«Παράξενο {LF}το γράμμα μου {LF}θα σου φανεί. {LF}Σε λίγο βγαίνω {LF}στη σκηνή»

{ARX}Είναι ίσως από τις πιο συγκινητικές «στιγμές» της ποίησης, του θεάτρου αλλά και της δημοσιογραφίας, η δημοσίευση ποιημάτων που έχουν γράψει έλληνες ηθοποιοί. Μπορεί να μην είναι εξαιρετικά μεγάλος ο αριθμός τους και μία ανθολογία με τρία ποιήματα του καθενός τους να μην ξεπερνούσε τις εξήντα – εβδομήντα σελίδες, αλλά δεν έχει καμιά απολύτως σημασία. Στον βαθμό της δειγματοληπτικής εκπροσώπησής τους αυτό που γίνεται αισθητό είναι ο σχεδόν αιφνιδιαστικός ηθικός τους προβληματισμός σε σχέση με την εικόνα που διατηρεί κανείς για τους ίδιους χάρις στο θέατρο ή τον κινηματογράφο. Τι σχέση μπορεί να έχει ο τεραστίου υποκριτικού εκτοπίσματος Αιμίλιος Βεάκης με τον άνθρωπο που γράφει το ποίημα «Της ταβέρνας» ή η επαναστατημένη ποιητικά και ανθρώπινα Κατερίνα Γώγου με το χαριτωμένο «μουτράκι» της ταινίας «Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο»; Να μία ακόμα περίτρανη μαρτυρία πως κάθε άνθρωπος είναι κάτι άλλο σε σχέση με τον τρόπο που τον αντιλαμβανόμαστε και τον συνειδητοποιούμε και όσο και αν η σύνολη ως τη στιγμή αυτή θητεία στο θέατρο του Δημήτρη Τάρλοου κάνει το ποίημά του φυσικό απότοκο αυτής της θητείας, ποιος δε μένει έκπληκτος μπροστά στο απολύτως αισθηματολογικής υφής ποίημα του Δημήτρη Χορν; Βέβαια μπορεί να είναι πολύ περισσότεροι οι ηθοποιοί που έχουν γράψει ποιήματα αν τους συγκρίνει κανείς με τον αριθμό των ηθοποιών που έχουν δημοσιεύσει σε ένα περιοδικό ή σε βιβλίο ποιήματά τους, όμως όσο δύσκολο είναι να εντοπίσει κανείς οτιδήποτε έχει γίνει ήδη γνωστό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι απολύτως ακατόρθωτο ακόμα και να φανταστεί την ύπαρξη χειρογράφων που παρέμειναν σε έναν φάκελο ή σε ένα συρτάρι.{ARX}
Πρόκειται για κάτι που σε κάνει να ομολογείς με ένα λυγμό πως «εξ όνυχος τον λέοντα» ή ότι «αυτή είναι η φορά των πραγμάτων της ζωής» και ότι ακόμη κι αν ένα ποίημα έγινε γνωστό – ή και πολύ γνωστό – κατέληξε να έχει την ίδια μοίρα με ένα ποίημα που δεν πληροφορήθηκε ποτέ κανείς την ύπαρξή του παρά μόνο ο άνθρωπος που το έγραψε. Η τέχνη του θεάτρου λογαριάζεται ως κάτι εξαιρετικά εφήμερο. Αυτό ένας ηθοποιός το γνωρίζει πολύ καλύτερα παρά οποιοσδήποτε άλλος καλλιτέχνης. Δεν είναι όμως λόγος αυτός ώστε να μην αισθάνεται ο ίδιος εξαιρετικά πικραμένος καθώς η θητεία του στην ποίηση – σε μια διαρκέστερη υποτίθεται χρονικής κατίσχυσης τέχνη – έχει ως τελικό αντίκρισμα την αφάνεια αφού ένα ποίημα το πιο συχνά – αν όχι πάντα – καταλήγει να μην το θυμάται κανείς.

Αιμίλιος Βεάκης

Της ταβέρνας

 

Στην ταβέρνα

Ολόγυρα καπνοί κι εμπρός μας παίζει,

Χοροπηδά, σπιθοβολά κι αφρίζει

Στο ξεβαμμένο επάνω στο τραπέζι

Ξανθό κρασί, που μας ζαλίζει.

