Θα πρέπει να εμπιστευτεί τα μάτια του…

Την Κυριακή το βράδυ σκεφτόμουν πως θα έχει πλάκα να δούμε τι θα πει ο αρχιδιαιτητής Μαρκ Κλάτενμπεργκ για τον καταλογισμό του πέναλτι σε βάρος του Ολυμπιακού στα Γιάννενα. Η ίδια ακριβώς φάση είχε χαρακτηριστεί από τον ίδιο ως «μη πέναλτι» στο ματς ΠΑΣ – ΠΑΟ. Ο Αγγλος είχε καλύψει τότε τον διαιτητή Παπαδόπουλο, που πρώτα έδωσε πέναλτι σε βάρος του ΠΑΟ και μετά το πήρε πίσω μιλώντας με το VAR. Ακουσα ένα – δυο τηλεδιαιτητάδες και κατάλαβα τι θα πει: θα πει ότι το χέρι του Ρέαμπτσουκ δεν ήταν «χέρι στήριξης» και άλλα τρελά που δεν υπάρχουν σε κανένα κανονισμό, αλλά μόνο στην ιδιότυπη γλώσσα των διαιτητών, όταν θέλουν να «ξεπλένουν» τους ανιψιούς των κολλητών τους. Φυσικά ο Αγγλος δεν θα πει τίποτα για την κίτρινη στον Παπασταθόπουλο, τη μη αποβολή του Περέα, τις λάθος υποδείξεις των βοηθών κ.λπ. Αλλά κάνω κι εγώ το ίδιο λάθος: αναφέρομαι σε φάσεις, παραβλέποντας τη δεδομένη αντιπάθεια του Κλάτενμπεργκ στον πρωταθλητή Ελλάδος. Επί των ημερών του Αγγλου μοιάζει να υπάρχει μια παραίνεση στους έλληνες διαιτητές να αποφασίζουν στην αμφιβολία τους πάντα σε βάρος του Ολυμπιακού. Αν αυτό το κάνουν διαιτητές χωρίς προηγούμενα με τον Ολυμπιακό, ήταν δεδομένο ότι θα το έκανε και ο γνωστός Ευαγγέλου που έχει και προηγούμενα με τον πρωταθλητή.

Λάθος

Κακώς γίνεται τόση συζήτηση για τις αποφάσεις του διαιτητή Ευαγγέλου. Δεν έχει νόημα να συζητάει κανείς για ένα διαιτητή, που απλά στο ματς αυτό δεν έπρεπε να τοποθετηθεί: η επιλογή του από τον αρχιδιαιτητή Μαρκ Κλάτενμπεργκ ήταν λάθος μεγαλύτερο από τα όποια λάθη του Ευαγγέλου.

Μακριά

Ο διαιτητής Ευαγγέλου έχει προηγούμενα με τον Ολυμπιακό – μεγάλα προηγούμενα. Θυμίζω ότι το 2019 μετά από ένα παιχνίδι του Ολυμπιακού στον Bόλο για τον εν λόγω διαιτητή έγινε μηνυτήρια αναφορά από τον μακαρίτη αντιπρόεδρο του Ολυμπιακού Σάββα Θεοδωρίδη. Είναι απορίας άξιο πώς η υπόθεση αυτή παραμένει ακόμα σε εκκρεμότητα. Ο Θεοδωρίδης είχε προσκομίσει στοιχεία και στην εισαγγελία του Βόλου (που ήταν η πόλη τέλεσης του αξέχαστου εκείνου ματς) και στον αρμόδιο για ποινικά θέματα αθλητικό εισαγγελέα. Ξεκίνησε υποχρεωτικά η σχετική έρευνα που ούτε έχει πάει στο αρχείο, ούτε έχει οδηγηθεί στο ακροατήριο: σαν κάποιος να την έχει φρενάρει – και είναι να απορείς ποιος έχει τόση δύναμη. Το καλό για τον Ολυμπιακό ήταν ότι είχε γλιτώσει από τον εν λόγω διαιτητή για περίπου δυο χρόνια, μέχρι που ο Κλάτενμπεργκ τον έστειλε στα Γιάννενα. Από εκεί κι έπειτα εγώ λέω πάλι καλά που τελείωσε το ματς – όπως τελείωσε. Διότι ένας διαιτητής που βρίσκεται σε ανοιχτή δικαστική διαμάχη με μια ομάδα είναι αδύνατον να διευθύνει ένα παιχνίδι. Αν προκύψει μια δύσκολη φάση ή θα προσπαθήσει να δείξει ότι δεν καταλαβαίνει τίποτα από αυτά (και κατά συνέπεια θα την αδικήσει) ή θα την ευνοήσει για να δείξει πως όποια διαφορά υπήρξε, ανήκει στο παρελθόν. Ο Ευαγγέλου σε όλο το ματς έδινε σε βάρος του Ολυμπιακού οτιδήποτε αμφίβολο – θέλω να πιστεύω γιατί απλά δεν ήθελε να δείξει πως δεν φοβάται την πιθανότητα να περάσει μερικές μέρες πηγαινοερχόμενος στην Ευελπίδων. Οπως και να έχει δεν έπρεπε ποτέ να πάει στα Γιάννενα. Και στον ΠΑΣ κακό θα μπορούσε να κάνει…

