Πήρε το όνομα {LF}και… τη χάρη

Για τον Τζιοβάνι Σίλβα ντε Ολιβέιρα η 31η Ιανουαρίου 2002 πιθανότατα δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μία ακόμη μέρα στη δουλειά. Ματς Κυπέλλου, με τον Ολυμπιακό να αντιμετωπίζει την Καλλιθέα (3-0) και τον βραζιλιάνο «γητευτή» της μπάλας να επιβεβαιώνει για πολλοστή φορά τη διαφορά επιπέδου του: εκείνος κάπου εδώ, οι υπόλοιποι κάπου αλλού. Πάντα έτσι ήταν.

Δύο από τα συνολικά 98 του γκολ (207 συμμετοχές, 28 ασίστ) με τα ερυθρόλευκα προστέθηκαν στον λογαριασμό εκείνο το απόγευμα της Πέμπτης στο Ολυμπιακό Στάδιο. Δύο από τα 133 της καριέρας του σε επίπεδο ευρωπαϊκών συλλόγων. Το πιθανότερο είναι να μην τα θυμάται ούτε ο ίδιος. Να μη θυμάται καν μια χειμωνιάτικη αγωνιστική Κυπέλλου. Πέντε πρωταθλήματα (2000, 2001, 2002, 2003, 2005), ένα νταμπλ (2005), ένας τίτλος πρώτου σκόρερ (21 γκολ, 2004) ήταν η σοδειά του στην Ελλάδα την εξαετία 1999-2005. Ο για πολλούς καλύτερος ξένος ποδοσφαιριστής (sorry, Ρίμπο) που είχαμε ποτέ, τα χρόνια κατά τα οποία αγωνίστηκε στα μέρη μας, ήταν από μόνος του ένας λόγος για να αγαπήσεις το παιχνίδι. Σιγά μην είχε κατά νου ακόμη τέτοιες λεπτομέρειες. Να θυμάται ημερομηνίες και κάθε αντίπαλο ξεχωριστά.

Δεκάρι «παλαιάς κοπής»

Πού να ήξερε ο «Μάγος» Τζίο ότι εκείνο το απόγευμα θα το έβρισκε μπροστά του 18 χρόνια μετά. Πού να φανταστεί ότι στην επαρχία της πόλης Μπαουρού του Σάο Πάολο, στις γειτονιές όπου πρωτοπερπάτησε ο Πελέ, έβλεπε το πρώτο φως κάποιος που λες και επιλέχθηκε από μια δύναμη ανώτερη για να συνδέεται μαζί του για πάντα: ο Τζιοβάνι Μάνσον Ριμπέιρο. Αληθινοί πιστοί του ποδοσφαίρου οι Βραζιλιάνοι, το έχουν για τιμή να δίνουν στα παιδιά τους ονόματα μεγάλων ποδοσφαιριστών. Ακόμη και… αιώνιων εχθρών (δεν είναι τυχαίο πως πάρα πολλοί Βραζιλιάνοι γεννημένοι στα 80s κυκλοφορούν σε αυτόν τον κόσμο με το όνομα Ντιέγκο). Πράξη σεβασμού. Ο μικρός είναι κατανοητό από ποιον πήρε το όνομά του. Ακατανόητο είναι το γεγονός πως σαν να πήρε και τη χάρη. «Δεκάρι παλαιάς κοπής», με εκείνα τα απίθανα προστάγματα στην μπάλα και με όλα τα φόντα για να μην έχουν τα όνειρά του ταβάνι. Ηδη εντοπίστηκε από τους σκάουτς του Αγιαξ, που έσπευσαν να τον αρπάξουν από τη Σάντος. Ναι, από τη Σάντος, απ’ όπου έφυγε το καλοκαίρι του ’96 ο δικός μας Τζιοβάνι για το ευρωπαϊκό ταξίδι: πρώτα η Μπάρτσα και το Καμπ Νου. Επειτα ο Ολυμπιακός και το Γ. Καραϊσκάκης. Ενα ταξίδι στην Ευρώπη που κράτησε εννέα χρόνια, ως την επιστροφή στη Σάντος.

Στα δικαστήρια

Πίσω στο… 2020: η αρπαγή του Τζιοβάνι στο Αμστερνταμ έγινε αιτία «πολέμου». Η Σάντος είχε μαζί του συμβόλαιο ως το καλοκαίρι. Ο τεχνικός διευθυντής του Αγιαξ Μαρκ Οφερμαρς όμως τον έπεισε να υπογράψει από τον Φλεβάρη για το μεγάλο ταξίδι. Η Σάντος αντέδρασε και θεώρησε ότι ο παίκτης έπρεπε να μείνει στη Βραζιλία, η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της χώρας πήρε το μέρος της και μαζί προσέφυγαν στη FIFA. Δεν δικαιώθηκαν. Αλλά προσπάθησαν να μη χάσουν ένα παιδί-θαύμα που ήδη έχει αγωνιστεί σε όλες τις μικρές εθνικές ομάδες της χώρας! «Είμαι επιθετικός μέσος και οι αρετές μου είναι η ντρίμπλα και η καλή πάσα. Αμυντικά, είμαι καλός στο να καλύπτω τους συμπαίκτες μου. Ο τρόπος παιχνιδιού του Αγιαξ, με πολλούς συνδυασμούς, μου ταιριάζει απόλυτα. Είμαι πολύ χαρούμενος με τη μεταγραφή μου. Ηταν εξαρχής η νούμερο ένα επιλογή μου. Επισκέφθηκα πολλές φορές το Johan Cruyff Arena, όπως στο ματς με την Τσέλσι για το Champions League, και είναι πολύ εντυπωσιακό».

Και Ροναλντίνιο!

Και όσο για τον… ποδοσφαιρικό πατέρα του, που με έναν τρόπο τον έκανε ήδη γνωστό στην Ευρώπη ελέω του ονόματος. Ο μικρός πράττει τα δέοντα, αλλά μάλλον δηλώνει αιώνια πίστη σε έναν άλλο προφήτη του football. Τον Ροναλντίνιο. «Τον Τζιοβάνι τον έχω δει σε διάφορα βιντεάκια στο YouTube, γιατί ήθελα να ξέρω τον λόγο για τον οποίο μου έδωσε αυτό το όνομα ο πατέρας μου. Τον λάτρευε για τον τρόπο που αγωνιζόταν. Αλλά ο Ροναλντίνιο είναι το μεγάλο παράδειγμα προς μίμηση για μένα, ο τρόπος που ντρίμπλαρε και σκόραρε ήταν πραγματικά ξεχωριστός. Θέλω να γίνω ένας από τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο, να κατακτήσω το Champions League και το Παγκόσμιο Κύπελλο! Πιστεύω ότι τα όνειρά μου είναι πραγματοποιήσιμα, εφόσον παραμείνω ταπεινός και δουλέψω σκληρά. Προπόνηση, προπόνηση, προπόνηση!».