Ο,τι ο καθένας μας βαθιά του κρύβει,

Απάνω στο τραπέζι το ξαπλώνει.

Ο ταπεινός το μπόι ξεδιπλώνει.

Κι ο αγέρωχος λυγάει και σκύβει.

Ισότης κι αδελφότης. Ολα δικά μας

Τις πίκρες σπρώχνει το κρασί βαθιά μας

Αθάνατος κανείς – ούτε ο Θεός!

Και μοναχά στου ποτηριού τον πάτο

Ο πόνος μας κρυμμένος κάτω, κάτω

Ζαρώνει και δαγκώνεται βουβός.

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1884. Σε ηλικία 16 χρόνων ενεγράφη στη Βασιλική Δραματική Σχολή. Μετά την απότομη διακοπή των μαθημάτων της Σχολής εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών όπου σπούδασε ζωγραφική. Διέκοψε όμως τις σπουδές του και άρχισε την καριέρα του ως ηθοποιός στον Βόλο με τον θίασο της Ροζαλίας Νίκα. Μετά την επιστροφή του από τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913, συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους θιάσους της εποχής (Λεπενιώτη, Καλογερίκου, Κοτοπούλη, Κυβέλης, Οικονόμου). Από το 1932 πρωταγωνίστησε σε πλήθος έργων του κλασικού και σύγχρονου δραματολογίου στο Βασιλικό Θέατρο που είχε στο μεταξύ επανασυσταθεί. Ποιητικά βιβλία: «Τραγούδια της αγάπης», «Δερβενοχώρια». Πέθανε στην Αθήνα το 1953.

 

Κάρολος
Κουν

Ο χτύπος στην πόρτα

 

Ακούστηκε ένας χτύπος στην πόρτα,

όμως δεν σηκώθηκε κανείς ν’ ανοίξει.

Ηταν νύχτα

και ήταν αργά

κι είχαν βάλει την αμπάρα

κι ήταν όλοι τους αποκαμωμένοι απ’ τη δουλειά

της μέρας,

από την εξαντλητική δουλειά της μέρας.

 

Το άλλο πρωί

όλοι σηκώθηκαν

αμίλητοι και σκεφτικοί.

Γιατί τη νύχτα είχε ακουστεί ένας χτύπος

και τώρα πια δεν θα μάθαιναν ποτέ

ούτε ποιος χτύπησε

ούτε τι σήμαινε αυτός ο χτύπος.

 

Γεννήθηκε στην Προύσα της Μικράς Ασίας τον Σεπτέμβριο του 1908. Φοίτησε στη Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης και σπούδασε Αισθητική στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Το 1929 διορίστηκε καθηγητής Αγγλικών στο Κολλέγιο Αθηνών. Εμφανίστηκε ως σκηνοθέτης με το «Τέλος του ταξιδιού» του Σέριφ, όπου τους ρόλους έπαιξαν μαθητές του στο Κολλέγιο. Το 1942 ίδρυσε το Θέατρο Τέχνης που διαλύθηκε το 1944, για να συσταθεί εκ νέου το 1954 σε μορφή κυκλικού θεάτρου και να εξελιχθεί σταδιακά σ’ έναν θεσμό του νεοελληνικού θεάτρου. Εγραψε: «Η αρχαία τραγωδία και κωμωδία», «Ο σκηνοθέτης και το αρχαίο δράμα», «Είκοσι δύο ποιήματα». Πέθανε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1987.

 

 

 

Τιτίκα
Νικηφοράκη

Εξι

 

Αίθουσα κινηματογράφου (κενή).

Παρακολουθούμε ταινία. Είναι ντυμένοι

στρατιωτικά με μανδύα και δίκοχο.

Κάθεται στο μπροστινό από μένα κάθισμα

και δίπλα του ένας άλλος άντρας – δεν

ξέρω ποιος. Βλέπουμε την ταινία

όπου παίζει ο ίδιος. Εγώ ξέρω ότι είναι

πεθαμένος και τα μάτια του καθώς

τον βλέπω στην οθόνη βουρκώνουν.

