«Είτε μπαίνεις απ’ την αρχή {LF}στο παραμύθι είτε φεύγεις»

Μια τραγωδία χωρίς ένοχο. Ενας σκοτεινός ήρωας με κενά μνήμης, που προσπαθεί να ανακαλύψει την αλήθεια αντιμέτωπος με τον ίδιο του τον εαυτό. Και μια απώλεια που αναζητά τη λύτρωση των ηρώων. Αυτός είναι ο κόσμος της «Σκοτεινής θάλασσας», της νέας σειράς του Mega που συνδυάζει το κοινωνικό δράμα με το ψυχολογικό θρίλερ, σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Καραντινάκη. Ανάμεσα στα πρόσωπα της σειράς είναι και ο Μιχάλης Δελλής, ένας άνδρας εξωστρεφής και πολυμήχανος που έχτισε μια κερδοφόρα επιχείρηση τυποποίησης ψαριών. Γυναικάς αλλά ταυτόχρονα και συνεπής στον ρόλο του οικογενειάρχη, μπορεί να τους φέρει όλους στα νερά του. Ο Αρης Λεμπεσόπουλος, που υποδύεται τον συγκεκριμένο ρόλο, μιλάει στο «Νσυν».

Πώς είναι η εμπειρία σας από τη σειρά;

Πολύ καλή. Επειδή είχα καιρό να εμφανιστώ στην τηλεόραση, το κατάλαβα από την πρώτη συνάντηση που κάναμε, βλέποντας συγκεντρωμένους όλους τους ανθρώπους της σειράς. Είπα μέσα μου πως πρόκειται για μια καλή σειρά, γιατί φάνηκε ένα κλίμα μεταξύ των ανθρώπων που εν τέλει έδεσε με την αισθητική. Είναι κάτι διαφορετικό από το θέατρο. Εκεί είναι απόλυτα κυρίαρχο το σκηνοθετικό στοιχείο. Στην πρώτη συνάντηση για τη «Σκοτεινή θάλασσα» ένιωσα πολύ καλά και στην πορεία αυτή η αίσθηση δικαιώθηκε.

Τον ρόλο του Μιχάλη πώς τον αντιμετωπίζετε;

Ερχεται να με αντιμετωπίσει ο ίδιος ο ρόλος. Κάποια στιγμή είπα στον σκηνοθέτη πως εγώ δεν πάω πουθενά, αλλά ο ρόλος έρχεται σε μένα. Κάποιες φορές επιτυχώς κι άλλοτε λιγότερο, αλλά ακόμα και όταν τον νιώθω μακρινό μου, θα βρω μια λέξη ή μια φράση του Μιχάλη που θα αφορά εμένα, τον Αρη. Ο Γρηγόρης Καραντινάκης μού είπε πως ο Μιχάλης είναι ένας άνθρωπος που φοβάται. Αυτό με κάλυψε, με την έννοια ότι ταυτίζεται με τους δικούς μου φόβους, εκείνους που είχα και έχω σ’ αυτή τη ζωή. Κι από την άλλη, μου είπε μια πολύ ωραία φράση στην πορεία, δηλαδή πως τα αδιέξοδα του Μιχάλη είναι πιο μεγάλα από τα θέλω του. Με αυτά πορεύομαι και πορεύτηκα αντιμετωπίζοντας τον ρόλο. Και στην ουσία αντιμετωπίζοντας τον εαυτό μου όταν λέω κάποια πράγματα.

Μια και μιλάμε για «Σκοτεινή θάλασσα», εσείς πώς τα πάτε μ’ αυτήν;

Επειδή είμαι ένας άνθρωπος που μεγάλωσα δίπλα στη θάλασσα και πάντα την αγαπούσα, με γοήτευσε πάρα πολύ ο τίτλος. Ο,τι κι αν σημαίνει η σκοτεινή θάλασσα. Επειδή διαδραματίζεται στο Μεσολόγγι και πήγα για γυρίσματα εκεί, περπάτησα όσο μπόρεσα για να αφουγκραστώ την ιστορία του τόπου. Αυτή τη λιμνοθάλασσα, τα νερά που είναι στάσιμα, το περίκλειστο της πόλης, τα συνδέω με τον τίτλο. Γενικά μου αρέσουν οι θαλασσινές ιστορίες και έχω μια φαντασίωση με τα καράβια που φεύγουν.

