνται με το αδυσώπητο τέρας της κατάθλιψης.

Ο Σεμπάστιαν Ντάισλερ, άλλοτε παιδί – θαύμα της Μπάγερν, για καιρό βρισκόταν υπό φαρμακευτική αγωγή προκειμένου να ξεπεράσει την αρρώστια του, την κατάθλιψη, ύστερα από τραυματισμούς.

Ο Παναγιώτης Πελεκούδας υπέφερε από κρίσεις πανικού. Η χαρά που αντικαταστάθηκε από την «υποχρέωση» του να γίνει καλύτερος τον έφερε αντίπαλο με την κατάθλιψη.

«Η κατάθλιψη για ένα παιχνίδι, για μια νίκη ακούγεται υπερβολική, έτσι; Είναι ακόμη υπερβολή να συγκρίνω έναν αγώνα με θάνατο. Αλλά ένιωσα σαν να θρηνώ» ομολόγησε ο Μάικλ Κάρικ, άλλοτε αστέρι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Το μυστικό της Οσάκα

Τον περασμένο Οκτώβριο έκλεισε τα 24. Και παρότι η Ναόμι Οσάκα βρίσκεται σε αυτή τη νεαρή ηλικία έχει ήδη καταφέρει πολλά. Κάτοχος τεσσάρων Γκραν Σλαμ τίτλων (δύο στο Αυστραλιανό Οπεν κι άλλοι δύο στο Οπεν των ΗΠΑ). Τον Ιανουάριο του 2019 άλλωστε ευτύχησε να ανέβει για πρώτη φορά στην καριέρα της στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης. Τόσες επιτυχίες μαζεμένες για την κινέζα πρωταθλήτρια, την πόρτα της οποίας χτύπησε η κατάθλιψη. Ηταν ξεκάθαρο πως δεν ήταν σε θέση να διαχειριστεί πρόσωπα και καταστάσεις. Ακόμη και η νίκη δεν της έδινε χαρά. Τότε συνειδητοποίησε πως κάτι δεν πήγαινε καλά και αποφάσισε να πάρει τον χρόνο της, μακριά από τα φώτα, μακριά από τα κορτ. Δεν φοβήθηκε στιγμή να επικοινωνήσει το πρόβλημά της. Είναι, άλλωστε, δυνατόν η κατάθλιψη να αποτελεί ταμπού ακόμη και σήμερα; Εννοείται ότι είχε και τη συμπαράσταση του κόσμου, αλλά και των συμπαικτών της. Μπροστά στην ψυχική της υγεία, θυσίασε, την περσινή σεζόν, τη συμμετοχή της στο Ρολάν Γκαρός. Προτίμησε να πει «όχι» στα εκατομμύρια που θα έβαζε στον τραπεζικό της λογαριασμό με γνώμονα το καλό της. Ναι, μπορεί για αρκετούς να είναι μια αδυναμία, που σε μια αθλήτρια που θέλει να πρωταγωνιστεί είναι σημαντική, όμως ποιος μπορεί να της κουνήσει το δάχτυλο; Δεν είναι όλοι οι χαρακτήρες ίδιοι, δεν μπορούν όλοι να αντέξουν το βάρος της επιτυχίας. Οταν από μικρό παιδί ονειρεύεσαι να φτάσεις ψηλά και τελικά το καταφέρνεις, τότε στο τέλος της ημέρας αυτό μπορεί να μη σε κάνει χαρούμενο. Ολους αυτούς τους μήνες η Οσάκα δούλεψε σκληρά. Οχι να βγάλει καλύτερο πρώτο σερβίς, αλλά για να είναι καλά η ψυχική της υγεία. Εχει κάνει βήματα προόδου κι ακόμη κι αν δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί τον τίτλο της στη Μελβούρνη, χάρηκε που συμμετείχε. Ο δρόμος της επιστροφής μετά τη μάχη με τους δαίμονές είναι μακρύς και δύσκολος.

Ο μπελάς της Ραντουκάνου

Δεν είναι η μόνη, δεν είναι μόνο η κατάθλιψη. Οταν ζεις στο Λονδίνο και νιώθεις ότι κάποιος σε παρακολουθεί, κάπως σου έρχεται… Κάπως σου έρχεται ούτως ή άλλως, απλώς στη βρετανική πρωτεύουσα, ειδικά αν είσαι κορίτσι, είναι η… αύρα του θρύλου τού Τζακ του Αντεροβγάλτη που σε κάνει να σκιάζεσαι. Ο διαβόητος δολοφόνος, βέβαια, είχε βάλει στο σημάδι τις πόρνες του Ουαϊτσάπελ, οπότε η πετυχημένη τενίστρια Εμα Ραντουκάνου δεν έχει να φοβάται τον όποιο μιμητή, πραγματικό ή φανταστικό. Ωστόσο, όταν έχει πέσεις ήδη θύμα ενός ζαβού, κουβαλάς, όσο να πεις, ένα τραύμα…

Η 19χρονη τενίστρια, που λέτε, είχε βρει από τα τέλη Νοεμβρίου τον μπελά της με έναν 35χρονο θαυμαστή της, ονόματι Αρμίτ Μαγκάρ. Ο εν λόγω δεν την άφηνε σε ησυχία: άφηνε σημειώματα, ραβασάκια δηλαδή, στο κατώφλι του σπιτιού της, είχε στολίσει χριστουγεννιάτικο δέντρο με λαμπιόνια στον κήπο της όμορφης Βρετανίδας, ενώ μια φορά έκλεψε ένα παπούτσι. Νόμιζε ότι ήταν δικό της, αλλά ήταν του μπαμπά της! Φετιχιστής από το… γιουσουρούμ, δηλαδή, ο Αρμίτ! Και μάλλον όχι εξόχως ευφυής. Διότι αν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ένα γυναικείο από ένα ανδρικό παπούτσι, παρεκτός η Εμα φοράει νούμερο 44 ή κάτι τέτοιο, έχεις ένα θέμα…