Ξαφνικά σηκώνεται και γυρίζει να φύγει.

Με βλέπει, σταματά και μου τείνει το

χέρι. Α, ώστε ζει λέω μέσα μου, ενώ

μου κρατά σφιχτά το χέρι, σαν να θέλει να

με συγχαρεί. Η χειραψία είναι πολύ

ζωντανή – ύστερα θέλω ώρα για να βεβαιωθώ

πως ήτανε όνειρο. Κλαις, μου λέει,

δεν πειράζει – και φεύγει προς την έξοδο.

Τριπλή υπόσταση: στην ταινία – ζωντανός –

πεθαμένος. Ξυπνώ απότομα και

χαίρω πολύ;

 

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης το 1914. Αποφοίτησε με άριστα από τη Δραματική Σχολή του Βασιλικού Θεάτρου, με δασκάλους της τον Αιμίλιο Βεάκη και τον Δημήτρη Ροντήρη, εντάχθηκε αμέσως μετά την αποφοίτησή της στο δυναμικό του ομώνυμου θεάτρου. Αργότερα συνεργάστηκε με το ελεύθερο θέατρο πρωταγωνιστώντας σε πάμπολλα έργα του κλασικού και του σύγχρονου δραματολογίου. Με τον δεύτερο σύζυγό της, τον επίσης ηθοποιό και σκηνοθέτη Νίκο Χατζίσκο, δημιούργησαν το θερινό θέατρο στον Εθνικό Κήπο, καθώς και το θέατρο Κάβα στην οδό Σταδίου. Ποιητικά βιβλία: «Στο βάθος κήπος», «Τριάντα τρεις συν-πτώσεις». Πέθανε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 2019.

Δημήτρης
Χορν

Τα μάτια σου
τα καστανά

 

Τα μάτια σου τα καστανά

τ’ αγάπησα στ’ αληθινά

μέσα σε λίγο χρόνο.

Τα μάτια σου τα καστανά

γίναν καημός που τυραννά

και λιώνω από τον πόνο.

 

Να τα κοιτάξω δεν μπορώ

κι ας θέλω μόνο να θωρώ

τα καστανά σου μάτια

που μ’ οδηγούν στα μονοπάτια

με βροχερό καιρό.

 

Κι είν’ η βροχή το κλάμα μου

και συννεφιά ο καημός μου.

Και είναι αστραπή η αγάπη μου

βροντή ο σπαραγμός μου.

 

Γεννήθηκε το 1921 στην Αθήνα. Πατέρας του υπήρξε ο θεατρικός συγγραφέας Παντελής Χορν. Πρώτη εμφάνιση στο θέατρο σε ηλικία τεσσάρων χρόνων δίπλα στη νονά του Κυβέλη στο έργο του πατέρα του «Γειτόνισσες». Στα χρόνια της Κατοχής θα συνεργαστεί με τους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη και της Κατερίνας ενώ το 1944 θα συγκροτήσει δικό του θίασο με τη Μαίρη Αρώνη και αργότερα με τη Βάσω Μανωλίδου. Πρωταγωνίστησε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες («Η φωνή της καρδιάς», «Χειροκροτήματα», «Μεθύστακας», «Κυριακάτικο ξύπνημα», «Κάλπικη λίρα», «Το κορίτσι με τα μαύρα», «Μια ζωή την έχουμε», «Μια του κλέφτη», «Αλίμονο στους νέους»), όπως επίσης από το 1952 ως το τέλος της ζωής του ηγούνταν θιάσων είτε μόνος του είτε με άλλους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου ανεβάζοντας έργα ποικίλου ρεπερτορίου. Πέθανε στην Αθήνα το 1998.

Θάνος
Κωτσόπουλος

Η Πρωτομαγιά

 

Στον ουρανό, στη θάλασσα, στη γη

ξυπνά ζωή καινούργια. Στα λιβάδια

γεννιούνται ζα και δέντρα. Κι η αυγή

σκορπά στον κόσμο μύρια, γλυκά χάδια.

