Η περσόνα της χαρντ ροκ μπαλάντας

Ο Μάικλ Λι Αντεϊ (27 Σεπτεμβρίου 1947 – 20 Ιανουαρίου 2022) ανήκει από το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, στη ροκ αιωνιότητα. Ο αμερικανός τραγουδιστής, μουσικός, τραγουδοποιός, παραγωγός και ηθοποιός, που έμεινε γνωστός στην ιστορία ως Meat Loaf, έγινε ιδιαιτέρως γνωστός για την τριλογία των δίσκων «Bat Out of Hell» (1977, 1993 και 2006) που έχει πουλήσει περισσότερα από 65 εκατομμύρια άλμπουμ παγκοσμίως. Το πρώτο άλμπουμ παρέμεινε στα τσαρτ για περισσότερα από εννέα χρόνια και περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες μετά την κυκλοφορία του πουλάει ακόμη περίπου 200.000 αντίτυπα ετησίως, καθιστώντας το ένα από τα άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις στην ιστορία.

Μετά την εμπορική επιτυχία των «Bat Out of Hell» και «Bat Out of Hell ΙΙ: Back Into Hell» κέρδισε Grammy για την καλύτερη σόλο ροκ φωνητική ερμηνεία για το τραγούδι «I’d Do Anything for Love» (1993). Γνωστή και μη εξαιρετέα power rock ballad που όμως δεν του έλυσε τα «προβλήματα» που είχε με τους κριτικούς στις Ηνωμένες Πολιτείες (κυρίως). Αν κι έγινε ένας από τους καλλιτέχνες με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών, πάνω από 100 εκατ. δίσκους παγκοσμίως, δεν βρήκε στήριξη στους συμπατριώτες του κριτικούς μουσικής. Το κλειδί της επιτυχίας του ήταν η αποδοχή που είχε στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ο Meat Loaf εμφανίστηκε σε περισσότερες από 50 ταινίες και τηλεοπτικές εκπομπές, μερικές φορές ως ο ίδιος ή ως χαρακτήρας που προσομοιάζει με τη σκηνική του περσόνα. Οι κινηματογραφικοί του ρόλοι περιλαμβάνουν τον Eddie στο «The Rocky Horror Picture Show» (1975) και τον Bob Paulson στο «Fight Club» (1999). Εμφανίστηκε επίσης στο μιούζικαλ «Hair», τόσο εντός όσο και εκτός Μπρόντγουεϊ. Η αλήθεια είναι ότι παρόλες τις επιτυχίες ο Meat Loaf έφυγε παρεξηγημένος. Οχι μόνο από τους κριτικούς αλλά και από ένα μέρος του ροκ κοινού. Μπορεί ίσως να μην ήταν ο καλύτερος αλλά αντικειμενικά δεν ήταν και ο χειρότερος. Είχε υπόβαθρο στο μουσικό θέατρο και την κωμωδία, και η δυνατή φωνή ήταν ό,τι έπρεπε για αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε, σήμερα, ιστορικό ροκ. Τα παραπάνω δημιούργησαν το κοκτέιλ εκείνο που του έδωσε την περίεργη και μοναδική ικανότητα να τραγουδά τους παράλογους στίχους του James Richard Steinman (1 Νοεμβρίου 1947 – 19 Απριλίου 2021) του αμερικανού συνθέτη, στιχουργού, παραγωγού δίσκων και θεατρικού συγγραφέα (είναι αυτός που έγραψε το «Bat out of Hell»), με απόλυτη δέσμευση και ειλικρίνεια. Oποια και αν ήταν τα άκρα στα οποία έφτανε η μουσική του, υπήρχε κάτι ρεαλιστικό και σχετικό με τα συναισθήματα στο επίκεντρο των τραγουδιών του. Εκατομμύρια άνθρωποι δεν αγόρασαν το «Bat Out of Hell», επειδή δεν είχαν κάτι άλλο να κάνουν. Το αγόρασαν επειδή το έπος των εφήβων ρομάντζων υπήρχε στα «Paradise By the Dashboard Light» κι «All Revved Up With No Place to Go». Η απεικόνιση της εφηβικής αυτo-επιδοκιμασίας και της λαχτάρας για απόδραση ήταν αληθινή.

Ηταν ωραίος ο Meat Loaf. Ζούσε αυτά που τραγουδούσε, οι συναυλίες του μοναδικές, προσέφερε σόου και συναίσθημα και κυρίως όνειρα. Δεν έχει σημασία αν σήμερα, ακούγοντας τον, μοιάζει ξεπερασμένος. Δεν έχει σημασία αν έχουν υπάρξει ή θα υπάρξουν καλύτεροι ερμηνευτές από αυτόν. Σημασία έχει ότι έβαλε και αυτός το λιθαράκι του στην πρόοδο και κυρίως τη διάδοση, πέρα από τον σκληρό πυρήνα του, του hard rock και του heavy metal. Αυτό κάποιοι φαν δεν του συγχωρέσαν. Ισως μετά τον θάνατό του αναθεωρήσουν.