Οι θετικές αντιδράσεις του κοινού στα πρώτα επεισόδια πώς σας φαίνονται;

Αυτό που κατάλαβα από τους ανθρώπους της γειτονιάς μου, που είχα πολλά χρόνια να τους αφουγκραστώ, είναι ότι μπήκαν από πάρα πολύ νωρίς σε μια αναζήτηση του τι συμβαίνει. Είναι αυτό το παραμύθι, που είτε μπαίνεις από την αρχή είτε φεύγεις. Εχει ενδιαφέρον αυτό κι αφορά βεβαίως το σενάριο, πώς δηλαδή διεισδύει στην ιστορία. Για μένα η φιλοδοξία μου είναι μια σειρά να αντέξει στον χρόνο. Οχι μόνο να πουλήσει τώρα. Αλλά να αντέξει στον χρόνο, να είναι κάτι που θα σου μείνει. Μπορεί να είναι το τραγούδι των τίτλων, ένα τοπίο, μια σκηνή, ένας άνθρωπος ή, ακόμα καλύτερα, το σύνολο της σειράς. Μετά την ολοκλήρωσή της, να την αναπολείς και να ξαναμπαίνεις στον κόσμο της αν θέλεις. Αυτή νομίζω πως είναι η νίκη μιας μυθοπλαστικής ιστορίας. Κι όχι αποκλειστικά το τώρα. Ευτυχώς πάντως που η τηλεόραση ξαναμπήκε στο παιχνίδι της μυθοπλασίας. Είναι μεγάλη υπόθεση και για εμάς αλλά και για τους θεατές.

Και φέτος το Mega έχει να διηγηθεί πολλές διαφορετικές ιστορίες.

Ευτυχώς! Εγώ τις περισσότερες σειρές που έκανα, τις έκανα στο Mega. Και χαίρομαι για τη δυναμική επιστροφή του.

Τι εύχεστε για τη σειρά;

Εύχομαι να έχει μια καλή πορεία, να αντέξει και να αφήσει μια ωραία ανάμνηση. Γιατί η θεματολογία της είναι ενδιαφέρουσα. Παρουσιάζονται με σοβαρό τρόπο χαρακτήρες από άλλες χώρες. Νομίζω πως η σειρά αντικατοπτρίζει αυτή την πολυπολιτισμικότητα του τόπου μας. Επιπλέον, ασχολείται και με τους ανθρώπους και με καταστάσεις της επαρχίας. Είναι αλλιώς τα πράγματα στην επαρχία. Εκεί υπάρχει σίγουρα καλύτερη ποιότητα ζωής, αλλά από την άλλη καμιά φορά αισθάνομαι ότι στους μικρούς τόπους οι σχέσεις των ανθρώπων μπορεί να είναι πιο δύσκολες. Νομίζω ότι κι αυτό αντικατοπτρίζεται στη σειρά. Συζητώντας με τον Γρηγόρη Καραντινάκη για πόλεις της ελληνικής επαρχίας που βρίσκονται κοντά στο νερό και τις οποίες δεν έχω επισκεφτεί, μου είπε να δώσω μέσω του Μιχάλη αυτή την αίσθηση της μελαγχολίας ενός τόπου. Κι αυτό ήταν κάτι πολύ ενδιαφέρον, γιατί μου αρέσουν αυτοί οι κλειστοί τόποι, που όμως έχουν νερό. Δεν μπορώ τις πόλεις που δεν έχουν νερό. Γι’ αυτό συνδέθηκα με τη «Σκοτεινή θάλασσα».