 

Λαλιές πουλιών το Μάη χαιρετάνε

μα και κραυγές ανθρώπων που δουλειά

ψωμί και λευτεριά για όλους ζητάνε

και νέα σκέψη, που να σβήσει την παλιά.

 

Κι εγώ μι’ αγάπη καρτερώ το Μάη

να μου ‘ρθει για να ζήσω πιο βαθιά

κάθε χαρά που μου ‘χει φύγει κι έχει πάει

στα σιωπηλά του χρόνου τ’ άπατα νερά.

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1911. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρωταγωνίστησε σε μεγάλο αριθμό θεατρικών έργων του κλασικού και του σύγχρονου δραματολογίου στο Εθνικό Θέατρο, καθώς και στους θιάσους της Κατερίνας και των Βάσως Μανωλίδου – Γιώργου Παππά – Θάνου Κωτσόπουλου. Διακρίθηκε κυρίως σε ρόλους αρχαίων τραγωδιών. Εγραψε τα θεατρικά έργα «Ο πόλεμος τελείωσε», «Ο λυτρωμός», «Μήδεια και Θησέας», «Ο τίγρης της Βεγγάλης», «Ατρείδες», «Η τραγωδία του Θησέα». Πέθανε στην Αθήνα τον Μάρτιο του 1993.

 

 

 

Μίμης
Φωτόπουλος

Ενα γράμμα

(το έγραψε κάποιος νέος ηθοποιός που βγήκε για πρώτη φορά να παίξει στην επαρχία)

 

Παράξενο το γράμμα μου θα σου φανεί.

Σου γράφω βιαστικά μέσα στο καμαρίνι,

στο διάλειμμα. Σε λίγο βγαίνω στη σκηνή.

Παίζω ένα καλό ρολάκι στο «Μπουρίνι».

 

Προχτές παίζαμε ένα δράμα ιψενικό,

κι ήταν λιγοστός ο κόσμος μες στη σάλα.

Μάθε πως το Λελάκι έμεινε νηστικό,

πέρασε μόνο μ’ ένα ποτήρι γάλα.

 

Και βλαστήμησα την τέχνη την υψηλή,

όλους, τον Ιψεν, τον Σαίξπηρ, τον Μολιέρο…

Είναι αλήθεια πως πεινούσαμε πολύ,

μα και πότε θα χορτάσουμε δεν ξέρω.

 

Είναι σκληρός ο αγώνας μας για το ψωμί.

Γυρίζουμε όλη την ώρα σαν τσιγγάνοι.

Κι ήρθε στ’ αλήθεια, Τάκη μου, κάποια στιγμή

που είπα πια: καλύτερα να ‘χα πεθάνει.

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Απρίλη του 1913. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Πρωταγωνίστησε σε δεκάδες κινηματογραφικές ταινίες και θεατρικά έργα. Ποιητικά βιβλία: «Μπουλούκια», «Ημιτόνια», «Σκληρά τριολέτα», «Ο θάνατος των ημερών», «Μπαλάντες του έρωτα και του θανάτου». Πέθανε στην Αθήνα τον Οκτώβριο του 1986.

 

 

 

Ιάκωβος
Ψαρράς

Χρονικό

 

Εδώ ανθούσαν καρποφόρα δέντρα

νερά κυλούσαν ως την παραλία

κι ήταν ο τόπος ένα περιβόλι.

Χρόνο το χρόνο φτάναν οι μπουλντόζες

ξεκοίλιαζαν τη γη με τις δαγκάνες

κι αναποδογυρίζανε τα δέντρα.

Οι ρίζες τους στον ουρανό ριζώναν

Στους λάκκους φύτεψαν μπετοκολώνες:

«Ενοικιάζονται δωμάτια με θέα».

 

Γεννήθηκε στη Νάξο το 1936. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πρώτη εμφάνιση στο θέατρο το 1957 στο έργο του Τζον Πρίσλεϊ «Ο ανακριτής έρχεται». Εργάστηκε για πενήντα συναπτά χρόνια στο Εθνικό Θέατρο ερμηνεύοντας δεκάδες ρόλων του κλασικού και του σύγχρονου δραματολογίου. Ποιητικά βιβλία: «Μνήμες». Πέθανε στην Αθήνα τον Νοέμβριο του 2006.

