Ενστάσεις για την ακύρωση της ισότιμης πρόσβασης των ασθενών με Covid-19

Το νευραλγικό πεδίο των μεταμοσχεύσεων δεν είναι το μόνο που κλυδωνίζεται από διαφωνίες. Η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού, οι καραντίνες που «στραγγαλίζουν» την ατομική ελευθερία, η αναγκαστική επιλογή ασθενών (ή αλλιώς triage) είναι μόνον μερικά από τα διλήμματα που «άνοιξε» η πανδημία.

«Eχουν διατυπωθεί ενδιαφέρουσες ερμηνείες για τη βιοπολιτική πειθάρχηση του κράτους πρόληψης από τον σπουδαίο γάλλο διανοητή Μισέλ Φουκώ και επίσης έχουν εκφρασθεί επιφυλάξεις από τον ριζοσπάστη ιταλό φιλόσοφο Τζιόρτζιο Αγκάμπεν. Στο πλαίσιο αυτό, διαπιστώνεται, αφενός μια μορφή βιοπολιτικής αντίστασης από ένα αξιοσημείωτο τμήμα του πληθυσμού (αρνητές ή/και διστακτικοί) και αφετέρου η πυροδότηση της επιστημονικής και πολιτικής συζήτησης για τα όρια της βιοηθικής και βιοπολιτικης διάστασης του κράτους προστασίας», αναλύει μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο ομότιμος καθηγητής Οικονομικών της Υγείας, Γιάννης Κυριόπουλος.

Εστιάζοντας στο ζήτημα της υποχρεωτικότητας των υγειονομικών παρεμβάσεων (εμβολιασμοί, ζώνη και κράνος ασφαλείας, κ.ά.), σημειώνει πως «υπό το πρίσμα της βιοηθικής αλλά και της υπευθυνότητας είναι ευρέως αποδεκτό και έχει “νομιμοποιηθεί” επιστημονικά, κοινωνικά και πολιτικά. Εντούτοις, στην παρούσα συγκυρία αμφισβητείται από ομάδες ανορθολογιστών αρνητών που επιδίδονται στην πρόκληση σύγχυσης και αβεβαιότητας με σκοπό την επιστημονική και πολιτική κερδοσκοπία».

Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ. Ομως, «η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού δεν αντιβαίνει προς τα κριτήρια της βιοηθικής γενικά και ειδικότερα σε τμήματα του πληθυσμού που σχετίζονται με την άσκηση δημοσίων πολιτικών που η φύση τους μπορεί δυνητικά να εκθέσει σε κίνδυνο τους πολίτες», καταλήγει ο καθηγητής.

Ο ίδιος εστιάζει σε ένα ακόμη δυσεπίλυτο θέμα, που αφορά στην επιλογή ή προτεραιοποίηση των ασθενών στην παροχή φροντίδας, νοσοκομειακής (π.χ. ΜΕΘ) ή φαρμακευτικής (π.χ. μονοκλωνικά και αντιϊικά φάρμακα): «Υπάρχουν θεμιτές ενστάσεις και δίκαιες κριτικές για την ακύρωση της ισότιμης πρόσβασης των ασθενών με Covid-19, πράγμα που επιβεβαιώνεται από την επιδημιολογική ανάλυση και την έρευνα υπηρεσιών υγείας. Τα υφιστάμενα ιατρικά πρωτόκολλα συνήθως συστήνουν μια ορθολογική και τεκμηριωμένη κατεύθυνση. Εντούτοις, είναι αναγκαία μια ευρύτερη πολυκριτηριακή προσέγγιση που συνυπολογίζει δημογραφικά (ηλικία), κλινικά (πολυνοσηρότητα, σοβαρότητα της νόσου, πρόγνωση, πιθανή έκβαση της νόσου, κ.ά.) καθώς και άλλα κριτήρια (επάρκεια θεραπευτικών τεχνικών και διαθεσιμότητα φαρμάκων). Σε αυτό το επίπεδο η στενότητα των διαθέσιμων υγειονομικών πόρων παρέχει το έδαφος για αμφισβητήσεις και συγκρούσεις. Συνεπώς η υιοθέτηση ενός πολυκριτηριακού κανόνα θα δώσει τη δυνατότητα βελτίωσης της ιατρικής αποτελεσματικότητας και τήρησης της αρχής της ισότητας».