Οι άλλοι δύο διάλογοι για τα ελληνοτουρκικά

Οι ελληνοτουρκικές συνομιλίες ξεκίνησαν με το αναμενόμενο, από τουρκικής πλευράς, περιεχόμενο. Αμέσως φάνηκε το απόλυτο αδιέξοδο. Ομως, τότε, γιατί διεξάγονται οι συνομιλίες; Επειδή έχουν επιβληθεί: είναι δευτερογενείς. Ο πρώτος, ουσιαστικός, διάλογος πίσω τους είναι αμιγώς γερμανοτουρκικός. Η συνεννόηση Βερολίνου – Αγκυρας, που κινείται ερήμην και εις βάρος της Ελλάδας, είναι που επέβαλε τόσο την έναρξη όσο και το απαράδεκτο περιβάλλον της διαδικασίας. Η ασφυκτική Γερμανία υπηρετεί τη δική της αμιγώς εθνική πολιτική. Τι συζήτηση μπορεί να ξεκινά τη Δευτέρα, όταν την Κυριακή εκτοξεύονται ωμές απειλές πολέμου; Οταν η στάση αυτή επιβραβεύεται de facto από το Βερολίνο; Που επιβάλλει στην ΕΕ να απόσχει από κάθε μορφή κυρώσεων κατά της Αγκυρας, όταν αυτή απειλεί ευθέως δύο κράτη – μέλη της; Οταν η Τουρκία επιμένει στην ακύρωση της Συνθήκης της Λωζάννης; Μία συζήτηση: αυτή που εξυπηρετεί ταυτόχρονα Τουρκία και Γερμανία. Πίσω από τις διερευνητικές, αυτές συζητούν πραγματικά.
Ακολουθώντας τις επιταγές του Βερολίνου, η κυβέρνηση έχει πλέον εγκλωβιστεί σε μία εντελώς αδιέξοδη επικίνδυνη πορεία. Που, εκτός από όλα τα άλλα, έχει άμεση επίδραση και στην εσωτερική πολιτική ισορροπία. Είναι απορίας άξιον ότι δεν προβληματίζεται από το γεγονός ότι ο πιο μεγάλος υποστηρικτής της σε αυτή τη διαδικασία είναι ο… ΣΥΡΙΖΑ! Οχι απλώς δεν αμφισβητεί τα τεκταινόμενα, αλλά ουσιαστικά βάζει πλάτη για την προώθηση του διαλόγου. Ομως αυτό δεν αρκεί. Και θα πρέπει να προβληματίσει πάρα πολύ σοβαρά τον Πρωθυπουργό. Ειδικά όταν, την ίδια στιγμή, ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας, ο Νίκος Δένδιας, έρχεται σε συνεχή κάθετη αντίθεση τόσο με τον ίδιο τον διάλογο, όσο και με την πολιτική του Βερολίνου την οποία έχει πια πολλάκις καταγγείλει δημόσια. Ο εν ενεργεία υπουργός Εξωτερικών! Αυτό δεν σημαίνει κάτι; Πολύ περισσότερο όταν ο Δένδιας δεν μπορεί να «κατηγορηθεί» για δήθεν εθνικιστής: όλο το προηγούμενο διάστημα στήριζε και τη γερμανική πρωτοβουλία για διάλογο και την άποψη ότι η ΕΕ θα σταματούσε την Αγκυρα με κυρώσεις. Προς τιμήν του, όταν πλέον διαπίστωσε ότι όλο αυτό είναι πλάνη, ότι ουδέποτε πρόκειται να συμβεί, δεν δίστασε να αντιδράσει. Και σε σχέση με τη γερμανική πίεση και προς την ΕΕ να αδρανήσει και προς την Ελλάδα να πάει στον διάλογο. Το έπραξε ακυρώνοντας τη νεοπαγή έννοια «θαλάσσιες ζώνες»: την αόριστα επικίνδυνη αυτή έννοια, που δεν είναι νομική, αλλά πολιτική. Και που εκφεύγει πλήρως από τις πάγιες ελληνικές θέσεις. Ο Δένδιας διευκρίνισε ότι αυτές δεν περιλαμβάνουν τίποτε άλλο από την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ – και όχι όλα τα άλλα που κρύβει η εσκεμμένη ασάφειά τους.
Στην εσωτερική σκηνή εξελίσσεται όμως και ένας ακόμα τρίτος «διάλογος»: Είναι δεδομένο ότι η κυβέρνηση στηρίζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ ενώ αμφισβητείται από τμήμα της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ, όπως ακόμα και από υπουργούς της! Ο Τσίπρας δεν επιτέθηκε στην κυβέρνηση αλλά στον Σαμαρά για τα ελληνοτουρκικά μετά τις δηλώσεις του πρώην πρωθυπουργού. Είναι επίσης σαφές ότι οι αντιρρήσεις του δεν εκφράζουν μόνον τον ίδιο ούτε μόνον τους φίλιους προς αυτόν βουλευτές. Αλλωστε πληροφορίες αναφέρουν ότι ούτε ο έτερος πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής συμφωνεί με την ασκούμενη πολιτική. Μπορεί κατά την πάγια στάση του να μη μιλάει δημόσια, όμως αυτό δεν θα έπρεπε να παρηγορεί την κυβέρνηση. Και ο υπουργός Εξωτερικών, που εκφράζεται πλέον συστηματικά ανοιχτά κατά των ελληνοτουρκικών εξελίξεων, προφανώς κάτι παραπάνω ξέρει για όλα αυτά. Θα βάλουν τελικά όλα αυτά την κυβέρνηση στον πειρασμό να μετράει ψήφους στη Βουλή κοιτώντας δίπλα και όχι μέσα της; Μεγάλος πειρασμός.
















