Κώστας Πασχαλίδης
Είμαι από τους ανθρώπους που αγαπούν τον ύπνο. Εννοώ, τον πολύ, τον χορταστικό, τον οκτάωρο ύπνο, που εξασφαλίζει το ενεργητικό παρών στο υπόλοιπο της μέρας. Για τον λόγο αυτό, ορίζω τον ύπνο ως ένα ιδιότυπο αντιπαρών. Τον αντιλαμβάνομαι σαν μια συμφωνημένη συνθήκη απώλειας του νοητικού ελέγχου, χαλάρωσης του αμυντικού σώματος και παράδοσης του εαυτού στον κόσμο των ονείρων, με άλλα λόγια στον τόπο που δεν μπορείς να ορίσεις, αλλά οφείλεις να διέλθεις σαν ένα πυκνό δάσος μεταξύ της μιας και της άλλης ημέρας.
Είμαι πια σαράντα επτά χρόνων. Αθροίζοντας τη διάρκεια του ύπνου μου, καταλαβαίνω πως έχω κοιμηθεί γύρω στα δεκαέξι συναπτά έτη, περισσότερα δηλαδή κι απ’ τη Χιονάτη. Αν μάλιστα αληθεύει πως ένας ενήλικας ονειρεύεται περί τη μία με μιάμιση ώρα σε κάθε ύπνο, έχω περάσει δύο ολόκληρα χρόνια της ζωής μου μέσα στα όνειρα. Σ’ αυτό το μεγάλο διάστημα, παραδόθηκα στη σκληρή και παράδοξη μοίρα τους κι έζησα χωρίς έλεγχο στην καρδιά του πυκνού δάσους.
Εχω την ατυχία να μη θυμάμαι ακριβώς τα όνειρά μου. Είμαι όμως σίγουρος κάθε φορά εντός τους πως θα μου μείνουν αξέχαστα. Τα θραύσματα των αναμνήσεών μου διασώζουν δυνατά συναισθήματα και συγκλονιστικές ιστορίες με αληθινούς και υβριδικούς χαρακτήρες. Το διευθυντήριο του ενύπνιου εγκεφάλου άλλοτε με εκπλήσσει με νέα επεισόδια κι άλλοτε μου παρέχει σε επανάληψη τις πιο μεγάλες του επιτυχίες. Από τα λίγα στέρεα όνειρα που μπορώ να ανακαλέσω, είναι εκείνα του άγχους, του φόβου, της ερωτικής στέρησης, της νοσταλγίας γι’ ανθρώπους που λείπουν απ’ τη ζωή μου, και του παραδείσου. Στα μπεστ σέλερ του ρεπερτορίου περιλαμβάνονται επεισόδια γραπτών εξετάσεων. Μ’ εμένα στο θρανίο, την κόλλα χαρτί μπροστά μου και την αδυναμία μου ν’ ανταπεξέλθω. Αλλοτε βρίσκομαι σε διακοπές και εκδρομές με πρόσωπα που αγάπησα πολύ και δεν υπάρχω πια μες την καρδιά τους. Καμιά φορά νιώθω να απειλούμαι στα αδιέξοδα του δάσους, που αφήνουν κύματα στεγνού ιδρώτα στα σεντόνια. Αλλες πάλι φορές πρέπει να έκλαψα πολύ με την απώλεια συγγενών και συντρόφων, σαν τον Ορφέα στην ανηφόρα του Αδη. Η πιο νοσταλγική μου επανάληψη, είναι εκείνη του παραδείσου. Είναι καλοκαίρι και περπατάω σε χωματόδρομο στην ερημιά πλάι στη θάλασσα που βλέπω από ψηλά, αναζητώντας την πιο γυμνή κι αθόρυβη ακτή για να βουτήξω. Μικρός ονειρευόμουν συχνά πως πετάω, άλλοτε χαμηλά μες το δωμάτιο κι άλλοτε ψηλά στον ουρανό και ταξιδεύω. Πάνε χρόνια πια που δεν έχω ξεφύγει απ’ τη βαρύτητα της γης. Τα όνειρά μου μένουν στο έδαφος, δεν με λυπούνται.
Από όλους τους οδηγούς ερμηνείας, κρατώ εκείνον που πιστεύω αληθινό, πως τα όνειρα με περιγράφουν. Μου προσφέρουν την ανελέητη ειλικρίνειά τους. Δίνουν σημάδια και ενεργοποιούν συναγερμούς για να πάψω να κρύβω τις βασανιστικές εκκρεμότητες που αθροίζω και να φροντίσω τα υποκείμενα νοσήματά μου. Και είναι αλήθεια πως όσες φορές σεβάστηκα τα σκληρά τους μηνύματα, διέσωσα το δάσος της ζωής μου και πορεύτηκα εντός του αλλιώς, με ευγνωμοσύνη και αμείωτο σασπένς.