 

Τζαβαλάς
Καρούσος

Κατά εξάδας

 

Κατά εξάδας μάς παρέλαβαν

της Μακρονήσου οι εκατόνταρχοι.

Κατά εξάδας γίνονται όλα εδώ.

Κατά εξάδας κι οι στιγμές του χρόνου αγκομαχάνε.

Μας επλαισίωσαν οι ατσαλάκωτοι βασανιστές μας

πάνοπλοι

κι εδώ

σ’ αυτό το πλάτωμα μας έφεραν

να μελετήσουμε τα πάθη σου Χριστέ μου.

Απνοη εσπέρα του Απριλιού

γιομάτη από αναμνήσεις αρωμάτων

……………………………………………

Το Γολγοθά σου, όπως θυμάσαι, ανέβηκες

για μια φορά μονάχα

και βρέθηκαν κοντά σου άνθρωποι

που θέλησαν να σηκώσουνε

το φοβερό Σταυρό σου.

Κοίταξε, ολόγυρά σου αυτές τις φαλακρές κορφές.

Η κάθε μια ανηφόρα

κι ένας Γολγοθάς

και το καθένα πλάτωμα

κι ένας Κρανίου Τόπος.

 

Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1904. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και παράλληλα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Ωδείου. Στα χρόνια της Κατοχής εντάχθηκε στο ΕΑΜ και το 1948 εξορίστηκε στη Μακρόνησο και, στη συνέχεια, στον Αϊ-Στράτη. Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με τον θίασο Βεάκη – Νέζερ. Πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου: «Η ζαβολιάρα», «Οργή», «Αντιγόνη», «Η λίμνη των στεναγμών», «Ανθρωπος για όλες τις δουλειές», «Φαίδρα»). Πέθανε στις 3 Δεκεμβρίου 1969 στο Παρίσι.

Δημήτρης
Ποταμίτης

Υποτάσσοντας ή επινοώντας σχήματα

 

Ενα πουλί αποτυπωμένο στον αέρα μια στιγμή

Τα άλλα καπνός κι ας κλαίει σπαραχτικά ο λόγος

ο απατεώνας

Δεν κολακεύομαι αν μ’ αγαπούν

Δεν αγανακτώ αν μ’ εχθρεύονται

Κρατώ μόνο κείνη τη στιγμή

Που μ’ άγγιξε η ανδρεία σου

Κι η σκέψη για το πού μπορεί να φτάναμε

Εκείνη τη στιγμή σου κρατώ

Είμαι ηθικός χωρίς την ηθική

Κι εγκληματίας χωρίς εγκλήματα

Είμαι έτσι απλά πρώτα εγώ

Μετά κάποιος άλλος που αξίζει τον αέρα

που αναπνέει

Από μόνος μου δοσμένος σ’ ένα φως

Οχι απ’ ανάγκη

Σ’ ένα φως που δεν το επενόησε ο Θεός

Κι όμως είναι φως όμοιο με Κείνου.

 

Γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου το 1943. Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Εχοντας παίξει πρωταγωνιστικούς ρόλους στο Προσκήνιο του Αλέξη Σολομού, το 1974 δημιούργησε στου Ζωγράφου το Θέατρο Ερευνας με δύο σκηνές, την κεντρική και την παιδική. Ανάμεσα σε πολλά έργα που σκηνοθέτησε, πρωταγωνιστώντας σ’ αυτά, είναι «Ανθρωπος – ελέφαντας», «Εκβους», «Η ερωτική τριλογία», «Αγγελοι στην Αμερική», «Δον Ζουάν», «Μεταμόρφωση». Ποιητικά βιβλία:«Συμπόσιο», «Η δολοφονία των αγγέλων», «Ο άλλος Δημήτριος», «Ενα δέντρο που νομίζει πως είναι πουλί», «Το αρχαίο σαξόφωνο», «Τα πυρηνικά ποιήματα», «Η αεροσυνοδός με τα βαμμένα νύχια», «Απεργεί ο οδοκαθαριστής». Πέθανε στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 2003.

