Οταν το μπάσκετ συμπεριφέρεται σαν ποδόσφαιρο

«Ιστορικό χαμηλό για το μπάσκετ: Μετά από 30 χρόνια χωρίς ελληνική ομάδα στα προημιτελικά». Αυτός ήταν ο τίτλος σε άρθρο προ ημερών και αφορούσε το ελληνικό μπάσκετ σε συλλογικό επίπεδο. Με αφορμή τον αποκλεισμό του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού από την Ευρωλίγκα, αλλά και της ΑΕΚ από το Basketball Champions League. Και πράγματι. Από το 1991 είχε να συμβεί κάτι ανάλογο. Να μην υπάρχει, δηλαδή, ελληνική ομάδα στα προημιτελικά οποιασδήποτε ευρωπαϊκής διοργάνωσης.

Για τη μεγαλύτερη, δε, διοργάνωση της Ευρώπης, τη Euroleague, πρόκειται για κάτι πρωτόγνωρο. Για πρώτη φορά δεν θα είναι μια ελληνική ομάδα στα πλέι οφ της κορυφαίας διοργάνωσης της ηπείρου μας. Και όχι μόνο δεν μπήκαν στα πλέι οφ, αλλά ο Παναθηναϊκός από πολύ νωρίς έμοιαζε να πετάει λευκή πετσέτα και ο Ολυμπιακός με τις σερί ήττες που έκανε τον Ιανουάριο ουσιαστικά βγήκε εκτός διεκδίκησης της πρώτης οκτάδας. ΑΠΟΤΥΧΙΑ. Με κεφαλαία γράμματα. Οπως αποτυχία ήταν και για την ΑΕΚ που δεν κατάφερε να βρεθεί έστω στις οκτώ καλύτερες ομάδες του Basketball Champions League, που δεν έχει δα και… ομαδάρες.

Αποτυχία και συνολικά για μια χώρα που έχει εννιά κατακτήσεις Euroleague, τέσσερις κατακτήσεις Κυπέλλου Σαπόρτα, δύο Κόρατς, κατάκτηση ακόμα και του EurocupChallenge και αμέτρητες συμμετοχές σε τελικούς ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Και αυτή η αποτυχία είναι και η απάντηση στην ερώτηση που είχε όλος ο κόσμος στα μέσα της εβδομάδας σχετικά με τα όσα συνέβησαν στην ΕΟΚ. Και με το ότι βρέθηκε η Ομοσπονδία με δύο προέδρους έως τη μέρα των εκλογών! Οπως και στο ποδόσφαιρο, έτσι και στο μπάσκετ οι παράγοντες άρχισαν να ασχολούνται περισσότερο με το ποιος διοικεί το μπάσκετ, ποιος σφυρίζει τα ματς και ποιος έχει γενικώς τα… κόζα, παρά με το αγωνιστικό. Με αποτέλεσμα η ποιότητα των ομάδων να πέσει και μαζί να χαθούν και οι ευρωπαϊκοί στόχοι από νωρίς.