Μπαίνει η σφραγίδα του Γιοβάνοβιτς

«Ξέρω την νοοτροπία στην Ελλάδα. Θα είμαι ικανοποιημένος αν οι φίλοι του Παναθηναϊκού είναι ικανοποιημένοι από αυτό που βλέπουν. Είμαι πεπεισμένος πως θα παρουσιάσουμε ένα έργο, που θα κάνει τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού να υποστηρίξουν την προσπάθεια, να την αγκαλιάσουν, να μας δώσουν βοήθεια. Σίγουρα αυτό που με ενδιαφέρει είτε είμαι σε ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός ή σε ομάδες με λιγότερο ειδικό βάρος, το ποδόσφαιρο που μου αρέσει είναι το ποδόσφαιρο που μπορεί να καταλάβει κάποιος πως αυτή η ομάδα έχει συγκεκριμένο στυλ ανεξάρτητα από τις συνθήκες, πως υπάρχει σφραγίδα του προπονητή. Πόσω μάλλον όταν μιλάμε για τον Παναθηναϊκό, θα πρέπει το παιχνίδι μας να ικανοποιεί τους οπαδούς γιατί είναι και πολύ απαιτητικοί. Με ό,τι ρίσκο μπορεί να περιλαμβάνει, με τη δουλειά μπορούμε να έχουμε μια εικόνα που να εκπροσωπεί τον Παναθηναϊκό και να ικανοποιεί τους φιλάθλους».

Αυτά ήταν μεταξύ πολλών άλλων τα λόγια του Ιβάν Γιοβάνοβιτς τον περασμένο Ιούνιο κατά τη διάρκεια της παρουσίασής του από τον Παναθηναϊκό. Δεν μίλησε για στόχους, δεν έκανε λόγο για πρωτάθλημα ή για έξοδο στην Ευρώπη, ήταν πολύ προσεκτικός σε κάθε του κουβέντα. Αλλά και σίγουρος. Σίγουρος πως αυτό που θα δημιουργήσει θα… τσιγκλήσει τον κόσμο (για να θυμηθούμε και μια παλιότερη κουβέντα του Δώνη όταν είχε αναλάβει) προκειμένου να επιστρέψει στο γήπεδο και να στηρίξει την προσπάθεια. Το πρώτο στοίχημα φαίνεται πως το κερδίζει ο Γιοβάνοβιτς. Ο κόσμος είναι εκεί. Και στα δύο εντός έδρας ματς η Λεωφόρος γέμισε «όσο της επιτρέπεται» βάσει των νέων συνθηκών και του υγειονομικού πρωτοκόλλου. Το επόμενο; Είναι να κρατήσει ζεστό αυτόν τον κόσμο. Να είναι εκεί κάθε Κυριακή, να στηρίζει έπειτα από κάθε καλή ή κακή μέρα της ομάδας.

Ρεκόρ με το «καλημέρα»

Μίλησε και για σφραγίδα προπονητή ο Γιοβάνοβιτς σ’ εκείνη την παρουσίαση. Και μπορεί να αμφισβητήθηκε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, όχι για τη δουλειά του, αλλά για τη μεταγραφική – και κάπως αργοπορημένη – πολιτική που ακολούθησε, μπορεί να είναι ακόμα πολύ νωρίς και μικρό το δείγμα των επίσημων αγώνων, πλην όμως αυτή η σφραγίδα αρχίζει να εμφανίζεται. Ποτέ ξανά τα τελευταία χρόνια ο Παναθηναϊκός δεν πέτυχε εννιά γκολ σε δύο σερί εντός έδρας παιχνίδια. Ποτέ ξανά την τελευταία τετραετία δεν είχε… τελειώσει ένα παιχνίδι από το πρώτο ημίχρονο, όπως συνέβη με το 4-0 κόντρα στον Βόλο. Ποτέ ξανά δεν ήταν τόσο επιβλητικός, επιθετικός, κυρίαρχος μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Είναι προφανές πως όλο αυτό είναι δουλειά του Γιοβάνοβιτς και φέρει φαρδιά πλατιά τη δική του υπογραφή. Είναι επίσης προφανές πως όταν οι ποδοσφαιριστές του θα έχουν 14 και όχι 4 επίσημα ματς στα πόδια τους, όταν θα μάθουν πια απέξω κι ανακατωτά ο ένας τον άλλον και όλα όσα ζητάει ο προπονητής απ’ αυτούς, ο Παναθηναϊκός θα γίνει μια καλύτερη ομάδα. Μια εικόνα που «θα εκπροσωπεί τον Παναθηναϊκό» για να δανειστούμε τις κουβέντες του προπονητή.

Προσιτός, ευχάριστος, απαιτητικός

Πέρασε πολλά ο Παναθηναϊκός την περσινή σεζόν με τους προπονητές του. Και πέρασε πολλά όχι μόνο γιατί απέτυχαν στο έργο που τους είχε ανατεθεί όσον αφορά το αγωνιστικό, αλλά δεν κατάφεραν να κερδίσουν τους ποδοσφαιριστές τους. Ακόμα κι αν έπραξαν με διαφορετικό τρόπο. Ο Ντάνι Πογιάτος ήταν σχεδόν… φίλος με τους παίκτες. Εως ένα σημείο λογικό, αν δούμε την ηλικία του και πως η διαφορά με τους ποδοσφαιριστές του δεν ήταν μεγάλη. Φυσιογνωμικά, αν δεν τον γνώριζες και τον έβλεπες σε μια βόλτα με την υπόλοιπη ομάδα, πιθανότατα θα τον περνούσες για ποδοσφαιριστή. Του έκανε κακό αυτό του Ισπανού, αλλά περισσότερο κακό του έκαναν τα αποτελέσματα. Δεν είχε χρόνο ο Παναθηναϊκός για να περιμένει.

Ο Μπόλονι πήγε στο άλλο άκρο. Αυστηρός μέχρι εκεί που δεν πήγαινε, δεν μιλούσε πολύ στους παίκτες και όταν το έκανε συνήθως δεν ήταν για καλό. Εφτασε σε σημείο να μη γνωρίζει τα ονόματά τους, είχε έναν βοηθό που οι προσβολές του έφερναν τους παίκτες στα όριά τους. Με τον Γιοβάνοβιτς δεν υπάρχουν τέτοιες συμπεριφορές.

Ο Σέρβος είναι προσιτός, ευχάριστος, είναι κοντά στους ποδοσφαιριστές αλλά ταυτόχρονα βάζει σαφέστατα όρια. Εχει απαιτήσεις και η εικόνα του μετά το γκολ του Χατζηγιοβάνη που πρώτα τον αποθεώνει και μετά του βάζει τις φωνές για να καλύπτει πίσω είναι η πλέον χαρακτηριστική. Ο τρόπος του έχει κερδίσει τους ποδοσφαιριστές. Η δουλειά του το ίδιο. Και σε αντίθεση με τους προκατόχους του, δεν περνάει από το μυαλό κανενός οποιουδήποτε είδους αμφισβήτηση.