Σύντομη συνάντηση

Εχουν υπάρξει στη ζωή μας σύντομες ολιγόλεπτες συναντήσεις που τις αναπολούμε συχνά αναγνωρίζοντάς τες πολύ πιο καταλυτικές για τη διάθεσή μας, μας κάνουν δηλαδή να αισιοδοξούμε πολύ περισσότερο από ό,τι σχέσεις μακροχρόνιες που όχι σπάνια μας έχουν γεμίσει μελαγχολία και θλίψη. Ενα στραβοπάτημά μας που μας ξάπλωσε φαρδείς πλατείς σε έναν δρόμο και αμέσως δυο-τρεις περαστικοί ήρθαν και μας σήκωσαν, μας ξεσκονίσανε και προσεκτικά μας καθίσανε σε μια καρέκλα που, άγνωστο πώς, βρέθηκε εκείνη τη στιγμή στον έρημο δρόμο. Και απομακρύνθηκαν πριν προλάβουμε να ρωτήσουμε τα ονόματά τους, αλλά οι φυσιογνωμίες τους χαράχτηκαν μέσα μας πολύ πιο έντονα από ό,τι ανθρώπων που, αν και τους βλέπουμε καθημερινά, δεν μπορούμε να τους συνδυάσουμε με μια ευεργεσία όπως αυτή που μας επιδαψίλευσε μια συμπτωματική, ολιγόλεπτη συνάντηση.

Και τι περίεργο, αντί τα χρόνια που περνούν να «αποχρωματίζουν» τα πρόσωπα αυτής της σύντομης συνάντησής μας, να αισθανόμαστε στις ώρες της περισυλλογής και του απολογισμού μας να αποκτούν μια δεσπόζουσα θέση μέσα μας, περίπου σαν να ήρθαμε στη ζωή αυτή για να την εννοήσουμε όχι σύμφωνα με όσα προγραμματίζαμε, αλλά σε σχέση με γεγονότα που συχνά υπήρξαν δραματικά και δεν θα θέλαμε σε καμιά περίπτωση να μας έχουν επιφυλαχθεί. Δεν είναι σπάνιο όση ένταση απέκτησε μια σύντομη συνάντηση, που περιορίστηκε στην ανταλλαγή λίγων λέξεων, να περιείχε και μια «επαφή» που δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μια ανταλλαγή ενός μόνο βλέμματος. Δυο εντελώς δηλαδή άγνωστοι μεταξύ τους, που η κοινότητα της περιπέτειάς τους θα έκανε σχεδόν βλάσφημη την επικοινωνία τους ακόμη και με τις εκφραστικότερες λέξεις, αναδεικνύοντας αντίθετα τη σημασία του τρόπου με τον οποίο διασταυρώθηκαν τα βλέμματά τους. Αν δεν είχαν υπάρξει η λογοτεχνία και ο κινηματογράφος, που έχουν αποταμιεύσει σε χιλιάδες σελίδες και σε εκατοντάδες ταινίες τη σημασία της ανταλλαγής λίγων λέξεων ή ενός βλέμματος ανάμεσα σε αγνώστους που αισθάνονται αυτή τη μορφή της επαφής όχι μόνο να μεταβάλλεται σε μια αξετίμητη προσωπική τους περιουσία, αλλά να στοιχειώνει και τις πιο εύφορα μοναχικές τους ώρες, θα μέναμε με την τραυματική εμπειρία κατά πόσο ό,τι ζήσαμε εμείς οι ίδιοι το έχει βιώσει και ένας ακόμη άνθρωπος.

Οπως για παράδειγμα έγινε με τη «συνάντηση» δύο φορείων στον διάδρομο του τέταρτου ορόφου ενός μεγάλου νοσοκομείου. Σάμπως και οι νοσοκόμοι που μετέφεραν τα φορεία με τον χειρουργημένο που επέστρεφε στο δωμάτιό του και τον κατευθυνόμενο στο χειρουργείο, προκειμένου να υποστεί μια όντως δύσκολη επέμβαση, χωρίς να έχουν ειδοποιηθεί – οι νοσοκόμοι – ή κανείς να τους το έχει ζητήσει, κοντοστάθηκαν για λίγο όσο χρειαζόταν ώστε να προλάβουν οι δύο οριζοντιωμένοι να ανταλλάξουν μια ευχή και να φέρουν σε επαφή τα ακροδάχτυλά τους με έναν τρόπο που κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να νιώσει τη σημασία. Αφού συνέπιπταν μέσα σε μια στιγμή, συνήθη και καθημερινή για όσους θα την πληροφορούνταν, η κορυφαία συνάντηση που θα μπορούσε να επιφυλαχθεί στον καθένα, η επάνοδος στη ζωή με τον πιθανό αποχαιρετισμό της.