Μνήμη

«Ηταν τότε ένα αναγκαίο κακό. Δεν είχα άλλη επιλογή, διότι δεν είχαμε πλειοψηφία. Μου έλειπαν το ’15 δύο βουλευτές, είχα 149». Ετσι περιέγραψε τις σχέσεις του με τον Πάνο Καμμένο ο Αλέξης Τσίπρας. Οσοι όμως θυμούνται καθαρά το πρωινό της 26ης Ιανουαρίου εκείνης της χρονιάς δεν έχουν ξεχάσει ότι ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός δεν έμοιαζε εγκλωβισμένος από τον πούρο δεξιό εταίρο του. Η μικρή διάρκεια του ραντεβού τους στη συριζαϊκή κομματική έδρα και οι on camera ανακοινώσεις του Ανεξάρτητου Ελληνα ήταν οι δύο πρώτες ενδείξεις πως δεν τους έφερε κοντά μόνο ο αντισυστημισμός. Η ευκολία με την οποία αποφασίστηκε η συνεργασία τους επιβεβαίωσε για τους υποψιασμένους ότι στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είχαν σκεφθεί ποτέ στα σοβαρά τη συνεργασία με άλλο κόμμα. Οσο ο καιρός περνούσε – και μέχρι το τέλος της κοινής τους πορείας – η καθημερινότητα της συγκυβέρνησής τους απέδειξε ότι κάτι πιο βαθύ από την εξουσία τούς είχε δέσει. Για την επιλεκτική τσιπρική μνήμη, λοιπόν, ίσως φταίει η στρατηγική που σχεδιάζει η Κουμουνδούρου εν όψει της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.

Τακτική

Η αποδόμηση εκείνου στον οποίο απευθυνόταν από κοινοβουλευτικού βήματος τον Φεβρουάριο του 2019 ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ όταν έλεγε «δεν δύναμαι να παρακολουθήσω την εντατική προσπάθεια να αυτοακυρώσετε και αποκαθηλώσετε ένα σημαντικό θετικό κομμάτι της συμβολής σας στην κυβέρνηση τα τελευταία 4 χρόνια», κρίθηκε τώρα απαραίτητη προκειμένου η αξιωματική αντιπολίτευση να μπορεί να καλεί δημόσια το ΚΙΝΑΛ και τα κόμματα της Αριστεράς σε μια «προοδευτική διακυβέρνηση». Τι κι αν οι κεντροαριστεροί διαψεύδουν για 101η φορά πως μπήκαν τότε σε συζητήσεις με τους συριζαίους για τον σχηματισμό κυβέρνησης; Ή όλοι επιμένουν να αποκλείουν το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής συνεργασίας μαζί τους; Απαρνούμενος την καμμενική του περίοδο ο αριστερός πρόεδρος ευελπιστεί να αποκτήσει μια κυβερνητική προοπτική. Ωστόσο, η τακτική του δεν εμποδίζει τους παραλήπτες του προσκλητηρίου να του το επιστρέφουν παρομοιάζοντας το παρελθόν του με πρόλογο. Αλλωστε, η προχθεσινή απόπειρα του Τσίπρα να χρησιμοποιήσει τον παλιό του συνοδοιπόρο – παρουσιάζοντας τη σχέση τους σαν κάτι διαφορετικό απ’ αυτό που στην πραγματικότητα υπήρξε – δείχνει πόσο ο δεύτερος έχει ξεβάψει πάνω στον πρώτο.