Ολυμπιακός από την πρώτη στιγμή

Λίγοι κατάλαβαν τι πραγματικά συνέβαινε το καλοκαίρι του ’10 στον Ολυμπιακό. Και ακόμη λιγότεροι ξέρουν λεπτομέρειες για εκείνο το «τέλος εποχής» που ήρθε βελούδινα, για έναν και μόνο λόγο. Γιατί ήταν εκεί ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Κόντρα στα «προγνωστικά» και τις οικονομικές αναλύσεις των καιρών, με την Ελλάδα να έχει μπει στη δίνη του κυκλώνα. Κόντρα στη λογική αν σκεφτεί κανείς τα χρέη που ανέλαβε, τα έσοδα για μελλοντικές χρήσεις που είχαν προεισπραχθεί, το άδειο ρόστερ, ακόμη και την «άνοιξη» του πολυμετοχικού Παναθηναϊκού που μόλις είχε κατακτήσει το νταμπλ και έδειχνε να πηγαίνει φουριόζος στη δημιουργία μιας δική του «εποχής» στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης έγινε ο πρώτος ιδιοκτήτης μεγάλης ΠΑΕ στην ιστορία που κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλητή με την «πρώτη». Και δεν το έκανε μία φορά. Επτά χρόνια στη σειρά το πρωτάθλημα έδεσε στο λιμάνι. Τα χρόνια που η ΑΕΚ έφτασε ως την τρίτη κατηγορία για να «εξυγιανθεί» και να ξεκινήσει από την αρχή. Τα χρόνια που έγιναν «πέτρινα» για τον Παναθηναϊκό. Τα χρόνια που έγινε ο Αρης ασανσέρ ανάμεσα στις κατηγορίες. Που εξαφανίστηκε ο μεγάλος Ηρακλής. Ο Ολυμπιακός του ’10 είχε μάλλον το μεγαλύτερο πρόβλημα από όλους, όπως μπορούν να επιβεβαιώσουν όσοι γνωρίζουν στ’ αλήθεια τα δεδομένα. Και όμως στη δεκαετία που ακολούθησε δεν ένιωσε ούτε… ανατάραξη σε αυτή την πτήση στο όνειρο. Γιατί; Διότι ο κατάλληλος άνθρωπος βρέθηκε στην κατάλληλη θέση. Κάνοντας κάτι που κανείς άλλος δεν τόλμησε. Δύο χρόνια έστελνε επιστολές ο Σωκράτης Κόκκαλης σε επώνυμους και επιφανείς Ολυμπιακούς. Μόνο ένας απάντησε στ’ αλήθεια…

Οταν γύρισε ο Βαλβέρδε

Το τι θα ακολουθούσε στην εποχή που ερχόταν φάνηκε από νωρίς. Και αποδείχθηκε στον τρόπο με τον οποίο ο Ολυμπιακός έπεισε τον Ερνέστο Βαλβέρδε να επιστρέψει στο γήπεδο όπου αγαπήθηκε όσο λίγοι. Είχε κάνει δύο απόπειρες νωρίτερα ο Γιάννης Χρυσικόπουλος αλλά ο βάσκος τεχνικός ούτε που το συζητούσε. Ωσότου άλλαξε η διοικητική ηγεσία. Μπήκε στο αεροπλάνο και πήγε ως τη Βαρκελώνη ο νέος ιδιοκτήτης, εκείνον τον Αύγουστο. «Πες μου όποιο ποσό θες» λέει… ο μύθος ότι ήταν η πρώτη ατάκα του. Για να αποδείξει στον Τσινγκούρι πόσο θέλει αυτή την επιστροφή. Ακολούθησε μια φανταστική διετία, μέσα από την οποία κέρδισαν όλοι. Ο Ολυμπιακός που αναγεννήθηκε από την ικανότητα ενός σπουδαίου προπονητή. Και η καριέρα του Βαλβέρδε που μέσα από τις μεγάλες νίκες στο Τσάμπιονς Λιγκ τη σεζόν 2011-12 επί της ουσίας επαναλανσάρισε το όνομά του στην ισπανική αγορά. Σε μια ιστορία που τελικά έφτασε ως τον πάγκο της Μπαρτσελόνα. Ο Ολυμπιακός έχει και σήμερα έναν σπουδαίο προπονητή: Τον Πέδρο Μαρτίνς. Καμαρώνει και για τις επιλογές και την εξέλιξη της καριέρας προσωπικοτήτων όπως ο Λεονάρντο Ζαρντίμ, ο Μίτσελ και ο Μάρκο Σίλβα. Αυτή η καρμική σχέση με τον Ερνέστο όμως είναι κάτι… άλλο.

