Ονειρα σε φόντο ερυθρόλευκο

Εκείνη η μια στιγμή που περνά μα κόντρα στους… καιρούς δεν χάνεται αφήνοντας ανεξίτηλο το σημάδι της. Και έπειτα να κλείνεις για ένα δευτερόλεπτο τα μάτια και όταν τα ανοίγεις να έχουν περάσει κιόλας 10 χρόνια. Δέκα όμορφα χρόνια και ας συνέπεσαν με την πιο δύσκολη κοινωνική και οικονομική συγκυρία που συνάντησε μεταπολεμικά η Ελλάδα. Τα πρώτα δέκα χρόνια της εποχής του Βαγγέλη Μαρινάκη στον Ολυμπιακό που συνεχίζει να ονειρεύεται όπως λέει το moto της εποχής.

Συμπληρώθηκαν την Πέμπτη 18 Ιουνίου και το μόνο σίγουρο είναι πως πέρα από τις αναμνήσεις προσφέρουν εκείνο το δικαίωμα του «απολογισμού» όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιστάσεις. Απαντώντας γρήγορα: O Ολυμπιακός άλλαξε, μένοντας πιστός στο φιλόδοξο προφίλ του. Κέρδισε τίτλους – ετοιμάζεται να κερδίσει και άλλους – όπως απαιτεί το ανταγωνιστικό του DNA. Προόδευσε έχοντας πάντα κατά νου το βάρος της κληρονομιάς που κουβαλά. Δημιούργησε ήδη τις επόμενες γενιές που νιώθουν την καρδιά τους να χτυπά πιο γρήγορα, σε φόντο Ερυθρόλευκο. Ανέπτυξε έναν έντονο κοινωνικό χαρακτήρα, όπως επιβάλλει το βαρύ όνομά του. Κυρίως όμως κατάφερε να μας αναγκάσει πολλές φορές να τον θεωρήσουμε «εξαίρεση» στον κανόνα αυτής της δεκαετίας για ολόκληρη τη χώρα. Οι Πειραιώτες έγιναν η απόδειξη σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία, πως αν θέλεις τελικά μπορείς. Εξαίρεση στην «ελεύθερη πτώση» του ελληνικού ποδοσφαίρου με τα τεράστια οικονομικά προβλήματα. Εξαίρεση για εκείνη τη μόνιμη διάθεσή τους να θέσουν τον πήχη ψηλότερα σε μια εποχή που όλοι κοίταζαν χαμηλότερα.

Ναι, ήταν δέκα όμορφα χρόνια. Και μιας και το «10» είναι από μόνος του αριθμός… ιερός για το ποδόσφαιρο; Δέκα ιστορίες και ισάριθμα συμπεράσματα. Δέκα αναμνήσεις και την ίδια στιγμή δέκα αποδείξεις για τα επόμενα δέκα χρόνια που έρχονται. Με τον Βαγγέλη Μαρινάκη, τον γιο τού Μιλτιάδη, να κρατά το τιμόνι και σε κάθε ευκαιρία να υπενθυμίζει εκείνο το «Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε». Το… moto της εποχής!