«Ας κλάψουμε τα μεγαλεία που δεν πέρασαν…»

Μουσική, χρυσόσκονη, κριτική, χιούμορ και Ιστορία. Αυτά είναι τα συστατικά της νέας παράστασης «1821 – Η επιθεώρηση» που κάνει πρεμιέρα την ερχόμενη Παρασκευή στο Βεάκειο Θέατρο. Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, με αφορμή την επέτειο των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση, παρουσιάζει μια διαφορετική επιθεώρηση με την υπογραφή των Φοίβου Δεληβοριά και Δημήτρη Καραντζά. Οι δύο τους επιχειρούν μια «λοξή» προσέγγιση στο θαυμαστό θεατρικό σύμπαν, με όχημα μια ιστορική συγκυρία για τη χώρα.

«Γιορτάζουμε την Επανάσταση, άρα ξαναβλέπουμε τη σχέση μας με αυτήν. Η επιθεώρηση παίρνει στοιχεία από τα γεγονότα και κριτικάρει το πώς ζούμε σήμερα, πώς είναι ο σύγχρονος Ελληνας, όλη την παθολογία της σύγχρονης ζωής. Είναι ένα ζωντανό είδος και προσωπικά ήθελα πάντα να παίξω σε μια επιθεώρηση, γιατί όταν βρίσκεσαι στη σκηνή μιλάς εκ μέρους αυτών που είναι κάτω. Κι αυτό τους κάνει να καθρεφτίζονται πάνω σου και να βλέπουν τον εαυτό τους. Είναι ένας καθρέφτης στον οποίο ο θεατής βλέπει τον εαυτό του καθαρά και με άμεσο τρόπο» λέει στα «Πρόσωπα» η Ελένη Κοκκίδου, που μαζί με τη Γαλήνη Χατζηπασχάλη είναι οι «παρουσιάστριες» της επιθεώρησης. «Το 1821, κακά τα ψέματα, είναι η αρχή μας» λέει η Γαλήνη Χατζηπασχάλη. «Κάποιοι τη διάλεξαν για εμάς. Οι άλλες ιστορίες μας, οι αρχαίες, ο μέγας Αλέξανδρος, το Βυζάντιο, είναι κι αυτές δικές μας. Αλλά το 1821 είναι τόσο κοντά μας και “τόσο εμείς” όσο τίποτα άλλο. Ο παππούς μου γεννήθηκε το 1901. Και ο παππούς του το 1821. Μας είπαν, και εμείς το θέλαμε, δεν λέω, “θα γίνετε έθνος” και παλεύουμε μέχρι σήμερα να γίνουμε. Η επιθεώρηση των Νεοελλήνων είναι όπως το λέει η λέξη, ένα βλέμμα από ψηλά σ’ αυτό που φτιάξαμε τα τελευταία 200 χρόνια».

Μέσα από χιουμοριστικές σκηνές η παράσταση αγγίζει τη σχέση μας με την εθνική ταυτότητα, την Επανάσταση, τα κατορθώματα και τα ατυχήματα των 200 ετών, την παράδοση, τα καλώς και κακώς κείμενα της χώρας. «Κάνει μια βουτιά στην ψυχή μας και βγάζει απ’ τον πάτο ό,τι προσπαθούμε να πετάξουμε ως λαός αλλά και ως άνθρωποι του κόσμου. Τον κρυμμένο μας εγωισμό, την κουτοπονηριά μας, την πίστη μας σε κάτι ανύπαρκτο και παράλογο, την ξεφτίλα μας, τη γλυκιά άγνοιά μας, που μας έφεραν το 2021 να τραγουδάμε ακόμα για να ξεχάσουμε τον πόνο μας» επισημαίνει η Γαλήνη Χατζηπασχάλη, ενώ η Ελένη Κοκκίδου στέκεται σε χαρακτηριστικές αναφορές. «Θίγει την αρχαιολατρία και το πώς η Επανάσταση πέρασε τα 200 χρόνια θεσμικά, πώς εκμεταλλεύτηκαν την Επανάσταση η κάθε εποχή και η κάθε πολιτική κυβέρνηση για να περάσει τα μηνύματα αυτά που ήθελε. Αλλά και πώς το να κολλάς σε αυτή την ένδοξη σελίδα της Ιστορίας δεν σε αφήνει να δεις πού βρίσκεσαι σήμερα και τι αγώνες πρέπει να δώσει ο σύγχρονος άνθρωπος. Ο Ελληνας πάσχει από την προσκόλληση. Εχουμε προσκόλληση στο αρχαίο μας παρελθόν, στην Επανάσταση του 1821, στην Αντίσταση του 1940, έχουμε κολλήματα τα οποία δεν μας αφήνουν να πετάξουμε τα βάρη του παρελθόντος και να προχωρήσουμε πιο ανάλαφροι προς το μέλλον».

Ο ΘΙΑΣΟΣ. Στη σκηνή του θεάτρου, πέρα από τις δύο ηθοποιούς, θα ανέβουν επίσης οι Μίρκα Παπακωνσταντίνου, Νίκος Καραθάνος, Γιώργος Γάλλος, Γιάννης Νιάρρος, Μιχάλης Οικονόμου, Γιάννης Κουκουράκης, Γιάννης Κλίνης, Βάσω Καβαλιεράτου, Πάνος Παπαδόπουλος, Ηλίας Μουλάς και Ιωάννα Πιατά. Ολοι τους φιλοδοξούν αυτή η λοξή ματιά στα «περασμένα μεγαλεία» που «διηγώντας τα να κλαις» να συνεισφέρει στον διάλογο που έχει ανοίξει για το 1821. «Οι λοξές ματιές, είτε πρόκειται για της τέχνης τα καμώματα είτε για ερωτοδουλειές ή ακόμα και για καβγά, είναι ματιές ζωντανές που δείχνουν ότι θα υπάρξει συνέχεια στην “ιστορία”. Είναι ωραίες οι λοξές ματιές στα πράγματα. Και ο Κολόμβος λοξά κοίταξε και είπε πάμε κατά κει. Τα περασμένα μεγαλεία μας τα κλάψαμε πολλές φορές. Ας κλάψουμε και “τα μεγαλεία μας” που δεν πέρασαν και είναι μπροστά μας. Ας κλάψουμε και ας γελάσουμε με την τρύπα στο νερό που κάναμε… Ο,τι μπορούσαμε το κάναμε πάντως. Ζήτω η επιθεώρηση!» υποστηρίζει η Γαλήνη Χατζηπασχάλη. Μαζί της συμφωνεί και η Ελένη Κοκκίδου. «Βλέπουμε πιο καθαρά αυτό που έγινε και το είχαμε ανάγκη. Πρέπει να δεις καθαρά τι συμβαίνει για να πας παρακάτω. Είναι απαραίτητο να χαρτογραφήσεις το παρελθόν για να ζήσεις καθαρά το παρόν. Είναι μεγάλη χαρά να επιστρέψουμε στην επιθεώρηση μετά από τόσα χρόνια, γιατί η σάτιρα είναι αυτό που θα μας βγάλει από τη σκοτεινή περίοδο που ζούμε και θα μας βοηθήσει να βγούμε προς το φως. Ερχεται την πιο κατάλληλη στιγμή που ανοίγουν τα θέατρα επιτέλους. Ο κόσμος θα μπορέσει να εκφραστεί ξανά μέσω της τέχνης».