Η δέσμευση και οι αποδείξεις

«Φιλοδοξώ να είμαι ο τελευταίος μέτοχος που κάνει μία τόσο μεγάλη οικονομική θυσία». Λόγια του Βαγγέλη Μαρινάκη στη συνέντευξη Τύπου της 6ης Ιουλίου 2010. Εκείνης που επί της ουσίας άλλαξε… την εποχή στο μεγάλο λιμάνι. Λίγοι έδωσαν σημασία, εκείνο το μεσημέρι της έντονης συγκινησιακής φόρτισης, σε αυτές τις λέξεις. Και όμως έγιναν οδηγός για ό,τι ακολούθησε. Δέκα χρόνια μετά ο Ολυμπιακός όχι μόνο άφησε πίσω του ανεπιστρεπτί τις οφειλές και τα χρέη αλλά φρόντισε ώστε η ερυθρόλευκη εταιρεία να έχει όσα περιουσιακά στοιχεία δεν είχε ποτέ. Τη δική της περιουσία. Προϊόν μιας υποδειγματικής χρήσης. Οι Πειραιώτες έσπασαν το «ταμπού» δεκαετιών καταφέρνοντας να ενταχθούν στη διεθνή μεταγραφική αγορά. Σχημάτισαν υπεραξίες μέσα από τις αγωνιστικές επιτυχίες τους. Είναι πάντα εναρμονισμένοι με το Financial Fair Play της UEFA. Και έχουν την οικονομική δύναμη να κάνουν όσα οι άλλοι εδώ στα μέρη μας μόνο φαντάζονται. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του ’18. Το καλοκαίρι που χάθηκε για πρώτη φορά το πρωτάθλημα. «Θα τα αλλάξω όλα» είπε ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Και σχηματίστηκε μια ομάδα από την αρχή. Η ίδια που σήμερα όχι μόνο είναι έτοιμη να επιστρέψει στην κορυφή, αλλά φλερτάρει με την πρόκριση στους προημιτελικούς του Europa League.

Παράσημα ζωής

Επτά πρωταθλήματα, τρία Κύπελλα, τρεις παρουσίες στις «16» του Europa League και μία σε εκείνες του Champions League. Η επιτυχία του ποδοσφαιρικού project Ολυμπιακός είναι «μετρήσιμη». Και προφανώς μη αμφισβητήσιμη. Σε αυτή τη δεκαετία όμως οι Ερυθρόλευκοι καμαρώνουν και άλλους τίτλους, που δεν χαράσσονται σε Κύπελλα και δεν μπορούν να στριμωχθούν σε κάποιο ράφι. Τίτλοι τιμής, μεγαλύτεροι από το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό. Η δημιουργία κοινωνικής συνείδησης από έναν κορυφαίο οργανισμό, που έβαλε στόχο να ανταποδώσει την αγάπη που λαμβάνει. Και που το κατάφερε σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία: Σε χρόνια που γύρω μας άλλαξαν πολλά. Οι Πειραιώτες συνεργάστηκαν με τη UNICEF, ανέπτυξαν έντονη φιλανθρωπική δράση. Και μεταξύ μας; Υπήρξαν στιγμές που αποκατέστησαν τη φήμη μιας ολόκληρης χώρας κάνοντας όσα θα έπρεπε να κάνουν οι κυβερνήσεις. Ο τρόπος που φρόντισε τους πρόσφυγες στο λιμάνι του Πειραιά. Ο αγώνας που έδωσε στη Μάνδρα για να ξανασταθεί στα πόδια της μια ολόκληρη πόλη. Τα ταξίδια στην Κεφαλονιά, την Ψέριμο, τον Εβρο. Η μόνιμη σχέση αγάπης με το ίδρυμα Ελπίδα. Η ενίσχυση ολόκληρων νοσοκομειακών μονάδων ως και τώρα που μας βρήκε η πανδημία. Είναι παράσημα μιας εποχής όλα αυτά. Παρακαταθήκη…

