Το στοίχημα είναι τα αποδυτήρια

Εχει κίνητρο ο Λάζλο Μπόλονι στα 67 του χρόνια να προπονήσει μια ομάδα με απαιτήσεις, που ψάχνει τον τρόπο να επιστρέψει στις επιτυχίες και στον πρωταθλητισμό; Εχει κίνητρο να βρει το κέφι του μέσω των καθημερινών προπονήσεων στο Κορωπί; Την απάντηση την είχε δώσει ο ίδιος το περασμένο καλοκαίρι όταν ρωτήθηκε, φεύγοντας απ’ την Αντβέρπ, αν θα συνεχίσει στην προπονητική. «Μπορώ ακόμα να μεταδώσω την ενέργεια και τις οδηγίες μου», είχε απαντήσει. Ετούτο είπε και στον Γιάννη Αλαφούζο, στην επικοινωνία τους.

Το μεγάλο στοίχημα για τον Ρουμάνο δεν είναι το αγωνιστικό. Αργά ή γρήγορα θα το βρει. Και το σχήμα και τα πρόσωπα και την τακτική που θα φέρει αλλαγή του αγωνιστικού προφίλ του Παναθηναϊκού. Το ερωτηματικό έχει να κάνει με τα αποδυτήρια. Εκεί «πονάει» αυτή τη στιγμή ο Παναθηναϊκός. Στο πώς θα καλυφθεί το κενό που άφησε ο Πογιάτος. Να τους έχει όλους ικανοποιημένους.

Δεν είναι εύκολο. Δεν αρκεί η «σκληράδα» του Μπόλονι, ο οποίος έρχεται ως ένας προπονητής που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Θέλει χρόνο και σωστή διαχείριση. Χρειάζεται το κίνητρο, για το οποίο μιλήσαμε. Μεγαλύτερο κίνητρο ακόμα και από το αγωνιστικό και τη θέληση να πετύχει ακόμα και σήμερα, που είναι πια «φτασμένος», όμορφα πράγματα στο ποδόσφαιρο.

Ο Παναθηναϊκός κερδίζει πολλά με την έλευση του ρουμάνου προπονητή. Με ένα από τα σημαντικότερα; Να μπαίνει στην κουβέντα με τους άλλους «μεγάλους» της Ελλάδας για την προσωπικότητα που έχει στον πάγκο του. Στους Μαρτίνς, Καρέρα, Φερέιρα ο Παναθηναϊκός αντιπαραθέτει πια τον Λάζλο Μπόλονι. Δεν έχει να ζηλέψει το παραμικρό. Προσθέτει εμπειρία, ποδοσφαιρική γνώση και κάποιου τύπου «σιγουριά» με τη συγκεκριμένη κίνηση. Αν καταφέρει να επωφεληθεί και αγωνιστικά, μπορεί να μιλάμε για την καλύτερη επιλογή προπονητή επί εποχής Αλαφούζου.