Η δύσκολη εξίσωση του Γιαννίκη

Η απόφαση του Μελισσανίδη να στηρίξει τον Γιαννίκη μετά την εντός έδρας ήττα από τον ΟΦΗ ήταν ένα μήνυμα πως πλέον αλλάζει τακτική. Και πως στην ΑΕΚ δεν πρέπει να φταίει πάντα ο προπονητής και να αντικαθίσταται όταν η ομάδα έχει ορισμένα αρνητικά αποτελέσματα. Προφανώς το πρόβλημα – το οποίο καταγράφεται και από ανθρώπους που γνωρίζουν καλά την καθημερινότητα της ομάδας – είναι πιο βαθύ. Και αφορά κυρίως τη νοοτροπία των παικτών της ομάδας και το πώς αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις που διαμορφώνονται γύρω τους. Το ερώτημα δεν είναι αν ο Γιαννίκης είναι καλός προπονητής ή όχι. Αλλωστε δεν μπορεί όλοι οι προπονητές που έχουν περάσει από την ΑΕΚ την τελευταία τετραετία να είναι κακοί.

Το ερώτημα έχει να κάνει με το κατά πόσο ο Γιαννίκης μπορεί να εμπνεύσει τους παίκτες για να παίξουν – και – για εκείνον και αν έχει το ειδικό βάρος να διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις. Αν έχει τα… άντερα, για να το πούμε πιο λαϊκά, να βάλει τις φωνές σε παίκτες ακριβοπληρωμένους και σε αστέρια του ρόστερ ή να τους αφήσει στον πάγκο ώστε να φέρει ένα ηλεκτροσόκ που θα φέρει και την ομάδα του στον ίσιο δρόμο. Κι επίσης, ένα ακόμα σημαντικό σημείο είναι το αν η διοίκηση αντέχει να δει έναν προπονητή να το κάνει.

Η κίνηση της επέκτασης του συμβολαίου του Γιαννίκη δείχνει πως είναι προς αυτή την κατεύθυνση. Στήριξη τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι στον έλληνα τεχνικό ώστε να του δοθεί ο χρόνος για να φτιάξει μια ομάδα όπως εκείνος τη θέλει, να δουλέψει μαζί της από το ξεκίνημα και μετά να κριθεί. Μέχρι τότε, βέβαια, πρέπει να βοηθήσει και ο ίδιος τον εαυτό του. Και να αρχίσει να αλλάζει πράγματα στο παιχνίδι της ομάδας του. Γιατί έως τώρα είναι αλήθεια πως ο Γιαννίκης δεν έχει αφήσει το παραμικρό στίγμα στην ΑΕΚ.