Big 5… για περάστε

Ούτε μία, ούτε δύο: 57 βραδιές Champions League εμπεριείχε αυτή η δεκαετία στο μεγάλο λιμάνι. Και όσο και αν οι «αποστάσεις» στο ποδόσφαιρο μεγαλώνουν και η UEFA επενδύει σταδιακά σε μια «κλειστή λίγκα» με το 75% – 80% των ομίλων να απαρτίζονται από εκπροσώπους της big 5 (Premier League, La Liga, Ligue 1, Serie A, Bundesliga); Ο Ολυμπιακός όχι μόνο παραμένει συνεπής αλλά καταφέρνει πράγματα που μπορεί στο μέλλον να αποκτήσουν κάλλιστα χαρακτήρα αρχειακό. Διότι δεν θα είναι εύκολο να ξαναγίνουν. Πολλώ δε μάλλον από άλλα χρώματα. Να συμβεί ας πούμε μέσα σε μία τετραετία ένας εκπρόσωπος του ελληνικού ποδοσφαίρου στον πόλεμο των Αστρων να νικήσει όλους τους πρωταθλητές της ελίτ. Στην προκειμένη περίπτωση: Την περίφημη Ντόρτμουντ του Γιούργκεν Κλοπ (3-1 στις 19/10/11). Την πρωταθλήτρια Γαλλίας του 2012 (Μονπελιέ) δύο φορές (1-2, 3-1). Τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (2-0 στις 25/2/24), πρωταθλήτρια Αγγλίας. Την πρωταθλήτρια Ισπανίας 2014 Ατλέτικο Μαδρίτης (3-2 στις 16/9). Τη μεγάλη και μόνιμη πρωταθλήτρια Ιταλίας Γιουβέντους (1-0 στις 22/10/14). Από Οκτώβρη σε Οκτώβρη. Μέσα σε τρία χρόνια. Κρατήστε το, γιατί… υπάρχει λόγος!

Το 98ο και το ορόσημο

Στο ίδιο διάστημα ο Ολυμπιακός έγινε η πρώτη ελληνική ομάδα που απέκλεισε κοτζάμ Μίλαν από τα Κύπελλα Ευρώπης. Που μόλις πριν από μερικούς μήνες έκλεισε το… σπίτι της Αρσεναλ μέσα στο χλιδάτο Emirates αρπάζοντας το εισιτήριο για τις «16» του Europa League. Βρέθηκε οκτώ διαφορετικούς Φλεβάρηδες στα νοκάουτ της Ευρώπης. Ανέβασε και κράτησε ψηλά τον πήχη της προσδοκίας. Τίποτε όμως δεν συγκρίνεται με αυτό που έρχεται. Τη ρεβάνς του Αυγούστου με τη Γουλβς με θέα τους προημιτελικούς της δεύτερης τη τάξει διοργάνωσης της Γηραιάς Ηπείρου. Οχι μόνο για το δέλεαρ της πρόκρισης και το ταξίδι που μπορεί να συνεχιστεί. Αλλά κυρίως γιατί αυτό το ματς με τους Αγγλους είναι το 98ο ευρωπαϊκό ματς του Ολυμπιακού στη δεκαετία. Οι Πειραιώτες τη δεκαετία 1999 – 2009 έδωσαν 74 ματς στα Κύπελλα Ευρώπης και την προηγούμενη (1989 – 1999) μόλις 47. Οι αριθμοί αποτελούν τη μεγαλύτερη απόδειξη για τη μεγάλη εικόνα. Για τον τρόπο που η κορυφαία ελληνική ομάδα «μεγαλώνει» τον ίσκιο της στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Στην κορυφαία δεκαετία (από πλευράς εσόδων) για το ίδιο το παιχνίδι. Στην ίδια δεκαετία που η Ελλάδα γνώρισε τη μεγαλύτερη κοινωνική και οικονομική κρίσης της μεταπολεμικά. Το κοντράστ που επί της ουσίας τα λέει όλα.

Η έκρηξη του Ερασιτέχνη

Φυσικά οι προσεκτικοί παρατηρητές γνωρίζουν πως δεν είναι μόνο ποδόσφαιρο για τους Ερυθρόλευκους. Με όση φροντίδα ανέλαβε την ευθύνη ο γιος του Μιλτιάδη για την ΠΑΕ, άλλη τόση έδειξε από τη πρώτη στιγμή για τα τμήματα του Ερασιτέχνη που το καλοκαίρι του ’10 ήταν στα πρόθυρα της διάλυσης. Με ζημίες εκατομμυρίων ευρώ, άδεια από «δελτία» τμήματα και κυρίως δίχως προοπτική. Ο ισχυρός άνδρας της ερυθρόλευκης οικογένειας μπήκε μπροστά. Και η συνδρομή του σε ό,τι ακολούθησε δεν χωρά σε λόγια. Ο Ολυμπιακός ως το καλοκαίρι του ’10 στα 85 χρόνια της ιστορίας του είχε 4 ευρωπαϊκούς τίτλους από τούτη τη δεξαμενή. Στην επόμενη 10ετία κατέκτησε 5, συμμετέχοντας σε 13 διαφορετικούς ευρωπαϊκούς τελικούς με τις ομάδες βόλεϊ και πόλο σε άνδρες και γυναίκες. Δημιουργήθηκαν νέα τμήματα που αυτομάτως μπήκαν στη λίστα του πρωταθλητισμού. Δημιουργήθηκε και μια ακόμη ισχυρότερη απευθείας «σύνδεση» ανάμεσα στη βάση του ερυθρόλευκου κινήματος, τον ίδιο τον κόσμο του, με τη διοίκηση: Συνέβαλε σε αυτό η επιλογή του Μιχάλη Κουντούρη για τη θέση του προέδρου. Προέκυψε δικαίωμα στο όνειρο. Και συνεχίζεται…

