Η πίστη {LF}και το θαύμα

Κράσαρε η ειδησεογραφία το Σαββατοκύριακο. Οχι μόνο από γεγονότα, αλλά κυρίως από την «κατανάλωσή» τους. Καθείς και η γνώμη του, η γνωμάτευσή του, η αποψάρα του, η εκτίμησή του, η συμβουλή του, η προτροπή του, η αποκλειστική πληροφορία του. Μέσα από τον ορυμαγδό έμεινα στην απάντηση του προπονητή της Λίβερπουλ Γιούργκεν Κλοπ όταν τον ρώτησαν πόσο τον ανησυχεί η εξάπλωση του κορωνοϊού: «Γιατί να έχουν άποψη σε τόσο σοβαρά θέματα οι προπονητές ποδοσφαίρου;».

Ο Κλοπ ερωτήθηκε ως προπονητής και απάντησε ως προπονητής. Σε αντίθεση με την καθηγήτρια Λοιμωξιολογίας Ελένη Γιαμαρέλλου που, σε ραδιοφωνική εκπομπή, ερωτήθηκε μεν ως λοιμωξιολόγος, αλλά απάντησε, κυρίως, ως πιστή. Λέγοντας ότι η ίδια θα κοινωνούσε ακόμη και αν ήξερε ότι ο προηγούμενος είχε προσβληθεί από κορωνοϊό, αφού η πίστη της στο μυστήριο της μετάληψης δεν θα επέτρεπε τον φόβο για την αρρώστια. Η πίστη όμως είναι και ένας τρόπος ερμηνείας του κόσμου που βασίζεται σε πεποιθήσεις. Η επιστήμη, πάλι, βασίζεται σε αποδείξεις. Και πολύ συχνά πεποιθήσεις και αποδείξεις συγκρούονται. Σε αυτές τις περιπτώσεις πάντα θυμάμαι την εκνευρισμένη απάντηση ενός ιερωμένου όταν ρώτησε τον γιατρό για την πορεία της ασθένειας δικού του ανθρώπου κι εκείνος του είπε το γνωστό «Από εδώ και πέρα ο Θεός…»: «Εσύ πες μου τι μπορεί να κάνει η Ιατρική. Τον Θεό άσ’ τον. Με αυτόν συνεννοούμαι εγώ». Για να το κλείνουμε λοιπόν, σε περιπτώσεις που έχουν να κάνουν με τόσο σοβαρά θέματα όπως η Δημόσια Υγεία, τον μόνο λόγο έχει η επιστήμη.

Κύμα χλευασμού

Πέραν τούτου όμως και με αφορμή τις δηλώσεις της Ελένης Γιαμαρέλλου ξέσπασε και πάλι ένα κύμα χλευασμού της θρησκείας και της πίστης γενικά. Στο όνομα ενός ψευδεπίγραφου και παιδαριώδους προοδευτισμού. Ολοι αυτοί μού θυμίζουν τον εαυτό μου σε ηλικία δέκα ετών που, όταν με νήστευαν για να κοινωνήσω, πλακωνόμουν κρυφά στα σαλάμια και τα τυριά. Οχι επειδή τα λιγουρευόμουν, αλλά για να βγάλω τη γλώσσα μου σε έναν Θεό, στον οποίον, ούτως ή άλλως, δεν πίστευα. Με τη φόρα εκείνης της ηλικίας πορεύτηκα και τώρα είναι αργά να γυρίσω πίσω.

Ωστόσο, αν και δεν πιστεύω στα μυστήρια της Ορθοδοξίας, θεωρώ ένα είδος πνευματικού ελλείματος την άρνηση της πίστης, να τη θεωρείς, δηλαδή, απάτη. Στην τύχη να διαλέξω έναν λόγο, μόνο και μόνο διότι δεν μπορείς να διαβάσεις Ντοστογέφσκι. Είτε άθεος είτε αγνωστικιστής, αν δεν έχεις κατανοήσει τι σημαίνει πίστη πώς θα καταλάβεις τι εννοεί όταν λέει ότι η πίστη προηγείται του θαύματος και όχι το θαύμα της πίστης; Ή τη διαφορά ανάμεσα στη θρησκεία για την οποία κάποιος μπορεί να πεθάνει και το δόγμα που τον κάνει να σκοτώνει; Ή την πρώτη φράση στον βιβλίο του, άθεου, Τζούλιαν Μπαρνς «Χωρίς να φοβάμαι πια». «Δεν πιστεύω στον θεό αλλά μου λείπει».