Αλέξανδρος
Φερέντης

(ψευδώνυμο του Θάνοy Αρώνη)

Η κωλότσεπη

 

Ανύποπτος βαδίζεις

κι εγώ διακριτικά σ’ ακολουθώ.

Απ’ την κωλότσεπή σου

ένα χαρτάκι διπλωμένο ξεμυτίζει.

 

Τι να ‘ναι αναρωτιέμαι.

Διεύθυνση, τηλέφωνο, απόδειξη

ή κάποιο ραβασάκι τρυφερό;

 

Εστριψες στη γωνία

χωρίς να μάθεις

πως κι η κωλότσεπή σου

γράφει ποιήματα.

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1930. Επαιξε στο θέατρο από το 1952 ως το 1983. Παρουσίασε έργα ζωγραφικής του σε δύο ατομικές και τρεις ομαδικές εκθέσεις. Ποιητικά βιβλία: «Δεκατρία σονέτα», «Ερημιά», «Αντίπαρον», «Επιχείρηση μυστικός δείπνος», «Αθώα περιστερά». Πέθανε στην Αθήνα το 2010.

 

 

 

Πάνος
Κυπαρίσσης

Με μηχανή αναμμένη

 

Ανεβαίνει το χορτάρι

με φθόγγους, με συλλαβές ανεξήγητες

 

Γέρνει ο κόσμος

με θυμήματα νίκης

με μαύρα της ήττας σημάδια

 

Περνούν τα φεγγάρια

η απουσία βαθαίνει

 

Αυτός αυστηρός

ξεχνά το βουβό του βιολί

στην άδεια σκηνή

αποσύρεται στον κρυφό του ναό

ξαποσταίνει

 

Καλοκαίρι που σβήνει

με το ξεχασμένο τριζόνι

να πριονίζει τον νόστο

 

Γεννήθηκε στην Οξυά Ιωαννίνων το 1945. Σπούδασε Μαθηματικά και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και θέατρο στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Εργάστηκε ως καθηγητής υποκριτικής στις δραματικές σχολές «Βεάκη», «Νέο Ελληνικό Θέατρο», «Δήλος». Ποιητικά βιβλία: «Ο καπνοπόλεμος», «Τα σοφά σαλιγκάρια», «Σημειώσεις ενός τηλεγραφητή», «Η άλλη φωτογραφία», «Νησί δίχως φύλλα», «Φόδρες της νύχτας», «Τα χειρόγραφα της βροχής», «Το χώμα που μένει», «Μαύρο βαμβάκι», «Φως ορυχείου», «Τα τιμαλφή», «Σκύβοντας ουρανέ», «Το παραμύθι της μοναξιάς», «Κλέβοντας σκοτάδι».

 

 

 

 

 

Κατερίνα
Γώγου

Το ψιλικατζίδικο
της γειτονιάς

 

Το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς

να πάρω μια ανάσα

όμως κι εδώ πρέπει να πληρώσω

την ανοχή του μαγαζάτορα

πρώην αστυνομικός πουλάει «Λαϊκούς Αγώνες».

Δεν ξέρω τι ν’ αγοράσω για να μη γίνω συνεργός

Καταλαβαίνεις;

Τα 4 σημεία του ορίζοντα

ντυμένα τράπεζες, πιλότοι, νοσοκόμοι, μαρξιστές

μας κυνηγάνε. Πρέπει να πάρω τηλέφωνο.

Ποιο είναι το νούμερο…

Πού να σταθώ για μια ανάσα μόνο.

Από παντού μάς την έχουν στημένη.

Οι αστυνομικοί παγιδευμένοι απ’ το περίστροφο

οι γυναίκες απ’ το φύλο τους

η δικαιοσύνη απ’ τους νόμους

οι οργανώσεις απ’ τις φράξιες

οι γιατροί απ’ τα ηλεκτροσόκ.

Ναι. Να πάμε στο Ιλιον το βράδυ.

Οι ήρωες εκεί έχουνε κόκκινα μάγουλα

και πάντα νικάνε στο τέλος.