Παντού νικητής

Ολυμπιακός και Πειραιάς, Πειραιάς και Ολυμπιακός: Οχι ένα και ένα. Απλά, ένα. Και αυτή τη δεκαετία κοντά όσο ποτέ. Με έναν συνδυασμό γεμάτο μεράκι, αγάπη για την πόλη, και πάθος με τον Ολυμπιακό να οργανώνεται το 2014 και τελικώς να αναλαμβάνει την ευθύνη για τη μεταμόρφωση της πόλης που φωτίζεται καμαρώνοντας κάθε… άγια νύχτα επιτυχίας για τους Ερυθρόλευκους. Ο ίδιος ο Βαγγέλης Μαρινάκης, σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις, έσπασε όλα τα ρεκόρ εκλογής όντας ο πρώτος στις προτιμήσεις των δημοτών. Και βέβαια ο Γιάννης Μώραλης που ως επικεφαλής είναι ο δήμαρχος του Πειραιά εδώ και μία εξαετία. Μια περίοδος που τα βελτιωτικά έργα σε ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια της Ευρώπης έδωσαν άλλη πνοή, άλλον αέρα, άλλες δυνατότητες σε αυτή την τόσο δύσκολη συγκυρία για τη χώρα. «Σε αυτόν τον Πειραιά, στον Πειραιά Νικητή, δεν υπάρχουν ηττημένοι, υπάρχουν όλοι οι Πειραιώτες που τους θέλουμε στο πλευρό μας. Δεν περισσεύει κανείς, δεν υπάρχουν λίγοι, δεν υπάρχουν πολλοί. Υπάρχει ο Πειραιάς Νικητής για όλους» ήταν τα λόγια του Βαγγέλη Μαρινάκη τη νύχτα της θριαμβευτικής επανεκλογής. Λόγια που καθημερινά γίνονται πράξη…

Δύο ποδοσφαιρικές γενιές

Ο Κώστας Μήτρογλου και ο Κώστας Μανωλάς. Ο Ανδρέας Σάμαρης. Ο Χοσέ Χολέμπας με τον Δημήτρη Σιόβα. Ο Παναγιώτης Ρέτσος απευθείας από τα τμήματα υποδομής στη μεγαλύτερη μεταγραφή που έγινε ποτέ στο ελληνικό ποδόσφαιρο (20 εκατ. ευρώ από τον Ολυμπιακό στην Μπάγερ Λεβερκούζεν). Οπως επίσης από τον Ρέντη ο Γιάννης Φετφατζίδης, ο Δημήτρης Νικολάου, ο Μπάμπης Λυκογιάννης, ο Δημήτρης Διαμαντάκος, ο Μάριος Βρουσάι. Και τόσοι άλλοι. Συν φυσικά εκείνοι που είναι εδώ. Με πρώτο και καλύτερο τον αρχηγό Κώστα Φορτούνη και συνοδοιπόρο τον Κώστα Τσιμίκα, για τον οποίο μιλάει σήμερα ολόκληρη η Ευρώπη. Ή για τον Ανδρέα Μπουχαλάκη και τον Γιώργο Μασούρα που είναι πολύτιμοι κρίκοι στη φετινή πετυχημένη αγωνιστική αλυσίδα. Ακόμη και εκείνους που επέστρεψαν: Τοτέμ σαν τον Βασίλη Τοροσίδη και τον Αβραάμ Παπαδόπουλο. Ο Ολυμπιακός της δεκαετίας δεν ήταν απλά η πιο πετυχημένη ομάδα της χώρας. Ηταν και εκείνος που έχει την ευθύνη όχι για μία, αλλά για δύο γενιές ελλήνων ποδοσφαιριστών που κατάφεραν να σταθούν στο υψηλότερο επίπεδο στελεχώνοντας τις εθνικές μας ομάδες. Χάρη στους Πειραιώτες, ο έλληνας ποδοσφαιριστής κέρδισε πολλές θέσεις στην «κατάταξη» των ευρωπαίων ποδοσφαιριστών. Πήρε ευκαιρίες, κέρδισε συμβόλαια υπεράνω πάσης υποψίας. Υπολογίζεται, όσο δεν υπολογιζόταν ποτέ.