Σκληρός

Ο σκληρός ΠΑΣ μετά τον ΠΑΟΚ και τον Παναθηναϊκό δυσκόλεψε και τον Ολυμπιακό, όπως και πέρυσι. Η άμυνα της ομάδας του Ηρακλή Μεταξά για μια ακόμα φορά ήταν η πρέπουσα: αν ένα πρόβλημα είχαν οι γηπεδούχοι ήταν ότι δεν υπολόγιζαν πόσο δυνατός μπορεί να αποδειχτεί στη διάρκεια του παιχνιδιού ο πάγκος του Ολυμπιακού. Από αυτόν ήρθαν ο Εμβιλά αρχικά και στη συνέχεια οι Ελ Αραμπί, Βαλμπουενά και Γκάρι Ροντρίγκες: για τον ΠΑΣ αποδείχτηκε δύσκολο να αντέξει στην πίεση που ο Ολυμπιακός του άσκησε με «φρέσκους» και ποιοτικούς παίκτες. Ειδικά ο Ελ Αραμπί, που σκόραρε, έστειλε κι ένα μήνυμα στον προπονητή του: από τη στιγμή που είναι καλά δεν μπορεί να μένει στον πάγκο. Είναι πιο κινητικός, πιο επικίνδυνος και πιο τεχνίτης από τον Τικίνιο, με τον οποίο μπορεί πάντως να συνυπάρξει. Ευτυχώς για τον Ολυμπιακό ο Μαρτίνς τις ανοησίες που γράφτηκαν μετά το ματς με τον ΠΑΟ για δήθεν αδυναμία συνύπαρξης του Ελ Αραμπί με τον Τικίνιο δεν τις πήρε στα σοβαρά. Η συνύπαρξη των δύο έφερε τη νίκη στα Γιάννενα.

Δεν μπορεί

Συμβαίνει πολύ συχνά πλέον στην Ελλάδα: οι δημοσιογράφοι δίνουν διαστάσεις αξιώματος σε μια θέση τους για να προκαλέσουν την προσοχή του κόσμου, βασίζοντάς την σε μια θεωρία τους που σχεδόν ποτέ δεν λαμβάνει υπόψη της την ατομική απόδοση των παικτών. Λένε π.χ. ότι μια ομάδα δεν μπορεί να παίξει 3-4-3 ή 4-4-2 ή ό,τι άλλο φέρνοντας ως απόδειξη μια κακή της εμφάνιση. Ομως αν μια ομάδα είναι αγωνιστικά κακή (άνευρη, άκεφη, μη παραγωγική, γεμάτη από ντεφορμέ παίκτες κ.λπ.) κανένα σύστημα και καμία διάταξη δεν την έσωσε ποτέ. Το ίδιο ισχύει και για τη συνύπαρξη δυο παικτών. Για να πεις ότι «δεν μπορούν να παίξουν μαζί» πρέπει να τους δεις να δυσκολεύονται να συνεργαστούν σε ένα παιχνίδι που οι δυο έχουν όρεξη, ζωντάνια, διάθεση κ.λπ. και παρ’ όλα αυτά δεν αποδίδουν γιατί ο ένας μπερδεύει τον άλλο. Στο ντέρμπι με τον ΠΑΟ ο Ελ Αραμπί και ο Τικίνιο ήταν επιεικώς μέτριοι: η απόδοσή τους έφταιγε και όχι η συνύπαρξή τους. Στα Γιάννενα που ο Ελ Αραμπί είχε κέφια κανένα πρόβλημα δεν υπήρξε: ίσα ίσα που μάλλον ο Ολυμπιακός θα κέρδιζε ευκολότερα αν ο Ελ Αραμπί έμπαινε στο γήπεδο πιο νωρίς.

Ευθύνη

Ο Πέδρο Μαρτίνς είπε ότι αναλαμβάνει την ευθύνη για την κακή εικόνα του πρώτου ημιχρόνου, χωρίς ειδική αναφορά στα όποια λάθη του. Διέκρινα τουλάχιστον τρία. Το πρώτο η επιμονή στους Μπουχαλάκη και Μαντί Καμαρά, που έρχονταν από ταξίδια και δυο ματς με τις εθνικές τους ομάδες: όταν στηρίχθηκαν από τον Εμβιλά ήταν καλύτεροι, αλλά και οι δυο φάνηκε να έχουν ανάγκη από ανάσες. Το δεύτερο ήταν η επιλογή του Ονιεκούρου στο βασικό σχήμα: ο παίκτης προερχόταν από τραυματισμό και φάνηκε ανέτοιμος. Ο τρίτος λόγος αυτοκριτικής του Μαρτίνς θέλω να πιστεύω πως είναι η μη παρουσία του Ελ Αραμπί στη βασική ενδεκάδα. Ο Μαρτίνς ξέρει τι μπορεί ο Τικίνιο, αλλά έχει δει τι μπορεί να κάνει ο Ελ Αραμπί. Αν δεν μπορεί να βρει τρόπο να χρησιμοποιήσει και τους δυο θα πρέπει από το θυμικό του να εμπιστευτεί τα μάτια του.