«Ο Κασίγιας είναι {LF}ένας αληθινός θρύλος»

Ο χρόνος είναι αμείλικτος. Μαζί του δεν μπορεί να τα βάλει κανείς. Βγαίνει πάντα νικητής. Είναι μάταιος κόπος κάθε προσπάθεια να αποφύγεις την κυριαρχία του. Αχρηστα είναι και τα επιτελικά σχέδια διαφυγής από αυτόν που σε πλησιάζει και καταλύει κάθε εστία αντίστασης. Αυτό ακριβώς συνέβη και με τον Ικερ Κασίγιας. Πριν από λίγα 24ωρα και έχοντας συμπληρώσει 39 έτη ζωής και πάνω από 20 χρόνια καριέρας, αποφάσισε να ρίξει τους τίτλους του τέλους. Η περιπέτεια με την καρδιά ήταν ένας ακόμη αντίπαλος. Αντεξε ο ισπανός πορτιέρο. Τώρα, αποφάσισε να φύγει. Και η «Ομάδα», μίλησε με τον Στέλιο Γιαννακόπουλο προκειμένου ο άλλοτε διεθνής άσος να ρίξει λίγο φως σε τρεις μεγάλες ελληνικές στιγμές που, ω της σύμπτωσης, απέναντί μας και απέναντι στον έλληνα επιθετικό – σαΐτα, ήταν ο Ικερ Κασίγιας.

Σεπτέμβριος του ’99

«Σαν χθες θυμάμαι εκείνο το μεγάλο παιχνίδι του Ολυμπιακού με τη Ρεάλ Μαδρίτης στο Ολυμπιακό Στάδιο. Αν δεν κάνω λάθος ήταν το ντεμπούτο του Κασίγιας στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η απειρία του δεν κρυβόταν. Φαινόταν. Εγώ παραλίγο να σημειώσω και γκολ, αλλά με σταμάτησε με ένα άθελο τάκλιν που έκανε ο… Οφορίκουε! Αν και εμφανώς τρακαρισμένος ο ισπανός γκολκίπερ έβγαζε μια φλόγα και ένα πάθος. Ούτε αυτό κρυβόταν. Θα έλεγα δε πως για να σταθείς σε μια ομάδα όπως είναι η Ρεάλ, αυτό είναι απαραίτητο. Μαζί με το γερό στομάχι και την αντοχή στην πίεση ή την κριτική. Ενας τερματοφύλακας τα θέλει αυτά, ειδικά αν κάνει καριέρα σε τόσο μεγάλο μέγεθος, σε τέτοιου βεληνεκούς ομάδα».

Ιούνιος του 2003

«Αλησμόνητη βραδιά για την εθνική μας ομάδα στη Σαραγόσα και μια σπουδαία προσωπική στιγμή. Ημουν ο σκόρερ του γκολ στο 1-0, ένα καθοριστικό παιχνίδι στα προκριματικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος της Πορτογαλίας. Ο Κασίγιας τότε, τέσσερα χρόνια μετά, ήταν ένας άλλος τερματοφύλακας! Είχε καθιερωθεί πλέον ως ένας πλήρης «άσος», καμιά σχέση με τον Κασίγιας του 3-3 του αγώνα με τον Ολυμπιακό. Ηταν σταθερός, ήρεμος, αναντικατάστατος. Επεσε στο γκολ αλλά δεν τα κατάφερε. Μεγάλη χαρά για τη νίκη απέναντι σε έναν τεράστιο τερματοφύλακα, έναν αληθινό θρύλο».

Ιούνιος του 2004

«Ενα κρίσιμο ματς το 1-1 με την Ισπανία στην τελική φάση του Euro. Πάλι αντίπαλος ο Κασίγιας. Η φάση με το γκολ του Χαριστέα είναι από αυτές που λες «αν το βγάλει μπράβο, αλλά αν το φάει, δεν μπορούσε να κάνει κάτι». Ακριβώς αυτό. Τι να του πεις; Ηταν καταξιωμένος, στο κλαμπ των κορυφαίων». Το συμπέρασμα του Στέλιου Γιαννακόπουλου: «Ενας όντως πολύ καλός τερματοφύλακας. Εξαιρετικός. Με έντονη προσωπικότητα, κάτι που είναι ζητούμενο. Εδινε σιγουρά και ασφάλεια στους αμυντικούς. Πρόσφερε ηρεμία και το έβλεπες στην πράξη, την ώρα του αγώνα. Γιατί όταν η ομάδα είναι πίσω και γυρίζεις και βλέπεις ότι η μπάλα δεν περνά τη γραμμή, δεν μπαίνει γκολ, είναι κάτι αξιομνημόνευτο. Παίρνουν όλοι ηθικό. Αυτό το παλικάρι έκανε μεγάλη καριέρα για χρόνια στη Ρεάλ και την Εθνική Ισπανίας. Αλλά το σημαντικότερο για μένα είναι το εξής: η αποδοχή που είχε από τους πάντες. Συμπαίκτες, αντιπάλους, κόσμο. Ο σεβασμός που εισέπραξε σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Είναι το πιο ωραίο για έναν αθλητή, καλύτερο πράγμα δεν υπάρχει»!