Τα Final-4 της νιότης μας

Ξεφυλλίζεις το ημερολόγιο. Διαβάζεις κείμενα σε ιστοσελίδες. Ολα με αναφορά στο παρελθόν. Αφιερώματα. Τις ημέρες της (ατέλειωτης) καραντίνας, ήταν «μια κάποια λύσις». Ταξιδεύεις, θυμάσαι, χαμογελάς με τις σαγηνευτικές επιτυχίες των ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη και αναρωτιέσαι αν θα είναι ξανά όπως «τότε». Οπως «πριν».

Η αναφορά ασφαλώς για την Ευρωλίγκα. Γιατί πολύ απλά, τόσο ο Παναθηναϊκός όσο και ο Ολυμπιακός, με τους θριάμβους τους στο ανώτατο μπασκετικό επίπεδο, άφησαν για τα καλά το στίγμα τους. Ανεξίτηλες πατημασιές. Δεν είχαν λίγες φορές τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη και αυτό συνέβαινε πέραν πάσης αμφιβολίας. Σάρωναν τους αντιπάλους. Γιόρταζαν τίτλους. Γέμιζαν τα γήπεδα. Κι ύστερα ήρθε η κρίση, η βαριά φορολογία στα συμβόλαια των παικτών, προέκυψαν «άσοι» που ήταν αδύνατο να αντικαταστήσουν αληθινούς άσους, όπως δεν γίνεται το κρέας να βαφτίζεται ψάρι. Και όλα πήραν τον δρόμο τους, αυτόν που οδηγούσε στο μονοπάτι των δυσκολιών και της αφάνειας.

Φέρνεις στον νου τον Ολυμπιακό της Ρώμης και της Πόλης. Τον Παναθηναϊκό που εμφανίστηκε στο Παρίσι, στην Μπολόνια, στην Αθήνα. Δεν ήταν μόνον αυτές οι πόλεις – ενδεικτική η αναφορά. Τούτες τις ημέρες, γιατί αυτό το διάστημα οι συγκεκριμένες δύο ομάδες ύψωναν τα τρόπαια της Ευρωλίγκας, το ρολόι γυρίζει πίσω. Οταν δεν σε ένοιαζε να μείνεις μέσα τις ημέρες του Πάσχα, γιατί τότε διεξάγονταν οι τελικοί. Εμενες σπίτι με δική σου θέληση και όχι λόγω του παλιοϊού. Σημαδεύει στιγμές. Πρωταγωνιστές. Από τον Ντομινίκ και τον Ρίβερς, μέχρι τον Γιασικεβίτσιους και τον Φασούλα. Από τον Διαμαντίδη και τον Μποντίρογκα, μέχρι τους σύγχρονους που όμως δεν βρίσκονται στην πρώτη τους νιότη, Σπανούλη και Πρίντεζη. Αραγε, πρόκειται να ξαναδούμε τέτοιες στιγμές; Θα γίνει το come back και θα «μιλήσει» ξανά η Ευρώπη για τα ελληνικά μαγικά πεπραγμένα; Δύσκολο να το πεις. Δυσκολότερο να το προβλέψεις. Πού ‘ναι τα χρόνια της νιότης… Η Ευρωλίγκα άλλαξε. Υψώθηκαν τείχη που πρέπει να ρίξεις αν θέλεις να ξαναβρεθείς στο απόγειο της δόξας. Το αν οι ελληνικές ομάδες έχουν τη δυναμική, ουδείς μπορεί να το βεβαιώσει. Γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να προεξοφλήσει αν θα δοθεί ξανά πακτωλός χρημάτων στην αγορά για μεταγραφές και στελέχωση των ρόστερ. Κι όσο κι αν ορισμένοι επιμένουν πως «το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία», είναι εξίσου σίγουρο πως τα βαριά χαρτιά, οι παίκτες που αλλάζουν τις ισορροπίες στο μπάσκετ, δεν είναι τόσο πολλοί. Και δελεάζονται με συμβόλαια πανάκριβα. Διαφορετικά, μένεις στα ίδια, προχωράς με παίκτες-ευρήματα, τους ανεβάζεις την υπεραξία και ελπίζεις, ελπίζεις, ελπίζεις… Να σου βγουν και στο τέλος να ξαναζήσεις απίθανες στιγμές σαν ένα φιλμ που ξαναπερνά μπροστά στα μάτια σου…