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1940. Από ηλικίας πέντε χρόνων έπαιζε σε παιδικούς θιάσους. Στη συνέχεια μεγαλώνοντας έπαιξε από επιθεώρηση ως αρχαία τραγωδία, όπως επίσης πήρε μέρος σε δεκάδες κινηματογραφικές ταινίες. Για την ταινία «Το βαρύ πεπόνι» κέρδισε το βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1977). Ποιητικά βιβλία: «Τρία κλικ αριστερά», «Ιδιώνυμο», «Το ξύλινο παλτό», «Απόντες», «Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών», «Νόστος». Πέθανε στην Αθήνα το 1993.

 

Χρήστος Ν.
Βαλαβανίδης

Σκέψη

 

Πλημμυρίζει η φωνή σαν κύμα το λαιμό

και μέσα στο μυαλό χτυπιέται η σκέψη

μια μουσική τριγύρω έχει θεριέψει

μ’ ένα ρυθμό που μας πηγαίνει στο χαμό.

 

Χτυπιέται η σκέψη, πάει, μα δεν μπορεί να βγει,

έξω κυκλοφορούνε μασκοφόροι·

για χάρη μας κάποιοι ξυπνοί εμπόροι

μέσα στη νύχτα παζαρεύουν την αυγή.

 

Η δική μας μουσική είναι κρυφή

ό,τι κερδίσαμε: λίγη υγρασία·

λόφοι με τα κυπαρίσσια στην κορφή.

 

Μέσα σε τέτοια τυμπανοκρουσία

κλείνουμε τ’ αυτιά. Σ’ αυτά τα σάπια χρόνια

τα κοκόρια που λαλούν είναι καπόνια.

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Τόσο στο Εθνικό Θέατρο και στο ΚΘΒΕ όσο και σε συνεργασία με ελεύθερους θιάσους πρωταγωνίστησε σε έργα του κλασικού και του σύγχρονου δραματολογίου («Αλκηστη», «Κύκλωπας – Εκάβη», «Το ημέρωμα της στρίγκλας», «Δωδέκατη νύχτα», «Η τρελή του Σαγιό», «Κατζούρμπος», «Η αυλή των θαυμάτων», «Η τύχη της Μαρούλας», «Τάνγκο», «Φυλλωσιές», «Προσωπική συμφωνία» και πολλά άλλα). Ποιητικά βιβλία: «28 ποιήματα», «Ποιήματα 1962-1976», «Ανοιχτή ακρόαση» (συγκεντρωτική έκδοση).

 

Δημήτρης
Τάρλοου

Παραλογισμοί

στον Ν.Δ. Καρούζο

 

Σ’ είδα που τρίκλιζες καλυμμένος με μπαμπάκια

βυθισμένος στις πηγές μιας μυστικής κοσμογονίας

πέρασμα του Μπάτη πάνω στις πλάτες του Αγγέλου

άγγιγμα της καταχνιάς με κέντρο το εγώ σου

ο σκύλος ψάχνει μάταια για τον κορυδαλλό στο δάσος.

Το χώμα που μυρίζεται κάθε περπατησιά σου

η νουμηνία που ξερνά απόκρυφες κατάρες

κι εσύ βαδίζεις αδιάφανα για το Ναδίρ

του Ουράνιου Τάφου

πάνω στον αισθητό ορίζοντα της εκλειπτικής

τροχιάς σου.

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1966. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Σκηνοθέτης, ηθοποιός, μεταφραστής, θεατρικός παραγωγός (θέατρο «Πορεία»). Πρόσφατες σκηνοθεσίες του: «Αμερικανός βούβαλος» του Μάμετ, «Λήθη»και «Θερισμός» του Δημήτρη Δημητριάδη, «Μεγάλη Χίμαιρα» και «Γιούγκερμαν» του Μ. Καραγάτση, «Τρεις αδελφές» του Τσέχοφ, «Αγριόπαπια» του Ιψεν, «Ευχαριστημένο» της Μαρίνας Καραγάτση, «Δόξα κοινή» (σκηνική σύνθεση σε συνεργασία με τον Στρατή Πασχάλη). Το 2016 έλαβε το Βραβείο Σκηνοθεσίας «Κάρολος Κουν».