Η Ελλάδα στα αζήτητα{CR}της γερμανικής Ευρώπης

Τα πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους. Η σοβαρή διπλωματική ήττα της Ελλάδας, που ξεκίνησε με την υπογραφή του συμφώνου Τουρκίας – Λιβύης και τα τετελεσμένα που αυτή επέφερε, κορυφώθηκε με την εξόφθαλμα εχθρική συμπεριφορά της Γερμανίας να μην τη συμπεριλάβει στη «Διαδικασία του Βερολίνου». Εκεί που πολλές χώρες έχουν κληθεί να συζητήσουν το ζήτημα της Λιβύης. Οι Γερμανοί έχουν επιφυλάξει πρωταγωνιστικό ρόλο στον Ερντογάν, τον οποίο όχι μόνον νομιμοποιούν πρακτικά μετά το σύμφωνο, αλλά τον υποδέχονται ως τον κύριο παράγοντα εξελίξεων στο θέμα. Μπορεί να ψελλίζει διάφορα περί νομιμότητος συμφωνιών, όμως, επί της ουσίας, η Γερμανία προσυπογράφει έμμεσα την επιθετική αναθεωρητική πολιτική του. Την αναγνωρίζει de facto με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο. Και όταν η γερμανική κυβέρνηση ρωτήθηκε γιατί η Ελλάδα δεν έχει κληθεί, η απάντηση της εκπροσώπου της ήταν ότι δεν μπορεί να αναφερθεί δημοσίως σε αυτό! Για να προσθέσει και κάτι που μοιάζει με ευθεία κοροϊδία: η Ελλάδα, είπε, θα εκπροσωπηθεί από την ΕΕ! Σαν να ήταν σχετική με το θέμα όσο το… Λουξεμβούργο, ή η Πορτογαλία.

Ο Ερντογάν καλείται στο Βερολίνο επειδή απειλεί να εμπλακεί στρατιωτικά στον λιβυκό εμφύλιο – κληρονομία της περιόδου Ομπάμα / Κλίντον για όποιους δεν θυμούνται. Τι θα απαιτήσει για να μην το κάνει, αν δεχθεί να μην το κάνει; Χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, την αναγνώριση του συμφώνου που υπέγραψε για τη θάλασσα. Και αυτό οι Γερμανοί που τον καλούν το γνωρίζουν. Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ λένε από την αρχή και σε όλους τους τόνους ότι το σύμφωνο αυτό είναι άκυρο και παράνομο. Και το ξαναείπαν εμφατικά εν όψει της συνόδου του Βερολίνου.

Βρισκόμαστε λοιπόν μπροστά σε μια κατάσταση όπου ο Ερντογάν έχει αναδειχθεί στον μεγάλο παίκτη στη Λιβύη, κάτι που συστηματικά για πολύ καιρό προετοίμαζε όταν οι ελληνικές κυβερνήσεις, της νυν συμπεριλαμβανομένης, αδιαφορούσαν. Μα αν πράξει τα αδιανόητα που είπε προχθές για τον θαλάσσιο χώρο μεταξύ… Τουρκίας και Λιβύης, η σύγκρουση καθίσταται μονόδρομος. Πέρα όμως από αυτό, έχει αναδειχθεί και σε «τροχονόμο» μεταξύ των ΗΠΑ και της Γερμανίας στο θέμα. Η Ελλάδα, παρά την προφανή σημασία που έχουν για αυτήν όλα αυτά, είναι ανύπαρκτη. Η μόνη της ελπίδα είναι να κάνουν κάτι άλλες χώρες για αυτήν. Αφενός οι ΗΠΑ να μην αλλάξουν τη στάση τους και, αφετέρου, ίσως εξίσου σημαντικό όπως πάνε τα πράγματα, να επιμείνει η Γαλλία: η μόνη ευρωπαϊκή εταίρος στην οποία στηρίζεται η Ελλάδα. Σε αυτές τις χώρες είναι πλέον όλες μας οι ελπίδες για τη διαμόρφωση της νέας ισορροπίας. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι από την πρώτη στιγμή, με την ελληνική ανοησία και προχειρότητα να σταλούν επιστολές στον ΟΗΕ για το ζήτημα της συμφωνίας, ο Οργανισμός ξεκαθάρισε αμέσως ρητά ότι παραμένει ουδέτερος και αναρμόδιος για το θέμα. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση, ενώ διατυμπάνισε ως σπουδαία κίνηση την αποστολή των επιστολών, τις εξαφάνισε από τη συζήτηση μετά την απάντηση του ΟΗΕ και ουδείς άκουσε ξανά γι’ αυτές.

Η ήττα αυτή έδειξε πολλά για τη διεθνή ισορροπία της Ελλάδας και για τη στάση της «Ενωμένης» Ευρώπης έναντί της. Στάση που κάνει και τους πιο ακραιφνείς λάτρεις της «σωτηριολογικής» αυτής Ευρώπης να παγώνουν τώρα που φαίνεται και πάλι ωμά το πρόσωπό της: είναι αμιγώς γερμανικό. Και απολύτως αδιάφορο για κάθε τι που θα όριζε μια γνήσια Ενωση. Πολύ περισσότερο όταν αυτό έχει να κάνει με την Ελλάδα την οποία προδήλως η Γερμανία προκλητικά θεωρεί εντελώς απούσα από την εξίσωση. Η ουσία είναι ότι η Τουρκία επικράτησε στο Βερολίνο των καλών εταίρων μας. Και η Ελλάδα, για χάρη τους, βρέθηκε πια στα αζήτητα.

Ολα αυτά δεν αλλάζουν φυσικά με την έλευση Χαφτάρ στην Αθήνα. Και αν ο Ερντογάν πράξει όσα αδιανόητα είπε για τον θαλάσσιο χώρο μεταξύ… Τουρκίας και Λιβύης, η σύγκρουση θα είναι μονόδρομος.