Ο αρχιτέκτονας του «Μικρού Παρισιού»

Εάν ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ με την Ινγκριντ Μπέργκμαν «θα έχουν για πάντα το Παρίσι», όπως ήταν η κλασική ατάκα του Ρικ στην Ισλα, στην περίφημη ταινία «Καζαμπλάνκα», ο Χρήστος Σερέλης θα έχει για πάντα το «Μικρό Παρίσι», όπως αποκαλείται από τους ντόπιους (και όχι μόνο) το Λαύριο, επειδή εκεί στεγαζόταν η γαλλική εταιρεία εκμετάλλευσης των μεταλλείων μολύβδου και αργύρου που άκμαζαν στην περιοχή.

Ο Χρήστος Σερέλης είναι – χωρίς ίχνος υπερβολής – ένα από τα σημεία αναφοράς της πόλης σε αθλητικό και όχι μόνο επίπεδο. Πολύ απλά διότι σε κάθε μεγάλη στιγμή της ομάδας (όπως η πρόσφατη που έσπασε το αήττητο της ΑΕΚ ύστερα από 14 μήνες) είναι ο βασικός αρχιτέκτονας των επιτυχιών.

Αλλωστε, πολιτικός μηχανικός είναι στο επάγγελμα, αλλά όπως μας είχε πει σε παλαιότερη συνέντευξη:

«Προτιμώ να “χτίζω” χαρακτήρες, από σπίτια! Είναι απόλυτα λογικό καθώς στο μπάσκετ και γενικότερα στον αθλητισμό ζεις πολύ έντονα συναισθήματα, η χαρά και η λύπη εναλλάσσονται και ειλικρινά απολαμβάνω κάθε στιγμή. Γι’ αυτό άλλωστε έφυγα και από την Πάτρα κάποια στιγμή, όπου έμενα λόγω δουλειάς, προκειμένου να επιστρέψω στην αγαπημένη μου πόλη, το Λαύριο, και να αναλάβω την ομάδα. Αυτή η πόλη είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Ζω εκεί χρόνια και έχω δει όλες τις αλλαγές, από μια κλασική εργατούπολη σε μια πιο κοσμοπολίτικη πόλη, με σημαντική ανάπτυξη και του τουρισμού λόγω των πολλών σκαφών πλέον που έρχονται στο λιμάνι, αλλά και αρκετό κόσμο που επιλέγει την όμορφη αυτή πόλη για εξοχική κατοικία».

Ο ίδιος είναι γέννημα θρέμμα και καμάρι της Λαυρεωτικής, στην οποία έχει περάσει τα 43 από τα 47 χρόνια του, καθώς έφυγε μονάχα για την τετραετία των σπουδών του στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Πανεπιστημίου της Πάτρας.

Το γούρι και το μούσι

Από το 1986 είναι στην ομάδα, αρχικά ως παίκτης και τα τελευταία 15 χρόνια ως προπονητής, καθώς: «Η παρέα μετά ή πριν από το φροντιστήριο κατέληγε στο γήπεδο για να παίξουμε και να το ευχαριστηθούμε. Σε χαμηλές κατηγορίες τότε, Γ’ ΕΣΚΑ.

Μετά την έκρηξη του Ευρωμπάσκετ το 1987 ασχοληθήκαμε όλοι πιο έντονα με την ομάδα στο Λαύριο. Προσωπικά είχα και λίγο παραπάνω τρέλα με την προπονητική, ώσπου ανέλαβα την ομάδα. Ειλικρινά η χαρά που μας δίνει το να βλέπουμε να έρχονται στο γήπεδο μεταξύ άλλων οι παλαιότεροι του Λαυρίου είναι απερίγραπτη. Θα έλεγα μάλιστα ότι έχουμε φιλάθλους παντός καιρού, αφού μας ακολουθούν παντού», μας είχε εκμυστηρευτεί σε αυτή τη συνέντευξη ο γενειοφόρος προπονητής που από φέτος έχασε το… μούσι του.

Για καλό σκοπό βέβαια. Καθώς το φρόντιζε ανελλιπώς με την ειδική μηχανή τριμαρίσματος, η οποία κατά διαβολική σύμπτωση χάλασε την ημέρα του αγώνα στο Περιστέρι, όπου το Λαύριο πήγαινε με ένα βαρύ 0-3 χωρίς να έχει σταυρώσει νίκη. Καθώς καλά καλά δεν είχε συνέλθει από τα 12 (!) κρούσματα κορωνοϊού που είχε η ομάδα (χτυπήθηκε περισσότερο από κάθε άλλη σε όλο το φάσμα του ελληνικού αθλητισμού), ξεκινώντας πιο αργά από όλους τους αγώνες της.

Εκείνη τη μέρα, έκοψε λίγο άτσαλα το μούσι με ξυράφι και, ω του θαύματος, ήρθε η μεγαλύτερη νίκη ως τώρα της σεζόν (δεδομένων των συνθηκών, σημαντικότερη και από αυτή επί της ΑΕΚ). Οπως καταλαβαίνετε, το μούσι πλέον δεν υπάρχει με τη μορφή που το είχε τόσα χρόνια καθώς η μηχανή τριμαρίσματος δεν φτιάχτηκε ποτέ!

«Ο έλληνας Αλεξ Φέργκιουσον»

Ο Χρήστος Σερέλης ισορροπεί ανάμεσα στο αγαπημένο του χόμπι, που έγινε επάγγελμα, και στην κανονική δουλειά του (ως διευθυντής Τεχνικών και Λιμενικών Υπηρεσιών του Οργανισμού Λιμένος Λαυρίου) και ονειρεύεται και για την ομάδα και για την πόλη του που αναπτύσσεται ραγδαία τα τελευταία χρόνια.

«Η πόλη έχει μια μεγαλύτερη ανάπτυξη από το λιμάνι που τη βοηθάει πολύ. Είναι σημαντικός πόλος και από το καλοκαίρι θα έχουμε και κρουαζιερόπλοια.

Μας έχει βοηθήσει επίσης ότι το Λαύριο είναι κοντά στο αεροδρόμιο και φαίνεται κάποιες μεγάλες εταιρείες να κάνουν την έδρα τους εκεί. Αναπτύσσεται η περιοχή και πιστεύω ότι θα έχει μεγαλύτερη ευημερία» λέει με καμάρι, ενώ για την ομάδα πιστεύει ότι βρίσκει το κίνητρό της μέσα από τους έλληνες παίκτες και την πόλη που καμαρώνει για αυτήν.

Το 2005 αντικατέστησε ως υπηρεσιακός (ήταν συνεργάτης του) τον Ανδρέα Πολέμη για πέντε παιχνίδια στη Γ’ Εθνική και έμεινε 15 χρόνια!

Δεν είναι τυχαία τα παρατσούκλια του «ο έλληνας Αλεξ Φέργκιουσον» και «ο Ομπράντοβιτς των φτωχών» λόγω των πολλών χρόνων στην ίδια ομάδα (ο μακροβιότερος στην Α1 τα τελευταία χρόνια).